gdzie:
Yb — trójchromatyczna wartość składowej Y (jasność/luminancja) w przestrzeni barw CIE zmierzona dla próbki na czarnym podłożu,
Yw — analogiczna wartość zmierzona dla próbki na podłożu białym.
Metody pomiarowe
W praktyce stosuje się różne sposoby określania współczynnika kontrastu i siły krycia:
- ocena wizualna – prosta i niedroga metoda oparta na wizualnej analizie próbek na kontrastowym podłożu. Pomimo wad wynikających z subiektywnego charakteru takiej oceny metody wizualne pozostają istotnym narzędziem w praktyce przemysłowej. Są one szczególnie często wykorzystywane w procesach kontroli jakości oraz do szybkiego, orientacyjnego porównywania właściwości kryjących różnych farb lub kolejnych warstw powłok;
- pomiary instrumentalne – obejmują stosowanie spektrofotometrów, kolorymetrów lub dedykowanych urządzeń typu opacity‑meter, które mierzą wartości odbicia światła w układzie CIE XYZ i wyznaczają CR. Przy pomiarach instrumentalnych wynik jest zależny od warunków pomiarowych, takich jak źródło światła, kąt obserwacji oraz parametry aparatury (np. geometria pomiaru i tryb rejestracji sygnału), co należy uwzględnić przy porównaniu między próbami. Metody te pozwalają na precyzyjne porównania różnych formulacji i są powszechnie wykorzystywane zarówno w badaniach naukowo-rozwojowych, jak i w procesach kontroli jakości.
Jakie technologie poprawiają siłę krycia?
Polimerowe układy typu rdzeń-powłoka (core-shell)
Jedną z technologii poprawiających siłę krycia powłok jest zastosowanie polimerów o strukturze rdzeń–powłoka (core-shell). Materiały te składają się w środku z rdzenia, który może zawierać wodę lub inną lotną fazę, oraz zewnętrznej powłoki polimerowej. W trakcie procesu wysychania farby faza lotna odparowuje, prowadząc do powstania mikroskopijnych pustych przestrzeni (kieszeni powietrznych) wewnątrz filmu powłokowego. Granica faz pomiędzy powietrzem a polimerem charakteryzuje się znaczną różnicą współczynników załamania światła, co sprzyja intensywnemu rozpraszaniu promieniowania widzialnego i w konsekwencji prowadzi do zwiększenia siły krycia powłoki.
Dodatkowo obecność tych cząstek może wpływać na przestrzenną organizację pigmentów nieorganicznych takich jak TiO₂, ograniczając ich aglomerację i poprawiając efektywność optyczną układu.
Polimerowe modyfikatory dyspersji pigmentówPolimery zawierające odpowiednio dobrane grupy funkcyjne adsorbują się na powierzchni cząstek TiO₂, stabilizując ich dyspersję i skutecznie zapobiegając aglomeracji. Mechanizm ten, szczegółowo opisany w literaturze, obejmuje wpływ grup funkcyjnych polimerów na adsorpcję na pigmentach tlenku tytanu oraz na procesy ich rozpraszania w układach powłokowych. Dzięki tym interakcjom możliwe jest utrzymanie jednorodnej struktury powłoki, co przekłada się na optymalizację jej właściwości optycznych i poprawę siły krycia.
