W tabeli przywołano: żywice epoksydowe (EP); żywice epoksydowo/poliestrowe (EP/SP); żywice poliestrowe OH-funkcyjne utwardzane izocyjanianem (PUR); żywice poliwinylowe (PVDF). W oparciu o właściwości odpowiednich spoiw epoksydowe farby proszkowe są preferowane do powłok gruntowych, a poliestrowe lub poliuretanowe farby proszkowe do powłok nawierzchniowych.
Czas trwania ochrony
Oczekiwany okres trwałości może być osiągnięty tylko wtedy, gdy nie występują dodatkowe, negatywne wpływy środowiska. Ponadto zależy on od różnych parametrów, np.:
- rodzaju i grubości warstwy systemu powłokowego,
- projektu zabezpieczenia antykorozyjnego konstrukcji,
- stanu połączeń, krawędzi i spoin po przygotowaniu,
- stanu podłoża przed nałożeniem powłoki,
- wstępnej obróbki i przygotowania powierzchni podłoża przed nałożeniem powłoki,
- obecności warstw konwersyjnych,
- wykonania robót powłokowych,
- obciążenia po nałożeniu powłoki.
Stan istniejącego systemu powłokowego można ocenić zgodnie z poszczególnymi częściami normy DIN EN ISO 4628. W tabelach A.1 i A.2 (załącznik A DIN 55633-1 [2]) przyjęto, że pierwsza większa renowacja jest konieczna w przypadku wystąpienia rozwarstwienia powłoki organicznej lub czerwonej rdzy na powierzchni wcześniej nieuszkodzonego systemu powłokowego.
Zakres akceptowalnych uszkodzeń powłoki przed pierwszą większą renowacją musi być uzgodniony przez strony umowy i oceniony zgodnie z normami DIN EN ISO 4628-1; -2; 3; -4; -5, chyba że strony umowy uzgodnią inaczej.
Na przykład, pierwsza większa renowacja w celu ochrony przed korozją jest zwykle wymagana, jeżeli na około 10% powłoki występuje stopień skorodowania Ri 3, zgodnie z DIN EN ISO 4628-3 [9]. Wymóg ten można zastosować do całej konstrukcji lub do jej odpowiednich obszarów, zgodnie z ustaleniami między zainteresowanymi stronami, przy czym obszary te mogą być klasyfikowane razem lub oddzielnie. Należy zauważyć, że wymaganie to jest analogiczne jak w normie EN ISO 12944-1:2018 [1a]. Podobnie określono cztery okresy trwałości:
- niski (L – low) do 7 lat,
- średni (M – medium) > 7 do 15 lat,
- długi (H – high) > 15 do 25 lat,
- bardzo długi (VH – very high) > 25 lat.
W strefie granicznej różnych okresów ochronnych należy wybrać kolejny, wyższy okres ochronny. Analogią do ISO 12944-1 [1a] jest również uwaga, że okres trwałości nie jest okresem gwarancji. Jest to termin techniczny, który przy założeniu właściwej konserwacji i pielęgnacji może pomóc klientowi w opracowaniu planu renowacji. Okres gwarancji jest terminem prawnym, który jest przedmiotem warunków umownych. Okres gwarancji jest z reguły krótszy niż okres ochronny. Nie ma reguł łączących te dwa terminy. Ze względu na to, że regularna kontrola niedostępnych miejsc nie jest często możliwa, uwzględnić należy to już przy wyborze systemu ochrony antykorozyjnej. Z powodów takich jak np. blaknięcie, kredowanie, zanieczyszczenie, zużycie lub z powodów estetycznych lub innych naprawa może być wymagana wcześniej niż założony okres trwałości.
