Fot. 1. Stopnie skorodowania powierzchni – stan A.
Norma ma zastosowanie w odniesieniu do powłok:
a) cynkowych zanurzeniowych (naniesionych po wytworzeniu);
b) cynkowych zanurzeniowych (naniesionych na blachy w sposób ciągły);
c) szerardyzowanych;
d) natryskiwanych cieplnie;
e) platerowanych mechanicznie;
f) elektrolitycznych.
Zawarte w normie wytyczne i zalecenia nie obejmują konserwacji mającej na celu ochronę przed korozją cynkowanych wyrobów stalowych w czasie ich eksploatacji.
Inaczej niż w ISO 12944 zdefiniowano okresy trwałości:
bardzo krótki (VL) – 0<2 lata
krótki (L) – 2<5 lat
średni (M) – 5<10 lat
długi (H) – 10<20 lat
bardzo długi (VH) – 20 lat
Przyjęto, że powłoki cynkowe mają odporność chemiczną w zakresie wskaźnika pH 5,5<12,5. Norma nie obejmuje narażeń na temperatury powyżej 200°C z wyłączeniem specjalnych zastosowań, takich jak kominy i rurociągi z gazem o temperaturze 200–500°C. Powierzchnie szerardyzowane mogą być narażone na temperatury do 600°C.
Część 2: 2010
Cynkowanie zanurzeniowe
W normie podano ogólne wytyczne i zalecenia dotyczące zasad projektowania wyrobów przeznaczonych do cynkowania zanurzeniowego w celu ochrony przed korozją. Ochrona wyrobu przed korozją, uzyskana metodą cynkowania zanurzeniowego, będzie zależeć od metody aplikacji powłoki, kształtu zaprojektowanej konstrukcji i warunków środowiska, w którym będzie użytkowana. Wyrób pokryty powłoką cynkową metodą zanurzeniową może być poddany dodatkowej ochronie (wykracza to poza zakres niniejszej normy) za pomocą następnych powłok, takich jak powłoki organiczne. Podane wytyczne i zalecenia nie obejmują zagadnień konserwacji powłok w warunkach użytkowania
Część 4
powołuje się dodatkowo na PN-EN ISO 2063
Natryskiwanie cieplne. Cynk, aluminium i ich stopy.
Część 1: 2019-04
Uwagi dotyczące projektowania i wymagania jakościowe dla systemów ochrony przed korozją.
W normie podano wymagania dotyczące ochrony przed korozją powierzchni stali (żeliwa, staliw) przez nałożenie powłok metalowych natryskanych cieplnie, wykonanych z cynku, aluminium lub ich stopów. Dokument ma zastosowanie do powłok metalowych natryskiwanych cieplnie stosowanych do ochrony przed korozją w zakresie temperatur od –50°C do +200°C, w zależności od warunków do jakich przystosowane są powłoki uszczelniające. Żaroodporne powłoki ochronne z aluminium są objęte ISO 17834 i nie są przedmiotem normy ISO 2063.
Część 2: 2017-12
Prowadzenie systemów ochrony przed korozją.
W tabeli 2 podano zalecane przez normę PN-EN ISO 2063 grubości w zależności od środowiska korozyjnego dla trwałości do pierwszej renowacji wynoszącej 20 lat.
PN-EN ISO 16276: 2008
Ochrona konstrukcji stalowych przed korozją za pomocą ochronnych systemów malarskich – Ocena i kryteria przyjęcia adhezji/kohezji (wytrzymałości na odrywanie) powłoki.
Część 1
Badanie metodą odrywania.
Jest adaptacją normy PN-EN ISO 4624 do warunków terenowych. Stawia między innymi wymaganie żeby próby odrywowe prowadzić na elementach, których grubość ścianki wynosi co najmniej 10 mm.
Warto zwrócić uwagę, że norma ISO 4624 również uległa zmianie. Jej ostatnie wydanie z 2016 r. zaleca jako podstawową metodę A, tzw. sandwiczową, a metoda B (odrywanie z jednej strony) zalecana jest dla sztywnych podłoży.
Część 2
Badanie metodą siatki nacięć i metodą nacięcia w kształcie X
Badanie polowe metodą siatki nacięć jest adaptacją do warunków terenowych normy PN-EN ISO 2409 i badania nacięciem w kształcie X. Metoda nacięcia X została adaptowana z normy ASTM 3359-95. Badanie metodą siatki nacięć traci na znaczeniu, ze względu na ograniczenie zastosowania jedynie w odniesieniu do powłok o maksymalnej grubości do 250 µm. Badanie przez nacięcie w kształcie X jest prostsze, bo nie wymaga różnicowania sposobu nacięcia od grubości powłoki i nie jest ograniczone żadną maksymalną grubością.
PN-EN 10238:2011
Wyroby ze stali konstrukcyjnej automatycznie czyszczone strumieniowo i z automatycznie nanoszoną powłoką podkładową
Określono wymagania dla wyrobów ze stali konstrukcyjnej poddawanych automatycznemu czyszczeniu strumieniowo-ściernemu i automatycznemu nanoszeniu powłoki podkładowej. Takie powłoki powinny zapewniać ochronę antykorozyjną stali przez okres do 12 miesięcy i być kompatybilne z większością powłok organicznych. Wyjątek stanowią grunty wysokocynkowe.
Michał Jaczewski
michal.jaczewski@tikkurila.com







