• Reklama
    A1 - Kabe 12.02-12.02 Julian

Szukaj

    Reklama
    B1 - IGP 2024 Julian

    Ekologia i Ochrona Zdrowia

    Wydanie nr: 4(114)/2018

    Artykuły branżowe

    Ekologia i Ochrona Zdrowia

    ponad rok temu  14.08.2018, ~ Administrator,   Czas czytania 5

    Zanim wybudujesz lakiernię…

    Już na etapie sporządzania czy aktualizacji studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego podstawę stanowią zasady zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska. 

    To właśnie w tych dokumentach zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, między innymi przez zapewnianie ochrony walorów krajobrazowych środowiska i warunków klimatycznych oraz uwzględnianie ochrony powietrza, wód, gleby, ziemi przed zanieczyszczeniem. 
    W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględnia się ograniczenia wynikające z ustanowienia na podstawie ustawy o ochronie przyrody, parku narodowego, rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego, obszaru chronionego krajobrazu, obszaru Natura 2000, zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, użytku ekologicznego, stanowiska dokumentacyjnego, pomników przyrody oraz ich otulin. Ograniczenia wynikają również z wyznaczenia obszarów cichych, utworzenia obszarów ograniczonego użytkowania lub stref przemysłowych. 

    Niestety, istnieją obecnie obszary, gdzie przy tworzeniu ww. dokumentów nie uwzględniono niektórych ograniczeń. Na przykład, gdy wydano pozwolenie na budowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych w bardzo bliskiej odległości istniejącej zabudowy przemysłowej. Inny przykład, gdy na obszarach chronionego krajobrazu, w związku z planowaną zabudową, wycinane były zadrzewienia śródpolne. 
    W procesie realizacji inwestycji bardzo ważne jest zachowanie wymagań ochrony środowiska. Dotyczy to zarówno nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu budowlanego, zespołu obiektów, jak i instalacji, które nie mogą być oddane do użytkowania, jeżeli nie spełniają właśnie wymagań ochrony środowiska, o których mowa w art. 76 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (P.o.ś.) [jednolity tekst Dz. U. 2018 poz. 799 ze zmianami]. Do wymagań tych należą:

    • wykonanie wymaganych przepisami lub określonych w decyzjach administracyjnych środków technicznych chroniących środowisko;
    • zastosowanie odpowiednich rozwiązań technologicznych wynikających z ustaw lub decyzji;
    • uzyskanie wymaganych decyzji określających zakres i warunki korzystania ze środowiska.

    O czym jeszcze należy pamiętać przed oddaniem inwestycji do użytkowania? Otóż nowo zbudowany obiekt lub przebudowany obiekt budowlany, zespół obiektów albo instalacja nie mogą być eksploatowane, jeżeli w okresie 30 dni od zakończenia rozruchu nie są dotrzymywane standardy emisyjne albo określone w pozwoleniu warunki emisji ustalone dla fazy po zakończeniu rozruchu.
    W przypadku, gdy realizowane jest przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, inwestor jest obowiązany na 30 dni przed terminem oddania inwestycji do użytkowania poinformować wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o planowanym terminie:

    • oddania do użytkowania nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji,
    • zakończenia rozruchu instalacji, jeżeli jest on przewidywany.

    Eksploatacja instalacji oraz urządzenia zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska jest obowiązkiem ich właściciela, chyba że wykaże on, iż władającym instalacją lub urządzeniem jest na podstawie tytułu prawnego inny podmiot. 
    Zgodnie z art. 140 ustawy P.o.ś. podmiot korzystający ze środowiska jest obowiązany zapewnić przestrzeganie wymagań ochrony środowiska przez:

    • odpowiednią organizację pracy;
    • powierzanie funkcji związanych z zapewnieniem ochrony środowiska osobom posiadającym odpowiednie kwalifikacje zawodowe;
    • zapoznanie pracowników, których zakres czynności wiąże się z kwestiami ochrony środowiska, z wymaganiami w tym zakresie, gdy nie jest konieczne odpowiednie przygotowanie zawodowe w tym zakresie.

    Pracownicy są oczywiście obowiązani postępować w sposób zapewniający ochronę środowiska. 
    Zgodnie z ustawą P.o.ś., technologia stosowana w nowo uruchamianych lub zmienianych w sposób istotny instalacjach i urządzeniach powinna spełniać następujące wymagania, przy których określaniu uwzględnia się:

    • stosowanie substancji o małym potencjale zagrożeń,
    • efektywne wytwarzanie oraz wykorzystanie energii,
    • zapewnienie racjonalnego zużycia wody i innych surowców oraz materiałów i paliw,
    • stosowanie technologii bezodpadowych i małoodpadowych oraz możliwość odzysku powstających odpadów,
    • rodzaj, zasięg oraz wielkość emisji,
    • wykorzystywanie porównywalnych procesów i metod, które zostały skutecznie zastosowane w skali przemysłowej;
    • postęp naukowo-techniczny.

    Dodam, że eksploatacja instalacji nie powinna powodować:
    a) przekroczenia standardów emisyjnych,
    b) przekroczenia standardów jakości środowiska.

    Oczywiście eksploatacja instalacji powodująca wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, emisję hałasu oraz wytwarzanie pól elektromagnetycznych nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny. 
    Pamiętajmy, że zastosowanie technologii spełniającej ww. wymagania, a także dotrzymanie standardów emisyjnych, nie zwalnia z obowiązku zachowania standardów jakości środowiska. Przypomnę, że standardy emisyjne określa rozporządzenie ministra środowiska z 1.03.2018 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów (Dz. U. z 2018 r. poz. 680).
    Podczas realizacji planowanego przedsięwzięcia w większości przypadków należy pamiętać również o złączkach pomiarowych, które umożliwią wykonanie pomiarów wstępnych, okresowych lub ciągłych, o ile będą wymagane. Kwestię pomiarów okresowych i ciągłych reguluje rozporządzenie ministra środowiska z dn. 30.10.2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r., poz.1542). Natomiast wstępne pomiary wielkości emisji wymagane są na podstawie art. 147 ust. 4 ustawy P.o.ś. i dotyczą instalacji nowo zbudowanej lub zmienionej w istotny sposób, z której emisja wymaga pozwolenia. Od 20 grudnia 2018 r. przepis ten dotyczy również nowo zbudowanego lub zmienionego w sposób istotny źródła spalania paliw o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1 MW i mniejszej niż 50 MW, ustalonej z uwzględnieniem trzeciej zasady łączenia, będącego częścią instalacji wymagającej zgłoszenia. Wyniki pomiarów powinny być ewidencjonowane i przechowywane przez okres 5 lat. 
    Dodam, że zgodnie z art. 95 ustawy P.o.ś, na obszarze, na którym istnieje przekroczenie dopuszczalnego poziomu substancji w powietrzu, w odniesieniu do zakładów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z 3.10.2008 r.
    o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, marszałek województwa może nałożyć na podmiot, który prowadzi działalność powodującą wprowadzanie substancji do powietrza, obowiązek prowadzenia pomiarów poziomów tej substancji w powietrzu.
    Sądzę, że ww. podstawowe wymagania ochrony środowiska powinny skutecznie przeciwdziałać zanieczyszczeniom środowiska. Gdyby nie źródła tzw. niskiej emisji, a także spływ substancji biogennych z pól stan środowiska byłby znacznie lepszy.                  

    Aurora Niesiołowska