Antykorozja

Rys. 2. Wygląd powierzchni powłoki cynkowej wytworzonej na profilach cienkościennych [materiały własne]

Wygląd powierzchni powłoki cynkowej wytworzonej na dwuteownikach gorącowalcowanych oraz na profilach cienkościennych kształtowanych na zimno przedstawiono na rys. 1–2. Właściwości powierzchniowe wynikają z budowy morfologicznej powłoki cynkowej, co przedstawiono na rys. 3 i 4. W pierwszym przypadku (rys. 3) powłoka jest grubsza (110–150 µm) i posiada rozrost warstwy przejściowej, która jest niejednorodna, a na powierzchni mogą występować wydzielenia faz międzymetalicznych Fe-Zn. W takich przypadkach powłoka cynkowa jest najczęściej matowoszara i lekko chropowata. Odmienne właściwości posiada powłoka wytworzona na stali zimnogiętej (rys. 4). Jej grubość zawiera się w przedziale 55-60 µm. Posiada budowę warstwową, z wewnętrzną warstwą dyfuzyjną Fe-Zn oraz zewnętrzną warstwą cynku, co nadaje jej większą gładkość i metaliczny połysk. 
Cynkowanie ogniowe prowadzone na różnych wyrobach stalowych skutkuje uzyskaniem na powierzchni tych wyrobów warstw o odmiennej budowie morfologicznej. Na powierzchni powłok cynkowych powstawać mogą zatem składniki strukturalne o zupełnie odmiennych właściwościach. Fazy międzymetaliczne z układu Fe-Zn są bardziej twarde i kruche niż cynk. Udział poszczególnych składników strukturalnych na powierzchni powłoki cynkowej posiada znaczenie dla późniejszego malowania proszkowego. 

Rys. 3. Mikrostruktura powłoki cynkowej wytworzonej na dwuteownikach gorącowalcowanych [materiały własne]

Rys. 4. Mikrostruktura powłoki cynkowej wytworzonej na profilach cienkościennych [materiały własne]

Przygotowanie powierzchni ocynkowanej przed malowaniem proszkowym
Oprócz budowy powłoki cynkowej na stan powierzchni podłoża do malowania proszkowego mają wpływ warunki magazynowania pomiędzy procesem cynkowania a malowania proszkowego. W zależności od ekspozycji na czynniki środowiskowe na powierzchni powłoki cynkowej mogą powstawać różne produkty korozji i/lub wady. Dodatkowo na powierzchni mogą gromadzić się zanieczyszczenia, takie jak np. smary, oleje czy pozostałości żużli. Cynk jest bardzo aktywnym pierwiastkiem, który bardzo szybko wchodzi w reakcje ze składnikami powietrza atmosferycznego oraz zanieczyszczeniami. Dlatego metodyka przygotowania powierzchni ocynkowanej przed malowaniem powinna uwzględniać jej stan oraz różne produkty korozji cynku występujące na powłoce.
Bezpośrednio po wytworzeniu powłoka cynkowa jest bardzo wrażliwa na wilgoć skraplającą się na jej powierzchni. W skrajnym przypadku na powłoce cynkowej nie tworzy się warstwa pasywna nierozpuszczalnych w wodzie węglanów cynku, natomiast przewagę uzyskują słabo związane z podłożem cząstki tlenku i wodorotlenku cynku nazywane ogólnie białą korozją. Objawia się to powstawaniem jasnoszarych, nierównomiernie rozmieszczonych nacieków o bardzo nieestetycznym wyglądzie, słabo związanych z podłożem. Przykład bardzo intensywnie występującej białej korozji na powierzchni powłoki cynkowej przedstawiono na rys. 5. Produkty korozji cynku są bardzo niekorzystne dla malowania proszkowego i muszą zostać usunięte przed powlekaniem elektrostatycznym proszkiem farby. Dlatego też powierzchnia powłoki cynkowej przed malowaniem proszkowym wymaga szczególnych zabiegów przygotowawczych.
 W celu uzyskania powłoki proszkowej o wysokiej jakości podłoże ocynkowane ogniowo powinno być pozbawione nie tylko luźno związanych produktów korozji cynku, ale również smarów, olejów i innych zanieczyszczeń. Najkorzystniejszym rozwiązaniem jest malowanie wyrobu ocynkowanego bezpośrednio po cynkowaniu ogniowym, zanim na powierzchni cynku rozpoczną się procesy korozyjne. Jest to jednak sprzeczne z potrzebą sezonowania powłoki cynkowej w celu ograniczenia gazowania podczas procesu malowania proszkowego.