Właściwości farby (Powder Properties)
Substancja chemiczna/typ żywicy (Chemical Type)
Typ żywicy zastosowany do wyprodukowania farby proszkowej definiuje jej pewne podstawowe właściwości. Oczywiście, w zależności od zastosowanych dodatków i uszlachetniaczy, mogą one być dostosowane i modyfikowane do indywidualnych potrzeb klienta. Podstawowy podział farb z uwagi na zawartość zastosowanej bazy żywicznej to oczywiście:
Żywice epoksydowe
- mocna, twarda żywica dająca doskonałą odporność na uszkodzenia mechaniczne,
- doskonała odporność na chemikalia i rozpuszczalniki,
- bardzo słaba odporność na temperaturę, światło i czynniki atmosferyczne,
- dedykowana głównie zastosowaniom specjalnym (np. podkłady cynkowe lub produkty o specjalnych właściwościach związanych z odpornością).
- mocna, plastyczna żywica dająca bardzo dobrą odporność na uszkodzenia mechaniczne,
- mniejsza odporność na chemikalia i rozpuszczalniki,
- doskonała odporność na temperaturę, światło i warunki pogodowe,
- przeznaczone głównie do zastosowań zewnętrznych.
Żywice epoksydowo-poliestrowe (hybryda)
- łączy właściwości obu żywic – epoksydowej i poliestrowej,
- do zastosowań wewnętrznych.
Żywice poliuretanowe
- mocna, plastyczna żywica dająca bardzo dobrą odporność na uszkodzenia mechaniczne,
- charakteryzują się wysoką gładkością i rozlewnością,
- dobra odporność na temperaturę, światło i warunki pogodowe.
Żywice akrylowe
- bardzo mocna, twarda żywica dająca doskonałą odporność na uszkodzenia mechaniczne,
- doskonała odporność na chemikalia i rozpuszczalniki, przewyższająca żywicę epoksydową,
- bardzo dobra odporność na temperaturę, światło i czynniki atmosferyczne, lepsza niż żywica poliestrowa,
- doskonała rozlewność, a w powłokach transparentnych – przejrzystość i klarowność,
- wymaga osobnej linii do aplikacji z uwagi na kontaminację, produkt do zastosowań specjalnych (np. w motoryzacji – felgi aluminiowe wysokiej klasy).
Inne przykładowe żywice: fluropolimery, nylon/poliamidy, poliolefiny, żywice utwardzane UV.
Wygląd/wykończenie powłoki (Appearance)
W karcie zawsze znajdziemy informację o wyglądzie powłoki. Podstawowy podział to oczywiście:
- gładka,
- drobna struktura (textura, sable),
- gruba struktura,
- efekty specjalne (efekt skóry, velvet, soft touch, anoda, metaliki, kameleon, patyny itd.).
Wybór rodzaju wykończenia w kombinacji z kolorem jest ogromny.
Grubość powłoki (Thickness)Rekomendowane grubości powłoki wyrażone w µm. Wartości te pozwalają uniknąć defektów, między innymi:
- przebijanie substratu (niedomalowanie),
- bity lub tzw. sand effect, czyli efekt piasku (przy zbyt małej grubości powłoki część ziaren farby z uwagi na swoją kurczliwość nie będzie w stanie stopić się i obkurczyć w procesie polimeryzacji w wystarczającym stopniu i może uwidocznić się w postaci defektu na malowanej powierzchni),
- nieprawidłowa grubość (odchylenia w obie strony: zbyt grubo, zbyt cienko) będzie wpływać na wszystkie testy mechaniczne i fizykochemiczne powłoki.
Należy pamiętać że podana rekomendowana grubość będzie inna dla farb gładkich i strukturalnych, dlatego warto sprawdzić zawsze, jaką wartość podaje producent w TDS. Brak prawidłowej grubości (za cienka lub za gruba) farby obniża jej wytrzymałość, może powodować występowanie defektów wizualnych na powłoce, ale także jest podstawą do nieuznania roszczeń reklamacyjnych. Trzeba pamiętać, że tylko powłoka, która spełnia założenia co do grubości (rekomendowanej przez producenta), gwarantuje bezproblemowe użytkowanie wyrobu końcowego.
Stopień połysku (Gloss Level)
Wartość wyrażona w jednostce GU – gloss unit, podawana czasem w procentach. Powszechnie nazywana skrótowo po prostu połyskiem.
Podstawowy podział uwzględnia:
- głęboki (martwy) mat (3-7 GU),
- mat (do 30 GU),
- satyna (31-69 GU),
- półpołysk (70-84 GU),
- połysk (powyżej 85 GU),
- wysoki połysk (powyżej 95 GU).
Stopień połysku podawany jest zawsze w przedziale „+/-”, a ostateczna jego wartość będzie zależała od prawidłowego wypału i polimeryzacji powłoki.
Spotyka się urządzenia o geometrii pomiaru przy różnych kątach 20°, 45°, 60°, 75°, 85°. Należy pamiętać, że dla otrzymania poprawnych rezultatów pomiarowych stosuje się zasadę: dla wysokiego połysku stosuje się niską geometrię pomiarów (kąt 20°), a dla powierzchni o słabym połysku, matowych – wysoką geometrię (kąt 85°). Najbardziej powszechny i najczęściej stosowany jest pomiar przy kącie odbicia 60°, czasami możemy spotkać również wyspecyfikowaną wartość pomiaru dla dwóch różnych kątów. Ponieważ stopień połysku jest nierozerwalnie związany z prawidłową polimeryzacją farby w piecu, aby zagwarantować jego stabilną i powtarzalną wartość, zaleca się regularną weryfikację krzywej pieca, nie rzadziej niż raz na rok, a w niektórych przypadkach nawet raz na tydzień lub nawet codziennie. Dla farb strukturalnych nie dokonuje się pomiaru stopnia połysku.







