• ReklamaA1 - silpol v2

Szukaj

    Reklama
    B1 - IGP 2024 Julian

    Lakiernictwo Proszkowe

    Wydanie nr: 6(134)/2021

    Artykuły branżowe

    Lakiernictwo Proszkowe

    ponad rok temu  16.12.2021, ~ Administrator,   Czas czytania 11 minut

    Strona 2 z 3

    Zbyt intensywne ładowanie 

    Zbyt intensywne ładowanie jest wypadkową kilku parametrów. Z jednej strony jest to związane z właściwościami elektrycznymi stosowanej farby proszkowej, z drugiej z parametrami procesu powlekania. Problem z efektywnym osiadaniem napylanego proszku pojawia się zawsze, gdy ilość ładunku odbieranego od powlekanej powierzchni poprzez uziemienie jest mniejsza od ilości ładunku dostarczanego przez system aplikacji. Najczęstszymi promotorami pojawienia się tego problemu są:

    • niedostateczne uziemienie,
    • zbyt duży ładunek dostarczany cząstkom proszku,
    • zbyt mała odległość aplikatora od pokrywanego detalu, 
    • za duża grubość napylanej warstwy proszku,
    • malowanie wielowarstwowe (dielektryczne własności istniejących warstw utrudniają właściwy odbiór ładunków podczas nakładania kolejnych).

    Zapobieganie zbyt intensywnemu ładowaniu wymaga stałej kontroli prądu płynącego w układzie aplikatora. Pomocą w ograniczeniu tego efektu są umieszczane w kabinach proszkowych kolektory jonów oraz automatyczne systemy kontroli prądu płynącego w układzie aplikatora. W przypadku prostszych rozwiązań sprzętu aplikacyjnego pozostaje obniżenie napięcia ładowania napylanej farby oraz kontrola odległości aplikatora do pokrywanego detalu. Odległość ta powinna zazwyczaj wynosić około 25 cm (o ile nie ma specjalnych zaleceń producenta sprzętu aplikacyjnego) i zmiana tej wielkości na własną rękę powinna być dobrze przemyślana.

    Niewłaściwe podawanie proszku

    Wiele wad gotowej powłoki w procesie powlekania proszkowego jest ściśle związanych z błędami podawania farby do napylania. Proszek nie jest wdzięcznym medium do transportu w instalacjach pneumatycznych i pewnie dlatego stale udoskonalane systemy zasilające urządzenia aplikacyjne nadal przysparzają wielu problemów. Zdecydowana większość instalacji wykorzystuje nadal zasilanie oparte na fluidyzacji proszku i systemach eżektorowych. Ich właściwa obsługa i konserwacja ma kapitalne znaczenie dla jakości uzyskiwanych powłok. W tego typu malarniach najbardziej popularne problemy związane z systemem zasilania proszkiem to między innymi:

    Podawanie pulsacyjne lub niejednorodne 

    Wyraźnie widoczne falowanie zasilania proszku podawanego do napylania może być spowodowane przez:

    • za niskie ciśnienie zasilania sprężonym powietrzem,
    • za mały wydatek zasilania sprężonym powietrzem (wahania ciśnienia w przypadku zmian wielkości poboru),
    • wilgotne lub zaolejone powietrze zasilające aplikację, 
    • załamany, zatkany lub poskręcany wąż transportujący farbę proszkową, 
    • zbyt długi wąż transportujący farbę, 
    • wyładowania elektryczne pomiędzy cząstkami farby w wężu transportującym farbę, 
    • zbyt duży wydatek farby proszkowej,  
    • niewłaściwą fluidyzację farby proszkowej.

    Zbyt duża fluidyzacja powoduje problemy z uzyskaniem właściwej proporcji proszek/powietrze, wzmożone wyładowania pomiędzy cząstkami farby w przewodach, plucie farbą przez aplikator, straty wynikające z wydostawania się proszku poprzez pokrywę podajnika.

    Z kolei zbyt mała fluidyzacja prowadzi do zatykania się elementów zasilania proszkiem i w efekcie do niedostatecznego bądź niejednorodnego podawania farby.
    Właściwe ustawienie i regulacja powietrza zasilającego sprzęt natryskowy wymaga wiedzy oraz doświadczenia ze strony osób obsługujących. Konieczne jest zrozumienie zasady działania pneumatycznych zespołów podających proszek do napylania. Zaleca się częste sprawdzanie szczelności i stanu węży powietrznych oraz ich wymianę w przypadku widocznego zużycia. Wydatek podawanej do napylania farby powinien być systematycznie kontrolowany i regulowany.  
    Dobór parametrów wydatku farby proszkowej i ilości powietrza wymaganego dla utrzymywania stabilnych warunków napylania mają wpływ na jakość powlekania. Możliwe skutki ich niewłaściwego doboru mogą być przyczyną problemów wymienionych poniżej.

    Zbyt duży wydatek farby proszkowej podawanej do napylania prowadzi do:

    • spiekania się cząstek proszku w wyniku wyładowań elektrycznych,
    • szybszego zużycia się wewnętrznych zespołów aplikatora mających kontakt z proszkiem,
    • obniżenia efektywności napylania,
    • niedostatecznej penetracji proszku w przestrzenie zagłębione,
    • niedostatecznego efektu elektrostatycznego (zmniejszone pokrywanie powierzchni detalu po stronie przeciwnej do napylanej).

    Z kolei za mały wydatek farby proszkowej podawanej do napylania prowadzi do:

    • plucia proszkiem przez aplikator,
    • napylania powłoki o niedostatecznej grubości,
    • niedostatecznej penetracji proszku w przestrzenie zagłębione.

    Za duży wydatek powietrza (za wiele powietrza w stosunku do ilości napylanego proszku) może być przyczyną:

    • niedostatecznej grubości napylanej powłoki,
    • niedostatecznej penetracji proszku w przestrzenie zagłębione,
    • obniżenia efektywności napylania,
    • nakładania grubszych warstw farby na obrzeża i naroża pokrywanego detalu.

    Coraz bardziej popularne są rozwiązania zasilania aplikacji proszkiem eliminujące transport pneumatyczny na rzecz systemów pompowych. Niezależnie od konkretnego rozwiązania konstrukcyjnego mamy w tym przypadku do czynienia z bardzo zagęszczonym transportem proszku. Wymusza to całkowitą zmianę podejścia do uzyskania właściwego składu proszek-powietrze, niezbędnego do efektywnego powlekania. W tym przypadku transport proszku odbywa się praktycznie z bardzo niewielką ilością powietrza. Wydłużanie przewodów proszkowych nie ma w bardzo szerokim zakresie wpływu na jakość zasilania. Niezbędna do napylenia proszku ilość powietrza jest podawana bezpośrednio do aplikatora. Ograniczeniem korzystania z zagęszczonego zasilania aplikacji jest koszt systemów pompowych, ich skomplikowana konstrukcja (w porównaniu do inżektorów) oraz koszty serwisu. Do nich jednak należy niewątpliwie przyszłość.