Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach (DoŚU). Część 5
Najbardziej wymagającą i kłopotliwą procedurą przy organizacji legalnej lakierni są działania związane z uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Proces jej wydania jest skomplikowany i długi, ponieważ wymaga udziału aż czterech urzędów. Oprotestowanie postępowania przez sąsiadów na etapie analizy Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia i wydane przez urząd postanowienie o przejściu w tryb oceny oddziaływania na środowisko z koniecznością opracowania pełnego raportu o oddziaływaniu na środowisko zamyka możliwość realizacji przedsięwzięcia w istniejącym obiekcie w ramach zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Procedura wydania DoŚU dla organizowanej lakierni ma ogromny wpływ na dalsze koszty, zakres prac projektowych, a także termin jej uruchomienia.
W ramach wymogów budowlanych przy organizacji nowej lakierni i legalnego wykorzystywania pomieszczeń obiektu dla takiej funkcji konieczne jest uzyskanie decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę. O ile jest to oczywiste dla nowo budowanego obiektu z lakiernią, to już zaskakujące dla prostej adaptacji istniejącego obiektu lub jednego z jego pomieszczeń i szczególnie kłopotliwe, gdy inwestor jest tylko dzierżawcą pomieszczenia. Wymóg uzyskania pozwolenia na budowę dla istniejącego obiektu lub jego pomieszczeń przy organizacji w nim lakierni ciekłej nie wynika wprost z jednego przepisu ustawy Prawo budowlane, ale jest niekorzystnym dla inwestora powiązaniem przepisów Prawa ochrony środowiska z przepisami Prawa budowlanego. Dotyczy to 80% wszystkich projektowanych lakierni w adaptowanych pomieszczeniach funkcjonującego obiektu i stało się zasadą w procesie organizacji legalnej lakierni. Każda lakiernia ciekła i niektóre malarnie proszkowe wymagają uzyskania na początkowym etapie działań formalnych jeszcze przed rozpoczęciem prac projektowych decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Do wniosku o wydanie DoŚU konieczne jest dołączenie szczegółowych informacji o planowanym przedsięwzięciu w formie Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia (KIP). Jest to opracowanie, jakie w założeniach ustawodawcy stanowić miało prostą informację o planowanym przedsięwzięciu, które nie stanowi uciążliwego przedsięwzięcia i jego oddziaływania na środowisko. Lakiernia może być obiektem usługowym z małą ścianką lakierniczą i jednym operatorem albo wielkogabarytową lakiernią samolotów pasażerskich lub działem z wieloma kabinami lakierniczymi u producenta dużych wyrobów, np. taboru kolejowego.
Niezależnie od wielkości, przeznaczenia, ilości zużywanych wyrobów lakierowych i zajmowanej powierzchni, instalacje, w których do obróbki powierzchni wykorzystywane są rozpuszczalniki organiczne, zakwalifikowane zostały do grupy tych przedsięwzięć potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko, czyli ich funkcjonowanie mieści się prawdopodobnie w dopuszczalnych normach hałasu i wyznaczonych przepisami standardach emisyjnych.
Rodzaje przedsięwzięć wymagające uzyskania DoŚU określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i podzielone są na dwie grupy:
- przedsięwzięcia zawsze znacząco oddziałujące na środowisko,
- przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
W paragrafie trzecim rozporządzenia ustawodawca wymienia ten rodzaj przedsięwzięć, dla których DoŚU wydana zostać może bez procedury oceny oddziaływania na środowisko w trybie analizy treści KIP i w oparciu jedynie o ten dokument, uznając je w trakcie prowadzonej procedury za potencjalnie znacząco oddziałujące na środowisko. Po szybkiej analizie wykazu przedsięwzięć zawartych w paragrafie trzecim rozporządzenia nie znajdujemy lakierni ciekłej ani malarni. Jednak w punkcie 13 i 14 paragrafu trzeciego umieszczone zostały następujące zapisy wskazujące konieczność uzyskania DoŚU dla przedsięwzięć w formie:
13) instalacje do powierzchniowej obróbki metali lub tworzyw sztucznych z zastosowaniem procesów chemicznych lub elektrolitycznych, inne niż wymienione w §2 ust. 1 pkt 15;
14) instalacje do powierzchniowej obróbki substancji, przedmiotów lub produktów z zastosowaniem rozpuszczalników organicznych, z wyłączeniem zmian tych instalacji polegających na wprowadzeniu do ciągu technologicznego kontenerowych urządzeń odzysku rozpuszczalników.
Instalacja, według definicji zawartej w art. 3 pkt 6 ustawy, Prawo ochrony środowiska to:
a) stacjonarne urządzenie techniczne,
b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu,
c) budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję.
Rozpuszczalniki organiczne to w zasadzie Lotne Związki Organiczne wchodzące także w skład wyrobów lakierowych.
Jeżeli planowane przedsięwzięcie wymaga użytkowania instalacji technologicznej i będą w niej wykorzystywane materiały zawierające choćby śladowe ilości LZO, nawet w jednym produkcie zestawu/mieszaniny, to uzyskanie DoŚU dla takiego przedsięwzięcia stanowi wymóg formalnoprawny. Sposób nanoszenia i wykorzystania produktów zawierających rozpuszczalniki organiczne nie ma tu żadnego znaczenia, tak jak i wagowa lub procentowa zawartość LZO w mieszaninie gotowej do użycia. Dlatego lakierowanie ręczne pędzlem lub wałkiem czy aplikacja wyrobów z aparatów natryskowych nie ma znaczenia dla wymogów formalnoprawnych i konieczności uzyskania DoŚU.
