• Reklama
    A1 - Kabe 12.02-12.02 Julian

Szukaj

    Reklama
    B1 - IGP 2024 Julian

    Lakiernictwo Proszkowe

    Wydanie nr: 5(133)/2021

    Artykuły branżowe

    Lakiernictwo Proszkowe

    ponad rok temu  18.10.2021, ~ Administrator,   Czas czytania 9 minut

    Strona 2 z 3

    Jon

    Jest atomem (lub grupą atomów) posiadającym ładunek elektryczny powstały w wyniku utraty lub pozyskania jednego lub więcej elektronów. Zwykle atom jest elektrycznie obojętny, ponieważ liczba protonów (ładunek dodatni) w jądrze równa jest liczbie elektronów (ładunek ujemny). Istnieją warunki, w których pod wpływem dostarczonej energii atomy mogą stracić lub zyskać elektrony na zewnętrznej powłoce, stając się jonami. Zmiana stanu potencjału elektrycznego to jonizacja. Dodatnio naładowany jon nazwany jest kationem, ujemnie zaś anionem. Jony posiadające przeciwne znaki przyciągają się. 

    Wyładowania koronowe 

    Jest to rodzaj wyładowania elektrycznego obserwowanego w gazach i jest odmianą wyładowania jarzeniowego. Wyładowanie koronowe zachodzi na powierzchni przewodników znajdujących się pod wysokim napięciem i pojawia się, gdy natężenie pól elektrycznych jest tak duże, że w wyniku zderzeń termicznych cząstek gazu dochodzi do jonizacji. Wyładowania koronowe łatwo się rozwijają na elektrodach o bardzo małych promieniach krzywizny lub posiadających ostre krawędzie. W naturze obserwuje się je na odgromnikach, masztach okrętowych (ognie świętego Elma) czy na wysokonapięciowych energetycznych liniach przesyłowych.

    Wyładowania koronowe uruchamiają proces, w którym dzięki jonizacji ośrodka zaczyna płynąć prąd. Powstające jony unoszą ładunek elektryczny do obszaru niższego potencjału otaczającego elektrodę zbiorczą lub tworzą ponownie neutralne atomy. W procesie powlekania proszkowego elektrodą zbiorczą jest pokrywana powierzchnia, której uziemienie decyduje o skuteczności odprowadzenia ładunków. W przypadku wystąpienia problemów z jakością i skutecznością uziemienia, osiadające na powierzchni kolejne warstwy cząstek farby nie mogą oddać zgromadzonego ładunku, co powoduje wzrost potencjału elektrycznego i inicjuje wyładowania. Naładowane cząstki proszku na pokrywanej powierzchni stanowią barierę elektryczną dla osiadania kolejnych cząstek. Stąd bardzo częste trudności w uzyskaniu jednorodnych powłok o odpowiedniej grubości przy jakichkolwiek zaburzeniach skuteczności uziemienia proszkowo powlekanych powierzchni. 

    Jonizacja powietrza

    Jonizacja powietrza (występowanie różnoimiennych molekuł gazu w dolnych warstwach atmosfery) jest zjawiskiem naturalnym, obecnym stale w przyrodzie w wyniku oddziaływania promieniowania kosmicznego (wiatru słonecznego) oraz naturalnej emisji promieniotwórczej Ziemi. Znaczne nasilenie jonizacji następuje podczas burz, gdy dochodzi do wyładowań elektrycznych w atmosferze. Do zainicjowania procesu konieczne jest dostarczenie wymaganej ilości energii. Wynikiem jonizacji powietrza jest zmiana potencjału elektrycznego obojętnych jonów gazu znajdujących się w powietrzu i uzyskanie przez nie ładunku dodatniego lub ujemnego. Dzięki temu powstają warunki, w których ładunki elektryczne mogą być przewodzone przez powietrze. Niezjonizowane powietrze jest izolatorem. W niezjonizowanym powietrzu nie mogą zachodzić na przykład takie zjawiska atmosferyczne jak kondensacja pary wodnej (powstawanie chmur) czy pojawienie się błyskawic (wyładowań elektrycznych). Przy słabej jonizacji powietrza elektrostatyczne napylanie farb proszkowych jest niezwykle utrudnione lub praktycznie niemożliwe. Stąd tak wiele problemów z powlekaniem podczas sezonu zimowego, kiedy na zewnątrz i w pomieszczeniach obniża się znacznie poziom wilgotności względnej powietrza (suche powietrze), co jest jednoznaczne z ograniczeniem możliwości jonizacji. 

    Jedną z metod wywoływania jonizacji powietrza są wysokonapięciowe wyładowania koronowe powodujące uwolnienie jonów w pobliżu elektrody i przepływ prądu przez gaz pod wpływem silnego pola elektrycznego. Polaryzacja wyładowań może być dodatnia lub ujemna. Oba przypadki różnią się, ponieważ elektrony (ujemne nośniki ładunku) są bardzo lekkie a jony (nośniki dodatnie) są znacznie cięższe. Przy polaryzacji ujemnej wytwarzane jest znacznie więcej ozonu niż przy dodatniej, co jest korzystne dla efektywności ładowania farb proszkowych.

    Pole elektrostatyczne

    Jest to stan przestrzeni wokół nieruchomych ładunków lub naelektryzowanych ciał, gdzie na ładunek elektryczny działa siła elektrostatyczna. Pola elektrostatyczne przedstawia się graficznie za pomocą tzw. linii sił, które w sensie fizycznym obrazują tory, po których poruszałby się w danym polu próbny ładunek dodatni. Linie sił pola zawsze prowadzą od ładunków o potencjale dodatnim do ładunków o potencjale ujemnym. Wyznaczają one również w każdym punkcie pola kierunek siły wypadkowej działającej na nieobojętne elektrycznie ciało umieszczone w tym punkcie. Linie te nie przecinają się wzajemnie, a ich zagęszczenie jest miarą oddziaływania elektrostatycznego (większe zagęszczenie linii – silniejsze oddziaływanie). Koncepcję oddziaływania ładunków elektrycznych poprzez pole elektryczne wprowadził Michael Faraday w połowie XIX wieku. O istnieniu oddziaływań elektrostatycznych wiedziano już w starożytności, kiedy to grecki filozof i matematyk Tales z Miletu (620–540 p.n.e.) spostrzegł, że potarty wełnianą tkaniną bursztyn przyciąga drobne, lekkie materiały, jak np. drewniane wiórki.
    Podczas malowania proszkowego łatwo zaobserwować istnienie pola elektrostatycznego, kiedy chmura napylanej farby „otula” detal i pokrywa powłoką również powierzchnie po jego drugiej stronie. Najbardziej spektakularne jest w tym przypadku pokrywanie powierzchni cylindrycznych (wszelkiego rodzaju rury i pręty), gdzie malując z jednej strony możemy przy dobraniu optymalnych parametrów aplikacji wykonać powłokę o wymaganej grubości na całej powierzchni elementu.

    GALERIA ZDJĘĆ

    Ładowanie farby proszkowej w polu elektrostatycznym.
    Tarciowe ładowanie farby proszkowej (TRIBO).
    Prezentacja efektu klatki Faradaya.
    Efekt jonizacji wstecznej.