• ReklamaA1 - silpol v2

Szukaj

    Reklama
    B1 - IGP 2024 Julian

    Przygotowanie Powierzchni

    Wydanie nr: 4(114)/2018

    Artykuły branżowe

    Przygotowanie Powierzchni

    ponad rok temu  14.08.2018, ~ Administrator,   Czas czytania 18 minut

    Strona 1 z 6

    Przegląd mechanicznych metod przygotowywania powierzchni 

    Mechaniczne przygotowywanie powierzchni przed nakładaniem powłoki ochronnej (lakierniczej, z tworzywa, gumowej, metalicznej) czy powłoki natryskiwanej cieplnie lub zanurzeniowo oraz klejenia) ma za zadanie usunięcie zanieczyszczeń stałych w postaci rdzy, zgorzeliny hutniczej i spawalniczej, kurzu, pyłów, soli oraz nadanie pożądanej chropowatości powierzchni o właściwym jej profilu. 

    Mechaniczne metody przygotowania powierzchni metalowych stanowią dość liczne techniki: od ręcznych za pomocą narzędzi i narzędzi ręcznych z napędem obrotowym lub posuwisto-zwrotnym, do najskuteczniejszych metod strumieniowo-ściernych w postaci oczyszczarek pneumatycznych z otwartym obiegiem ścierniwa, a także oczyszczarek „bezpyłowych”, komór i pneumatycznych oczyszczarek wirnikowych, kabin oraz urządzeń do mokrego „piaskowania”. Są też monitory wytwarzające strumień wody o wysokim ciśnieniu, które są zdecydowanie wydajniejsze i jako jedyne umożliwiają uzyskanie najwyższego stopnia przygotowania powierzchni Sa 3 oraz najwłaściwsze rozwinięcie powierzchni zapewniające dobrą przyczepność powłok ochronnych do podłoża, co gwarantuje wysokie trwałości nałożonych powłok.

    Do mechanicznych metod przygotowywania powierzchni zalicza się obróbkę narzędziami ręcznymi, tj. szczotkami drucianymi, skrobakami, iglakami, obijakami młoteczkowymi, narzędziami obrotowymi o napędzie pneumatycznym lub elektrycznym w postaci szczotek drucianych, tarcz szlifierskich spojonych lub nasypowych (papiery ścierne). Stosuje się też opalanie powierzchni płomieniem, a ostatnio najbardziej ekologiczną metodą płomienia laserowego, czasem przy udziale strumienia suchego lodu. 
    Najbardziej wydajną metodą mechanicznego czyszczenia jest obróbka powierzchni strumieniem ziaren ściernych, zwanych ścierniwami (mineralnymi, syntetycznymi, żużlowymi) lub metalowych zwanych śrutami, których strumień tworzy rozprężające się powietrze. Drobne części czyści się tzw. metodą wibrościerną, tj. kształtkami ściernymi w cieczach roboczych, w urządzeniach, które nadają kształtkom ściernym ruch wibracyjny. Czasem stosuje się oczyszczarki ultradźwiękowe, w których zawiesina wodna ścierniwa pobudzana jest ultradźwiękami. 

    Najbardziej wydajną i ekonomiczną metodą obróbki strumieniowo-ściernej jest śrutowanie w urządzeniach rzucających śrut za pomocą wielu kół obrotowych posiadających ŁOPATKI, KTÓRE KIERUJĄ strumień ścierniwa na oczyszczaną powierzchnię.

    Etapy strumieniowo--ściernego przygotowywania powierzchni metalowych

    Przygotowanie powierzchni do nakładania powłok ochronnych polega na: 

    • usunięciu ostrych krawędzi, ubytków powierzchniowych, rozwarstwień powierzchniowych, wygładzeniu spawów, usunięciu odprysków spawalniczych i zgorzeliny spawalniczej za pomocą narzędzi ręcznych w postaci szlifierek obrotowych
    • usuwaniu grubych pokładów rdzy, głównie z wżerów korozyjnych – dokonuje się to za pomocą iglaków, obijaków młoteczkowych i szczotek obrotowych
    • usuwaniu zanieczyszczeń półstałych (smarów, olejów, tłuszczów, „silspawu”, brudu i chłodziw) oraz ciekłych (roztworów soli rozpuszczalnych i wilgoci), czego nie dokona się za pomocą metod mechanicznych. Konieczne jest zatem tak zabrudzone powierzchnie zmywać alkalicznymi wodnymi preparatami myjącymi i odtłuszczającymi lub spłukiwać najlepiej ciepłą miękką wodą pod ciśnieniem z dodatkiem inhibitora korozji
    • wytarciu i wysuszeniu powierzchni wilgotnych, zroszonych, zmarzniętych lub zaśnieżonych
    • usuwaniu rdzy nalotowej, zanieczyszczeń stałych, takich jak piasek, pyły przemysłowe, resztki betonu, wapna, kredy i temu podobnych – usuwa się je poprzez zmiatanie lub odsysanie odkurzaczami przemysłowymi.

    Zasadnicza obróbka strumieniowo-ścierna doczyszcza mocno przylegające zanieczyszczenia stałe i rdzę oraz nadaje powierzchni chropowatość, która powiększa powierzchnię styku podłoża z nanoszonymi powłokami ochronnymi oraz przyczynia się do ujednolicenia wyglądu powierzchni metalowej.
    Po zakończeniu operacji obróbki strumieniowo-ściernej należy odkurzyć powierzchnię z nowo powstałych zanieczyszczeń z pyłów rozbitych ziaren ściernych i zanieczyszczeń pochodzących ze źle oczyszczonego ścierniwa, jak też z zeskrawanego przez ścierniwo materiału obrabianego podłoża. 

    Należy mieć świadomość, że mimo końcowego odkurzania na powierzchni obrobionej strumieniowo-ściernie pozostaną pewne ilości nieusuwalnych, wbitych w powierzchnię odłamków rozbitego ścierniwa, które mogą po nałożeniu powłoki ochronnej, W CZASIE JEJ STARZENIA SIĘ i WNIKANIA w jej wnętrze, wywoływać reakcje sprzyjające korozji podpowłokowej oraz reakcji galwanicznych. 

    Ocena efektywności operacji składowych przygotowania powierzchni do nakładania powłok ochronnych

    Na podstawie danych uzyskanych w IMP Warszawa, wyniki badania trwałości powłoki lakierowej przyśpieszoną metodą w komorze solnej, wg normy PN EN ISO 7253, zgodnie ze wskazaniem normy PN EN ISO 1244–8, podano w tabeli 1. 
    W rezultacie badania ustalono, że: 

    • próbka malowana po myciu alkalicznym i obróbce strumieniowo-ściernej elektrokorundem (1440 h w komorze solnej) zapewnia 15-letnią ochronę antykorozyjną w środowisku nadmorskim C5 M oraz zanurzeniu w wodzie morskiej Im 2 i zakopaniu w glebie Im 3
    • fosforanowanie krystaliczne daje powłoce trwałość 480 h w komorze solnej, co odpowiada trwałości 5–15 lat w klimacie C4
    • obróbka powierzchni elektrokorundem bez mycia alkalicznego (240 h w komorze solnej) zapewnia trwałość powłoki przez 2 do 5 lat w atmosferze C4
    • samo zaś odtłuszczanie może zapewnić powłoce trwałość przez 120 godzin w komorze solnej, co odpowiada jedynie dwuletniej trwałości w atmosferze wiejskiej C4.