Wymagania
Materiały powłokowe – w oparciu o kategorię korozyjności i w odniesieniu do oczekiwanego czasu trwania ochrony w tabelach A.1 i A.2 podano przykłady systemów powłokowych do ochrony przed korozją. Kolejność systemów w tabelach nie oznacza żadnego rankingu tych powłok. Norma dopuszcza również zastosowanie innych systemów powłokowych, niewymienionych w tabelach A1 i A2, ale ich przydatność musi być potwierdzona odpowiednimi badaniami.
Przygotowanie powierzchni stali niestopowej i niskostopowej powinno odbywać się poprzez obróbkę strumieniowo-ścierną zgodnie z normą EN ISO 12944-4 [1d] (stopień przygotowania powierzchni co najmniej Sa 2½) i/lub poprzez odpowiednią obróbkę chemiczną. O ile nie uzgodniono inaczej, należy usunąć zanieczyszczenia własne dla danego rodzaju stali (np. zgorzelina walcownicza, rdza) oraz zanieczyszczenia obce (np. oleje, smary, chlorki). Zanieczyszczenia te muszą zostać usunięte przez wykonawcę powłoki za pomocą odpowiednich środków przed rozpoczęciem procesu powlekania.
Norma DIN 55633-1 [2] zwraca uwagę na fakt, że w przypadku powłok proszkowych sprawdzona została chropowatość Rz wynosząca około 40 μm, a przy wykonywaniu obróbki strumieniowej stali niestopowej lub niskostopowej sprawdzają się ścierniwa ostrokątne (grit).Podstawowe zasady przygotowania powierzchni muszą być zgodne z normą DIN EN 1090-2:2018-09 [5], pkt. 10.2;
- podłoża (tj. powierzchnie, spoiny i brzegi elementów stalowych) przewidziane do nakładania powłok malarskich i produktów podobnych należy przygotować, stosując metody opisane w serii norm EN ISO 8504 [17].
- w kategoriach czystości, chropowatości i stopnia przygotowania należy tak przygotowywać podłoża, aby spełniały warunki odpowiednie dla produktów, które mają być zastosowane. Jeśli określono oczekiwaną trwałość powłok i kategorię korozyjności, to stopień przygotowania podłoża według EN ISO 8501-3 [18] przyjmuje się zgodnie z tablicą 22 (EN 1090-2 [5]). Przy braku danych przyjmuje się stopień przygotowania P1, chyba że w specyfikacji ustalono inaczej.
- powierzchnie po cięciu termicznym, brzegi i spoiny powinny być odpowiednio gładkie i zdolne do uzyskania wymaganej chropowatości po następnej obróbce powierzchni (patrz załącznik F, EN 1090-2 [5]).
- powierzchnie po cięciu termicznym czasami okazują się zbyt twarde dla materiału ściernego, aby można było osiągnąć odpowiednią chropowatość powierzchni. W celu ustalenia twardości powierzchni i stwierdzenia, czy śrutowanie jest niezbędne, można stosować badania technologiczne określone w punkcie 6.4.4, EN 1090-2 [5].
