• Reklama
    A1 - Kabe 12.02-12.02 Julian

Szukaj

    Reklama
    B1 - IGP 2024 Julian

    Lakiernictwo Proszkowe

    Artykuły branżowe

    Lakiernictwo Proszkowe

    ponad rok temu  22.06.2020, ~ Administrator,   Czas czytania 12 minut

    Strona 2 z 4

    Wsteczna jonizacja
    Wsteczna jonizacja pojawia się wtedy, gdy potencjał ładunków elektrycznych na powierzchni pokrywanego detalu osiąga stan, w którym dochodzi do jonizacji powietrza pod napyloną warstwą farby proszkowej. Uwalniane jony wywołują zahamowanie transportu ładunków do uziemienia i utrudniają dalsze osiadanie proszku. Możliwymi przyczynami występowania problemu są:

    • niedostateczne uziemienie (utrudniona droga jonów do uziemienia)
    • zbyt duże ładowanie farby 
    • aplikator za blisko pokrywanego detalu 
    • za duża grubość napylanej warstwy proszku
    • nakładanie drugiej warstwy farby na utwardzoną już powłokę (dielektryczne własności pierwszej warstwy utrudniają właściwy odbiór ładunków).

    Zapobieganie wstecznej jonizacji wymaga stałej kontroli prądu płynącego w układzie aplikatora. Jeżeli prąd ładowania jest zbyt wysoki, powierzchnia pokrywanego detalu może nie być w stanie odebrać kolejnej ilości napływających jonów. Pomocą w ograniczeniu efektu wstecznej jonizacji są kolektory jonów oraz automatyczne systemy kontroli prądu płynącego w układzie aplikatora. W przypadku prostszych rozwiązań sprzętu natryskowego pozostaje nam obniżenie napięcia ładowania napylanego proszku i kontrola odległości aplikatora do pokrywanego detalu. Standardowo, odległość ta powinna wynosić około 25 cm (o ile nie ma innych zaleceń producenta sprzętu aplikacyjnego), a jej zmiana powinna być przemyślana i uzasadniona.

    Wsteczna jonizacja jest powodem powstawania często obserwowanych wad gotowej powłoki. Uwalniane w napylanej warstwie jony, przy odpowiedniej koncentracji, wywołują wyładowania elektryczne związane z miejscowym wzrostem temperatury i przepływem dużych ilości energii w bardzo krótkim czasie. W efekcie na gotowej powłoce po utwardzeniu pozostają charakterystyczne kratery sięgające do materiału podłoża. 

    Niejednorodne podawanie farby
    Dla uzyskania powłoki proszkowej jednorodnej pod względem wyglądu, jak i grubości konieczne jest napylanie farby równomiernym strumieniem przy stałym wydatku ilościowym oraz zachowaniu stałej proporcji mieszaniny proszek powietrze. Niejednorodne podawanie farby może być powodowane przez:

    • zatkany lub zagięty wąż transportujący farbę
    • wzmożoną ilość wyładowań pomiędzy cząstkami farby proszkowej
    • zgiętą lub ułamaną elektrodę aplikatora
    • przewężenia i niedrożności w aplikatorze.

    Dalej przedstawione są poszczególne parametry wpływające na jednorodność napylania i możliwy skutek ich niewłaściwego doboru w ciągle najbardziej popularnych systemach podawania opartych na inżektorach. 
    Zbyt duży wydatek farby proszkowej podawanej do napylania jest przyczyną:

    • spiekania się cząstek proszku w wyniku wyładowań elektrycznych
    • szybszego zużycia się wewnętrznych zespołów aplikatora mających kontakt z farbą
    • małej efektywności napylania
    • niedostatecznej penetracji farby w zagłębione przestrzenie
    • niedostatecznego efektu elektrostatycznego (zmniejszone pokrywanie powierzchni detalu po stronie przeciwnej do napylanej).

    Zbyt mały wydatek farby proszkowej podawanej do napylania jest przyczyną:

    • plucia farbą przez aplikator
    • niedostatecznej grubości napylanej powłoki
    • niedostatecznej penetracji farby w przestrzenie zagłębione.

    Zbyt duży wydatek powietrza (zbyt wiele powietrza w stosunku do ilości napylanej farby) może być przyczyną:

    • niedostatecznej grubości napylanej powłoki
    • niedostatecznej penetracji farby w przestrzenie zagłębione
    • małej efektywności napylania
    • nakładania grubszych warstw farby na obrzeża i naroża napylanego detalu.

    Zbyt mały wydatek powietrza na fluidyzację proszku może być przyczyną:

    • napylania pulsacyjnego bądź plucia farbą przez aplikator
    • konieczności stosowania większego ciśnienia powietrza płynącego przez inżektory 
    • napylania niejednorodnej powłoki
    • małej efektywności napylania.

    Przepływ farby 
    Ze względu na bezpośrednie powiązanie przepływu farby proszkowej w sprzęcie aplikacyjnym ze stanem zasilania sprężonym powietrzem i jego regulacją, należy w przypadku zaobserwowania nieprawidłowości w systemach inżektorowych wypełnić następującą procedurę:

    • upewnić się, że sprężone powietrze zasilające urządzenie jest czyste i suche
    • upewnić się, że wąż dostarczający farbę do aplikatora jest nie dłuższy niż to jest konieczne
    • sprawdzić właściwe ustawienie powierza zasilającego inżektor, fluidyzację, napylanie farby proszkowej
    • sprawdzić, czy jest dostateczna ilość farby proszkowej w podajniku i czy fluidyzacja przebiega właściwie
    • sprawdzić, czy węże transportujące farbę i inżektory są czyste i szczelne
    • sprawdzić stan zużycia i ewentualnie wymienić wycierające się wkładki inżektorów.

    Kontrola napylanej warstwy
    Kontrola grubości napylanej warstwy ma podstawowe znaczenie dla efektywności malowania proszkowego. Zbyt gruba warstwa farby to przede wszystkim niepotrzebnie wydane pieniądze i utrata elastyczności powłoki, zbyt cienka warstwa słabo chroni pokrytą powierzchnię oraz może nie być dostatecznie kryjąca, przez co częściowo transparentna. Dla wyeliminowania ewentualnych problemów z grubością powłoki należy serwisować i regulować sprzęt aplikacyjny ściśle zgodnie z zaleceniami producenta. Jeżeli nie są zachowane poprawne parametry pracy bezpośrednio wpływające na efektywność osiadania napylonego proszku na pokrywanym detalu, to grubość warstwy wymyka się spod kontroli. Można przyjąć, że gdy:

    • napylana warstwa jest za gruba – należy zmniejszyć ciśnienie powietrza transportującego farbę
    • napylana warstwa jest za cienka – należy zwiększyć ciśnienie powietrza transportującego farbę
    • napylana warstwa jest niejednorodna – należy wyregulować napięcie ładowania, ustawienie aplikatorów w stosunku do pokrywanych detali, a w przypadku linii automatycznych skok i prędkość manipulatorów oraz prędkość przesuwu przenośnika.