
Tabela 1. Trzy typy anodowania.

Tabela 2. Najsurowsze standardy dla powłok.
Kolory, odporność
Porównując obie technologie widać, że same gwarancje obejmują bardzo podobne okresy czasowe, dlatego porównamy dostępne wykończenia. W anodowaniu zakres kolorów oraz połysku jest mocno ograniczony, natomiast w farbach – ciekłych i proszkowych, nie dość, że można właściwie zastosować dowolny kolor, to jeszcze efekt specjalny i połysk. Ogranicza nas właściwie tylko wyobraźnia. 99% kolorów farb ma gwarancje na kolor i połysk w określonych parametrach na 10 do 20 lat, to typowe okresy, w anodach 20 lat jest stosunkowo częstym okresem gwarancyjnym.
Powtarzalność koloru w lakierowaniu proszkowym jest już oczywistością, natomiast w anodowaniu bywa problematyczna. Proces anodowania kwasem powoduje otwieranie się nanoporów, w które wtłaczany jest wodorozcieńczalny barwnik organiczny i chociaż zakres kolorów może wydawać się bezkresny, to uzyskiwane kolory często różnią się od siebie – w zależności od użytego stopu aluminium, dodatkowo kolory czerwony i niebieski są bardzo problematyczne – bardzo łatwo ulegają wyblaknięciom. Jasne kolory na niektórych stopach są prawie niemożliwe do uzyskania, a naturalna anoda (C-0) może znacząco różnić się odcieniem. Czarne i złote barwniki, wytwarzane za pomocą nieorganicznych pigmentów (żelazowy szczawian amonu), są bardziej odporne na światło UV.
Kształtowanie plastyczne
Odkształcanie elementów po anodowaniu może miejscowo niszczyć warstwę tlenków i obniżać odporność powłoki anodowej w tych miejscach, zależnie od promienia gięcia. Wpływ na estetykę może być najbardziej dostrzegalny w zastosowaniach zewnętrznych i w elementach barwionych. Farby proszkowe Interpon D klasa 1 oraz Interpon Flex 2 klasa QC są plastyczne.
Co jest zatem lepsze?
Obie metody mają zwolenników. Nie ma wątpliwości, że obie technologie się różnią, a także, jeśli „żywy” metal ma odgrywać pierwszoplanową rolę, to anodowanie jest wyborem naturalnym (aczkolwiek nowe klasy farb proszkowych mają możliwość nadrukowywania efektów na powierzchni). Anodowanie dotyczy wyłącznie aluminium, podczas kiedy farby mogą być nakładane na właściwie dowolną powierzchnię: stal, aluminium, plastik, szkło, drewno – w związku z tym łatwo można dopasowywać pomalowane elementy. Jeżeli mamy do dopasowania np. uchwyty, zawiasy, balustrady – na anodowanych elementach mogą wyglądać zupełnie inaczej, poza tym nie można anodować spawanych elementów, ale można je malować.
Wszystkie standardy wymagają ekspozycji w czasie rzeczywistym, na zewnątrz – zazwyczaj na Florydzie, ze zdefiniowanymi limitami utraty połysku i koloru. Wszystkie standardy anodowania, poza AAMA 611, mają bardzo słabą odporność na czynniki zewnętrzne (na podstawie badań w aparaturze symulacyjnej, czasem wymogi odpornościowe są uzgadniane pomiędzy sprzedającymi a kupującymi).
Grubość malowania
Wymogi dotyczące malowania różnią się w aspekcie grubości malowania, ogólnie przyjęta grubość mieści się pomiędzy 50 a 70 µm. Dla środowisk trudniejszych (agresywnych) wymaga się bardzo solidnego przygotowania powierzchni, a także zapewnienia powłoki malowania o grubości min. 70 µm. Przy anodowaniu tylko BS (British Standard) stawia wymaganie 25 µm grubości powłoki anodowanej, a i to dla najwyższych standardów anodowania (porównaj tabela nr 3).

Tabela 3. Wymogi grubości powłoki dla anodowania. 
Tabela 4. Różnice w kolorze aluminium a standardy anodowania.
Środowisko agresywne
Anodowanie jest bardziej podatne na zanieczyszczenia środowiskowe niż powłoki proszkowe. Farby powoli tracą grubość, gdy powłoka ulegnie zniszczeniu, ale dopóki połysk farby jest bliski wartości początkowej, dopóty erozja powłoki niemal nie postępuje – utrata grubości filmu to około mniej niż 1 µm na rok, przy zachowaniu integralności powłoki. Dlatego w 5-letnim teście Florydy erozja po pięciu latach nawet się nie zaczyna, a po upływie 20 lat powłoka dalej będzie spełniać swoje funkcje. Kwaśne lub morskie środowisko przyspieszy erozję powłoki, ale objawi się to w pierwszej kolejności utratą połysku, a dane pokazują jasno, że integralność filmu nawet po 29 latach jest silna (na budynku referencyjnym, farba klasa 2 QC, kolor i połysk również utrzymują się w zadanych parametrach). Wszystkie standardy anodowania, z wyjątkiem AAMA, wykorzystują test tekstylny – lampę UV i skalę szarości – w celu oceny zmiany koloru. Nie jest to mocny wymóg i jest bardzo subiektywnym testem. Jedyny znaczący test koloru znajduje się w specyfikacji AAMA, która wykorzystuje ten sam system do anodowania co w przypadku proszku – zmiana koloru Delta E <5.
W przeciwieństwie do powłok proszkowych, anodowana warstwa w środowisku kwaśnym będzie tracić swą grubość, powłoka będzie się osłabiać i przyspieszać degradację. Przy testowym badaniu paneli w Sheffield, po upływie 20 lat powłoka anodowana utraciła 10 µm. Degradacji towarzyszy często kredowanie, wykwity, odbarwienia i ubytki w powłoce.






