Współczesne malarnie proszkowe mierzą się z presją, jakiej w branży obróbki powierzchni nie widziano od lat. Rosnące koszty energii, wysokie ceny surowców, rygorystyczne wymagania jakościowe odbiorców oraz stały deficyt wykwalifikowanych pracowników tworzą otoczenie, w którym o zysku bądź stracie decydują nierzadko detale. W wielu zakładach poszukuje się oszczędności w skomplikowanych i kosztownych inwestycjach sprzętowych, zapominając o czynniku, który generuje największe ukryte straty – o braku świadomości i wiedzy procesowej zespołu.
Ponad dekadę temu na łamach „Lakiernictwa Przemysłowego” pisałem o wpływie teorii i praktyki na sukces w malowaniu proszkowym. Dziś, po przeanalizowaniu dziesiątek kolejnych linii lakierniczych w całej Polsce, wniosek pozostaje ten sam, choć wyzwania stały się jeszcze bardziej palące: najnowocześniejsza aplikacja czy automatyczna kabina nie zastąpią wiedzy człowieka, który je obsługuje.
Analiza rynku szkoleń: Gdzie tkwi pułapka tradycyjnych modeli?
Przeglądając ofertę rynkową w zakresie szkoleń z malowania proszkowego, łatwo zauważyć dwa dominujące podejścia. Każde z nich posiada swoje ograniczenia, które w praktyce przemysłowej rzadko przynoszą oczekiwany zwrot z inwestycji:
- Szkolenia organizowane przez dostawców farb lub urządzeń
Mają one niepodważalną wartość merytoryczną w zakresie konkretnego produktu, jednak z natury rzeczy wpisują się w strategię handlową dostawcy. W sytuacji pojawienia się problemu jakościowego na linii (np. braku adhezji czy kraterowania), bardzo trudno o obiektywną diagnozę. Dostawca farby wskazuje na błędy aplikacji lub przygotowania powierzchni, dostawca chemii – na parametry utwardzania farby, a dostawca sprzętu – na jakość farby proszkowej. W efekcie lakiernia zostaje z problemem sama.
- Szkolenia otwarte w zewnętrznych centrach pokazowych
Uczenie się w sterylnych warunkach laboratoryjnych, na idealnie przygotowanych stoiskach testowych i prostych kształtach detali, rzadko przekłada się na realia codziennej produkcji. Gdy lakiernik wraca do macierzystego zakładu, zderza się z geometrią wymagającą pokonania klatki Faraday’a, specyficznym rozkładem temperatur w piecu czy zużytymi elementami własnej aplikacji.
Ukryte źródła strat na linii lakierniczej
W większości polskich malarni proszkowych ogromny potencjał oszczędności leży w codziennych, utrwalonych nawykach. Do najczęstszych „grzechów” procesowych należą:
- Praca na „sztywnych” lub fabrycznych nastawach aplikacji
Ustawienie stałych parametrów prądu i wysokiego napięcia „na wyrost” daje lakiernikom poczucie bezpieczeństwa przed niedomalowaniami. W rzeczywistości prowadzi do zjawiska wstecznej jonizacji (odpychania proszku), powstawania igiełkowania, efektu „skórki pomarańczy” oraz przede wszystkim – nakładania zbyt grubej warstwy farby. Nadmiarowa grubość powłoki o zaledwie 20–30 µm w skali roku może generować stratę kilkudziesięciu tysięcy złotych wyrzuconych w przysłowiowe „powietrze”.
- Brak elastyczności wobec zmiennych warunków
Malowanie proszkowe to proces dynamiczny. Zmiana dostawy farby, wahania wilgotności powietrza, użycie innych dysz czy zużycie eżektorów wymagają stałej korekty. Brak wiedzy operatorów sprawia, że zmiana jednego parametru wywołuje serię niekontrolowanych skutków na dalszych etapach.
- Niewłaściwa gospodarka farby proszkowej w układach z odzyskiem
Brak zrozumienia zjawiska fizycznej degradacji farby w układzie odzysku prowadzi do zaburzenia proporcji między świeżą farbą proszkową a farbą odzyskaną. Skutkuje to drastycznym spadkiem wydajności ładowania i rosnącą ilością odpadu końcowego.
- Problem adhezji i błędy zdiagnozowane poza lakiernią
Klasycznym przykładem jest problem ze złym przyleganiem farby na krawędziach detali ciętych laserowo. Często powodem braku adhezji nie jest błąd w samej lakierni, lecz np. rodzaj gazu osłonowego użytego podczas cięcia na wcześniejszym etapie produkcji. Tylko kompleksowa wiedza procesowa pozwala zidentyfikować prawdziwe źródło problemu zamiast tracić czas na korekty chemii czy wygrzewania.
Model Diamat: szkolenia na „żywej tkance” zakładu
Odpowiedzią na te wyzwania jest podejście, które od lat rozwijamy w firmie Diamat. Nasza filozofia opiera się na trzech filarach: niezależności, praktyce w środowisku produkcyjnym klienta oraz optymalizacji.
1. Pełna niezależność sprzętowa i materiałowa
Diamat nie sprzedaje farb proszkowych, chemii do przygotowania powierzchni ani urządzeń aplikacyjnych. Podczas szkoleń i audytów nie promujemy żadnej marki. Naszym jedynym celem jest wyciagnięcie maksymalnej efektywności z infrastruktury, którą klient już posiada. Dzięki temu diagnoza procesowa jest w 100% obiektywna i neutralna.
2. Szkolenie bezpośrednio na Twojej linii produkcyjnej
Szkolimy zespół w jego naturalnym środowisku pracy:
- na pistoletach i sterownikach, z których pracownicy korzystają na co dzień (zarówno aplikacje automatyczne, jak i ręczne; systemy corona oraz tribo),
- na konkretnych, często trudnych geometrycznie detalach z bieżącej produkcji,
- z wykorzystaniem stosowanych w zakładzie farb i systemów przygotowania powierzchni.
Eliminuje to barierę adaptacyjną – wiedza pozyskana w trakcie warsztatów jest wdrażana natychmiast, na żywym procesie technologicznym.
3. Optymalizacja kosztowa i szybki zwrot z inwestycji
Szkolenie na miejscu ogranicza do zera koszty delegacji, hoteli i przestojów w zakładzie. Co najważniejsze – precyzyjne ustawienie parametrów aplikacji, poprawa uziemienia, weryfikacja profilu rozkładu temperatur w piecu oraz optymalizacja zawieszania detali przynoszą natychmiastowe oszczędności. Koszt szkolenia bardzo często zwraca się już w pierwszych tygodniach po jego przeprowadzeniu – wyłącznie dzięki redukcji zużycia farby proszkowej i wyeliminowaniu dotychczas występujących poprawek.






