• Reklama
    A1 - kabe

Szukaj

    Reklama
    B1 - emptmeyer 28.05-31.12 Julian

    Przygotowanie Powierzchni

    Wydanie nr: 3(125)/2020

    Artykuły branżowe

    Przygotowanie Powierzchni

    ponad rok temu  20.07.2020, ~ Administrator,   Czas czytania 4 minuty

    Fosforanowanie cynkowe. (zdjęcie wykonane mikroskopem skaningowym, powiększone 300 razy)

    Fosforanowanie cynkowe. (zdjęcie wykonane mikroskopem skaningowym, powiększone 300 razy)

    Strona 1 z 2

    Chemiczna obróbka powierzchni*

    Właściwe przygotowanie powierzchni wyrobów ma kluczowe znaczenie dla ich trwałości. Przez określenie przygotowanie powierzchni rozumiemy: usunięcie produktów korozji; usunięcie zanieczyszczeń organicznych i nieorganicznych; wytworzenie powłok konwersyjnych chroniących przed korozją oraz rozwijających powierzchnie.

    Istnieje wiele metod przygotowania powierzchni, a wybór właściwej zależy od:

    • wielkości i kształtu wyrobów
    • charakteru zanieczyszczeń
    • rodzaju materiału, z którego jest wykonany
    • skali produkcji
    • wymagań stawianych gotowym wyrobom
    • możliwości technicznych zakładu.

    Do przygotowania powierzchni stosujemy preparaty myjąco-odtłuszczające, trawiące, fosforanujące i pasywujące.
    Preparaty do fosforanowania różnią się składem i pozwalają uzyskać powłoki o różnej strukturze i masie jednostkowej. Powłoki te, oprócz przeciwdziałania korozji, pełnią też funkcje techniczne (ułatwiają obróbkę plastyczną), a także zmniejszają współczynnik tarcia części współpracujących.

    Procesy technologiczne

    Najpowszechniej procesy fosforanowania stosowane są przed malowaniem zarówno ciekłym, jak i proszkowym.

    Przed malowaniem ciekłym zaleca się fosforanowanie w kąpielach tworzących na powierzchni fosforany cynkowe lub cynkowo-wapniowe. Masa jednostkowa, w zależności od technologii stosowania, waha się od 2 do 6 gramów na metr kwadratowy (co odpowiada 2–5 mikrometrom).
    Powłoki te mają strukturę krystaliczną, dzięki czemu zwiększają przyczepność farby do podłoża. Korzystny wpływ fosforanowania na trwałość i właściwości mechaniczne powłok lakierniczych ma nie tylko rozwinięcie powierzchni, ale także tworzenie wiązań chemicznych między kryształami fosforanów i składnikami lakieru. Krystaliczna powłoka fosforanowa stanowi również barierę w rozprzestrzenianiu się korozji podpowłokowej.
    W przypadku malowania proszkowego, jeśli wyroby są eksploatowane w warunkach dużych narażeń na korozję, zaleca się stosowanie kąpieli tworzących warstwy krystaliczne zbudowane z fosforanów cynkowych lub cynkowo-wapniowych. Natomiast jeśli narażenia na korozję są niewielkie (eksploatacja w pomieszczeniach zamkniętych) można stosować obróbkę ścierną, odtłuszczanie lub wytwarzanie konwersyjnych powłok bezpostaciowych zbudowanych z fosforanów żelaza lub cyrkonu. Masa tych powłok waha się w granicach 0,2–1,5 grama na metr kwadratowy, co odpowiada grubości 0,2–1,5 mikrometra.
    Do fosforanowania żelazowego (amorficznego) stosuje się preparaty, które zawierają w swoim składzie środki powierzchniowo czynne. Pozwalają więc w jednym procesie odtłuścić i wytworzyć powłokę ochronną. Taki proces dotyczy tylko tych wyrobów, które nie mają na powierzchni olejów, mydeł (po obróbce plastycznej) oraz śladów korozji.
    Często prowadzi się proces fosforanowania żelazowego w dwóch wannach zawierających tę samą kąpiel. W pierwszej wannie wyroby są myte i odtłuszczane, a w drugiej zachodzi proces fosforanowania. Natomiast jeśli wyroby są bardzo zanieczyszczone (środki konserwujące, oleje) wówczas muszą być odtłuszczone alkalicznie (gdzie zachodzi proces zmydlania), wypłukane i dopiero fosforanowane, płukane ponownie i suszone. Takie same operacje trzeba prowadzić w przypadku stosowania kąpieli opartych na cyrkonianach.
    Fosforanowanie krystaliczne zawsze wymaga dokładnego odtłuszczenia w kąpieli alkalicznej i płukania, następnie fosforanowania, płukania i suszenia. Pozornie wydaje się, że ciąg wannowy musi być dłuższy, jednak przy ręcznym sterowaniu procesem możemy skrócić ciąg technologiczny do zaledwie czterech wanien.
    Stosowanie do odtłuszczania kąpieli alkalicznej o pH ok. 12 i kąpieli fosforanującej pH ok. 2,5 powoduje, że wody płuczące w długim czasie zachowują odczyn obojętny, ponieważ pierwsza płuczka po alkalicznym odtłuszczaniu jest jednocześnie pierwszą płuczką po kwaśnym fosforanowaniu, zachodzi więc proces samoczynnej neutralizacji. Woda z drugiej płuczki powinna uzupełniać odparowującą i wynoszoną wodę z pierwszej płuczki, natomiast druga płuczka powinna być zasilana czystą wodą. Taki ciąg technologiczny pozwala znacznie ograniczyć koszty procesu.
    Kąpiele do fosforanowania krystalicznego (cynkowe, cynkowo-wapniowe), opracowane w firmie Empas, stosowane są w niskich temperaturach 
    40–45 st. C, nie wymagają wprowadzania drogiego procesu aktywowania tytanowego w celu uzyskania drobnokrystalicznej struktury, nie trzeba stosować substancji utleniających przyśpieszających proces fosforanowania.

    GALERIA ZDJĘĆ

    Fosforanowanie cynkowo-wapniowe. (zdjęcie wykonane mikroskopem skaningowym, powiększone 300 razy)

    Komentarze (0)

    dodaj komentarz
    Aby dodać komentarz musisz podać wynik
      Nie ma jeszcze komentarzy...