• ReklamaA1 - silpol v2

Szukaj

    ReklamaB1 - EcoLine 04.2021-12.2025 Bogumiła

    Antykorozja

    Wydanie nr: 4(120)/2019

    Artykuły branżowe

    Antykorozja

    ponad rok temu  20.08.2019, ~ Administrator,   Czas czytania 7 minut

    Fot. 1. Stopnie skorodowania powierzchni – stan A.

    Fot. 1. Stopnie skorodowania powierzchni – stan A.

    Strona 1 z 2

    Normy związane z PN-EN ISO 12944 – część 1

    W cyklu czterech artykułów („Lakiernictwo Przemysłowe” nr 115, 116, 117 i 118) omówiliśmy najistotniejsze zmiany wprowadzone do grupy norm PN-EN ISO 12944. Poszczególne części odwołują się zarówno wzajemnie do siebie, jak i innych norm, z których znaczna część też uległa zmianom. Pierwotnym celem tego artykułu było porównanie norm, na które powołuje się grupa norm PN-EN ISO 12944 w odniesieniu do tego, co obowiązywało w 1999 r. i ich aktualizacji obowiązujących obecnie. 

    Zmian jednak było na tyle dużo, że postanowiłem omówić najistotniejsze informacje zawarte we współczesnych wydaniach tych norm przede wszystkim z punktu widzenia wykonawców zabezpieczeń antykorozyjnych i osób zajmujących się projektowaniem i nadzorowaniem wykonywania tych zabezpieczeń. Znaczna ilość zmian dotyczy też badań powłok ochronnych w warunkach laboratoryjnych i choć nie zostały one całkowicie pominięte, to jednak mają charakter sygnalny. Normy omawiane są w takiej kolejności, w jakiej pojawiają się w kolejnych częściach PN-EN ISO 12944. Każda z części powołuje się na pozostałe części normy, a ponadto:

    Część 1 
    powołuje się na PN-EN ISO 4628: 2016-03
    Farby i lakiery. Ocena zniszczenia powłok. Określanie ilości i rozmiaru uszkodzeń oraz intensywności jednolitych zmian w wyglądzie.

    • Część 1. Wprowadzenie ogólne i system określania.
    • Część 2. Ocena stopnia spęcherzenia
    • Część 3. Ocena stopnia zardzewienia
    • Część 4. Ocena stopnia spękania
    • Część 5. Ocena stopnia złuszczenia
    W tej grupie norm nie wprowadzono żadnych istotnych zmian w stosunku do poprzedniego wydania.

    Część 2 
    nie powołuje się na inne normy poza pozostałymi częściami ISO 12944.

    Część 3 
    powołuje się dodatkowo na PN-EN ISO 8501
    Przygotowanie podłoży stalowych przed nakładaniem farb i podobnych produktów – Wzrokowa ocena czystości powierzchni.

    Część 1:2008 
    Stopnie skorodowania i stopnie przygotowania niepokrytych podłoży stalowych oraz podłoży stalowych po całkowitym usunięciu wcześniej nałożonych powłok
    W normie wprowadzono tylko jedną zmianę, dołączono wzorzec fotograficzny podłoża ze zwykłej stali niskowęglowej w stopniu skorodowania C po przygotowaniu do Sa 3, po obróbce strumieniowo-ściernej z użyciem powszechnie stosowanych ścierniw. Zdjęcie to było dostępne już wcześniej w formie uzupełnienia normy (PN-ISO 8501-1:1996/AD1:1998).

    Norma zawiera wzorce fotograficzne czterech stopni skorodowania powierzchni stali: A, B, C i D (fot. 1-4). Dla każdego stopnia skorodowania zamieszczono wzorce wyglądu powierzchni po różnych stopniach obróbki strumieniowo-ściernej. Opisano też czyszczenie narzędziami ręcznym i narzędziem ręcznym z napędem mechanicznym oraz czyszczenie płomieniem. Z reguły metody te są przewidziane dla stali walcowanej na gorąco, ale metody obróbki strumieniowo-ściernej i mechanicznej mogą być również stosowane na stali walcowanej na zimno, o ile są one grubości wystarczającej do wytrzymania odkształceń spowodowanych uderzeniem ścierniwa lub skutkami czyszczenia narzędziem ręcznym z napędem mechanicznym.

    Część 3:2008
    Stopnie przygotowania spoin, krawędzi i innych obszarów z wadami powierzchni

    W normie opisano trzy stopnie przygotowania spoin, krawędzi i innych obszarów, na powierzchniach stali:
    P1 – lekkie przygotowanie
    P2 – dokładne przygotowanie
    P3 – bardzo dokładne przygotowanie

    Ilustrację graficzną stopni przygotowania wraz z krótkim opisem zestawiono w tabeli 1.

    PN-EN ISO 1461:2011 
    Powłoki cynkowe nanoszone na wyroby stalowe i żeliwne metodą zanurzeniową – Wymagania i metody badań

    Norma podaje szereg wymagań dotyczących cynkowania ogniowego i kryteriów odbioru, stawia też wymagania jakie informacje powinien przekazać cynkowni zamawiający (załącznik A). Dotyczą one m.in.:
    przekazania informacji o przestrzeniach zamkniętych i uzgodnienie rozmieszczenia otworów odpowietrzających
    grubości powłoki cynkowej, o ile ma odbiegać od grubości podanych w normie
    konieczności poinformowania cynkowni czy wyroby ocynkowane powinny być poddane obróbce dodatkowej lub pokrywane inną powłoką. Jest to szczególnie istotne w odniesieniu powierzchni ocynkowanych, które później będą malowane. Norma PN-EN ISO 1461 dopuszcza brak powłoki cynkowej (niedocynkowanie) na 0,5% powierzchni. Miejsca takie naprawia się przy pomocy farb. W przypadku dalszego malowania, w zależności od sposobu przygotowania powierzchni i rodzaju powłok ochronnych takie miejsca należy pozostawić nienaprawione lub naprawić powłoką kompatybilną z planowanym zestawem malarskim.

    W załączniku A.3 zaleca się, aby zleceniodawca przed rozpoczęciem prac żądał od cynkowni: 
    wszystkich posiadanych i dostępnych informacji, w tym metodę naprawy powierzchni niepokrytych
    deklaracji zgodności według ISO 10474, jeśli jest wymagana
    deklaracji wykonania przez wykonawcę zarejestrowanego we właściwym systemie jakości, takim jak ISO 9001

    PN-EN ISO 14713 
    Powłoki cynkowe – Wytyczne i zalecenia dotyczące ochrony przed korozją konstrukcji z żeliwa i stali

    Część 1: 2017-08
    Zasady ogólne dotyczące projektowania i odporności korozyjnej
    W normie zawarto zalecenia dotyczące zasad projektowania konstrukcji i elementów konstrukcyjnych przeznaczonych do cynkowania w celu zapewnienia ochrony przed korozją. Podano zakres odporności korozyjnej, jaki zapewniają powłoki cynkowe naniesione na wyroby ze stali lub żeliwa w zależności od środowiska korozyjnego. Ochrona przeciwkorozyjna zależy od:
    zastosowanych standardowych procesów nanoszenia powłok cynkowych
    projektu (obejmuje, np. sposób postępowania z przestrzeniami zamkniętymi) oraz
    środowiska eksploatacji

    GALERIA ZDJĘĆ

    Fot. 2. Stopnie skorodowania powierzchni – stan B.
    Fot. 3. Stopnie skorodowania powierzchni – stan C.
    Fot. 4. Stopnie skorodowania powierzchni – stan D.
    Tabela 1.
    Tabela 2.