• ReklamaA1 - silpol v2

Szukaj

    Reklama
    B1 - IGP 2024 Julian

    Antykorozja

    Wydanie nr: 1(129)/2021

    Antykorozja

    ponad rok temu  01.03.2021, ~ Administrator,   Czas czytania 17 minut

    Strona 1 z 10

    Reakcje chemiczne i elektrochemiczne w powłokach lakierowych i pod nimi, część 2

    W pierwszej części artykułu („Lakiernictwo Przemysłowe” nr 4/2020) omówiłem m.in. przyczyny degradacji powłok lakierowych, mechanizm elektrochemiczny ochrony podłoża metalowego poprzez powłokę lakierową, scharakteryzowałem poszczególne czynniki wpływające na korozję podpowłokową i opisałem, jakie reakcje chemiczne zachodzą pod uszkodzoną powłoką lakierową. 

    Wpływ osadzania się w podłożu metalowym ziaren ścierniw a przyczepność powłok ochronnych

    Kiedy wielkość cząstek ziaren ścierniw przekracza wartość 25 µm, w znacznym stopniu zmniejszają one naprężenia zmęczeniowe. Zagnieżdżone cząstki mniejsze niż 25 µm nie wpływają systematycznie na właściwości zmęczeniowe. Jednak zanieczyszczenie powierzchni wpływa na energię powierzchniową i zwilżalność podłoży. 
    Na fotografii 1 widać dużą liczbę fragmentów żużla pomiedziowego (ciemne sekcje) o wymiarze kilku mikrometrów, które są rozłożone na powierzchni podłoża. Ziarna żużla pomiedziowego mają własność wypłukiwania rozpuszczalnych soli, głównie miedzi, ołowiu, kadmu, chromu i arsenu. Powiększa to ilość jonów rozpuszczalnych bezpośrednio na powierzchni podłoża metalowego. 


    Tabela 1. Osadzanie odpadów ścierniw w stali węglowej.
    Na czerwono zaznaczono wartości najwyższe, na zielono drugie z kolei, na niebiesko trzecie z kolei. Najlepsze wartości na żółtym tle, drugie najlepsze na zielonym tle, a trzecie na tle niebieskim. Zwraca uwagę wysoki procent wbijania się w powierzchnię stali żużli odpadowych i śrutów.


    Fot. 1. Obraz SEM z polerowanego przekroju stalowego podłoża oczyszczonego metodą suchą obróbką strumieniowo-ścierną. Zwraca uwagę kumulacja szczątków (debris) żużla pomiedziowego w wyrobiskach na powierzchni (zdjęcie: Muehlhan AG, Hamburg). 

    Skutki uszkodzeń mechanicznych powłok ochronnych

    W kruchej, zdegradowanej powłoce, w wyniku jej starzenia pod działaniem warunków atmosferycznych, promieniowania słonecznego i czasu, zwiększa się ciśnienie na granicy podłoże – powłoka, powodując pękanie powłoki i odsłonięcie podłoża. Powłoka traci swoje właściwości ochronne. Wraz z pojawieniem się pierwszych defektów w powłoce podłoże metalowe zostaje narażone na bezpośrednie działanie czynników atmosferycznych, w wyniku czego metal podłoża ulega lokalnej korozji.

    Defekty w powłoce będące efektem mechanicznych uszkodzeń (zarysowania i wtrącenia w powłoce) inicjują proces delaminacji w związku z powstawaniem ogniwa korozyjnego między chronionymi a uszkodzonymi obszarami powłoki ochronnej.
    Delaminacja katodowa jest wynikiem utraty adhezji spowodowanej wzrostem pH. Do innych przyczyn można zaliczyć wadliwą aplikację powłoki, a zwłaszcza nieprawidłowe przygotowanie podłoża (w około 70% przypadków). Aby zminimalizować ryzyko delaminacji należy dokładniej zrealizować procedury strumieniowo–ściernego przygotowania powierzchni, poprawić odporność chemiczną powłok na środowisko zasadowe lub poddać powierzchnię metalu obróbce chemicznej w celu stabilizacji jej pH. 

    GALERIA ZDJĘĆ

    Schemat 2. Korozja stali w warunkach beztlenowych z udziałem bakterii redukujących siarczany.
    Schemat 3. Schemat ogniwa korozyjnego z depolaryzacją tlenową.
    Schemat 4. Przykłady styków dwu metali niewywołujących reakcji galwanicznych – brak korozji galwanicznej.
    Schemat 5. Przykłady występowania korozji galwanicznej.

    Komentarze (0)

    dodaj komentarz
    Aby dodać komentarz musisz podać wynik
      Nie ma jeszcze komentarzy...