Wsteczna jonizacja
Wsteczna jonizacja pojawia się wtedy, gdy potencjał ładunków elektrycznych na powierzchni pokrywanego detalu osiąga stan, w którym dochodzi do jonizacji powietrza pod napyloną warstwą farby proszkowej. Uwalniane jony wywołują zahamowanie transportu ładunków do uziemienia i utrudniają dalsze osiadanie proszku. Możliwymi przyczynami występowania problemu są:
- niedostateczne uziemienie (utrudniona droga jonów do uziemienia)
- zbyt duże ładowanie farby
- aplikator za blisko pokrywanego detalu
- za duża grubość napylanej warstwy proszku
- nakładanie drugiej warstwy farby na utwardzoną już powłokę (dielektryczne własności pierwszej warstwy utrudniają właściwy odbiór ładunków).
Zapobieganie wstecznej jonizacji wymaga stałej kontroli prądu płynącego w układzie aplikatora. Jeżeli prąd ładowania jest zbyt wysoki, powierzchnia pokrywanego detalu może nie być w stanie odebrać kolejnej ilości napływających jonów. Pomocą w ograniczeniu efektu wstecznej jonizacji są kolektory jonów oraz automatyczne systemy kontroli prądu płynącego w układzie aplikatora. W przypadku prostszych rozwiązań sprzętu natryskowego pozostaje nam obniżenie napięcia ładowania napylanego proszku i kontrola odległości aplikatora do pokrywanego detalu. Standardowo, odległość ta powinna wynosić około 25 cm (o ile nie ma innych zaleceń producenta sprzętu aplikacyjnego), a jej zmiana powinna być przemyślana i uzasadniona.
Niejednorodne podawanie farby
Dla uzyskania powłoki proszkowej jednorodnej pod względem wyglądu, jak i grubości konieczne jest napylanie farby równomiernym strumieniem przy stałym wydatku ilościowym oraz zachowaniu stałej proporcji mieszaniny proszek powietrze. Niejednorodne podawanie farby może być powodowane przez:
- zatkany lub zagięty wąż transportujący farbę
- wzmożoną ilość wyładowań pomiędzy cząstkami farby proszkowej
- zgiętą lub ułamaną elektrodę aplikatora
- przewężenia i niedrożności w aplikatorze.
Dalej przedstawione są poszczególne parametry wpływające na jednorodność napylania i możliwy skutek ich niewłaściwego doboru w ciągle najbardziej popularnych systemach podawania opartych na inżektorach.
Zbyt duży wydatek farby proszkowej podawanej do napylania jest przyczyną:
- spiekania się cząstek proszku w wyniku wyładowań elektrycznych
- szybszego zużycia się wewnętrznych zespołów aplikatora mających kontakt z farbą
- małej efektywności napylania
- niedostatecznej penetracji farby w zagłębione przestrzenie
- niedostatecznego efektu elektrostatycznego (zmniejszone pokrywanie powierzchni detalu po stronie przeciwnej do napylanej).
Zbyt mały wydatek farby proszkowej podawanej do napylania jest przyczyną:
- plucia farbą przez aplikator
- niedostatecznej grubości napylanej powłoki
- niedostatecznej penetracji farby w przestrzenie zagłębione.
Zbyt duży wydatek powietrza (zbyt wiele powietrza w stosunku do ilości napylanej farby) może być przyczyną:
- niedostatecznej grubości napylanej powłoki
- niedostatecznej penetracji farby w przestrzenie zagłębione
- małej efektywności napylania
- nakładania grubszych warstw farby na obrzeża i naroża napylanego detalu.
Zbyt mały wydatek powietrza na fluidyzację proszku może być przyczyną:
- napylania pulsacyjnego bądź plucia farbą przez aplikator
- konieczności stosowania większego ciśnienia powietrza płynącego przez inżektory
- napylania niejednorodnej powłoki
- małej efektywności napylania.
Przepływ farby
Ze względu na bezpośrednie powiązanie przepływu farby proszkowej w sprzęcie aplikacyjnym ze stanem zasilania sprężonym powietrzem i jego regulacją, należy w przypadku zaobserwowania nieprawidłowości w systemach inżektorowych wypełnić następującą procedurę:
- upewnić się, że sprężone powietrze zasilające urządzenie jest czyste i suche
- upewnić się, że wąż dostarczający farbę do aplikatora jest nie dłuższy niż to jest konieczne
- sprawdzić właściwe ustawienie powierza zasilającego inżektor, fluidyzację, napylanie farby proszkowej
- sprawdzić, czy jest dostateczna ilość farby proszkowej w podajniku i czy fluidyzacja przebiega właściwie
- sprawdzić, czy węże transportujące farbę i inżektory są czyste i szczelne
- sprawdzić stan zużycia i ewentualnie wymienić wycierające się wkładki inżektorów.
Kontrola napylanej warstwy
Kontrola grubości napylanej warstwy ma podstawowe znaczenie dla efektywności malowania proszkowego. Zbyt gruba warstwa farby to przede wszystkim niepotrzebnie wydane pieniądze i utrata elastyczności powłoki, zbyt cienka warstwa słabo chroni pokrytą powierzchnię oraz może nie być dostatecznie kryjąca, przez co częściowo transparentna. Dla wyeliminowania ewentualnych problemów z grubością powłoki należy serwisować i regulować sprzęt aplikacyjny ściśle zgodnie z zaleceniami producenta. Jeżeli nie są zachowane poprawne parametry pracy bezpośrednio wpływające na efektywność osiadania napylonego proszku na pokrywanym detalu, to grubość warstwy wymyka się spod kontroli. Można przyjąć, że gdy:
- napylana warstwa jest za gruba – należy zmniejszyć ciśnienie powietrza transportującego farbę
- napylana warstwa jest za cienka – należy zwiększyć ciśnienie powietrza transportującego farbę
- napylana warstwa jest niejednorodna – należy wyregulować napięcie ładowania, ustawienie aplikatorów w stosunku do pokrywanych detali, a w przypadku linii automatycznych skok i prędkość manipulatorów oraz prędkość przesuwu przenośnika.






