• ReklamaA1 - silpol v2

Szukaj

    Reklama
    B1 tiger-coating 18.08.2022-24.01.2023 Julian przedłużony do końca 2025

    Artykuły branżowe

    Wydanie nr: 2(82)/2013

    Artykuły branżowe

    Technologie Lakiernicze

    Lakiernictwo Ciekłe

    ponad rok temu  05.07.2016, ~ Administrator,   Czas czytania 4 minuty

    Mniej znane techniki aplikacji farb i impregnatów


    Mniej znane nie oznacza, że mało się tymi technikami maluje. Gdyby przeliczać na zużycie materiałów malarskich, mogłoby się okazać, że więcej farb i impregnatów zużywa się przy tych metodach niż przy malowaniu tradycyjnym, szczególnie jeśli mówimy o farbach do stali i drewna oraz impregnatach do drewna. Są one jednak znacznie mniej znane, nawet wśród fachowców niż techniki malowania, takie jak aplikacja pędzlem, wałkiem i różne rodzaje natrysku zarówno pneumatycznego, jak bezpowietrznego.

    1294zalety_001.jpg

    Fot. 1. Malowanie końcówek prętów metodą zanurzeniową (archiwum Tikkurila Polska S.A.).

    1294zalety_002.jpg

    Fot. 2. Malowanie elementów rurowych. Do pomalowania wnętrza potrzebne są otwory technologiczne zapobiegające powstawaniu poduszki powietrznej (niewidoczne na zdjęciu).


    Malowanie zanurzeniowe

    Malowanie zanurzeniowe stosuje się tam, gdzie estetyka wykończenia jest co najmniej drugorzędna. Do malowania tą metodą nadają się elementy o prostych kształtach, pozbawione tzw. kieszeni mogących zatrzymywać farbę (fot. 1).

    Do zalet tej techniki należą:

    - wysoka wydajność malowania

    - bardzo niskie straty materiału malarskiego

    - możliwość pomalowania głębokich otworów

    - możliwość pomalowania zewnętrznych i wewnętrznych powierzchni niewielkich rur (fot. 2)

    - niska emisja rozpuszczalników w przypadku stosowania farb wodorozcieńczalnych

    Wady to:

    - niska jakość wykończenia powierzchni

    - możliwość powstawania zacieków, zaschniętych kropli na dolnych krawędziach i w pobliżu otworów

    - możliwość pękania powłoki w przypadku zastosowania farb o zbyt dużej lepkości lub w przypadku zbyt długiego przebywania elementu w farbie (fot. 3)

    - wysoka emisja rozpuszczalników (parowanie) w przypadku stosowania farb rozcieńczalnikowych

    - wskazane stosowanie specjalnych farb oznaczonych z reguły symbolem DIP

    - duża ilość "startowa" farby niezbędnej do napełnienia wanny

    - duże straty w przypadku zanieczyszczenia farby powodującego konieczność wymiany wsadu wanny

    - brak możliwości stosowania farb dwuskładnikowych i szybkoschnących

    Z tych powodów malowanie zanurzeniowe znalazło zastosowanie do:

    - impregnacji drewna i tkanin;

    - bejcowania drewna

    - malowania prostych elementów stalowych, takich jak: elementy maszyn rolniczych, np. lemiesze, pługi, brony itp.; elementy zawieszeń samochodowych, np. sprężyny resorowe, drążki stabilizatorów, elementy ram; prostych elementów ogrodzeniowych, np. słupki

    1294zalety_003.jpg

    Fot. 3. Zacieki kończące się kroplami i pęknięcia powłoki to jedne z częstszych wad malowania zanurzeniowego.

    1294zalety_004.jpg

    Fot. 4. Zanurzeniowa impregnacja drewna (www.tartaklulkowo.pl).


    Malowanie zanurzeniowe pod wysokim ciśnieniem - impregnacja ciśnieniowo-próżniowa


    Stosowane jest głównie do impregnacji drewna. Po załadowaniu drewna do autoklawu, impregnacja przebiega w czterech fazach:

    - w komorze wytwarzane jest podciśnienie w celu usunięcia nadmiaru wilgoci i powietrza z drewna

    - autoklaw jest napełniany impregnatem

    - po całkowitym zakryciu drewna impregnatem wytwarzane jest ciśnienie rzędu 1,0 do 2,0 MPa powodujące wnikanie impregnatu w głąb drewna (bieli)

    - wypompowywany jest impregnat i ponownie obniżane ciśnienie poniżej atmosferycznego w celu usunięcia nadmiaru impregnatu i wstępnego osuszenia drewna

    1294zalety_005.jpg

    Fot. 5 Komora (autoklaw) do ciśnieniowej impregnacji drewna (www.ita.pl)


    Malowanie przez polewanie


    Malowanie przez polewanie jest właściwie odmianą malowania zanurzeniowego (rys. 1). Przez to, że przedmioty nie są w całości zanurzane w farbie, możliwe jest malowanie dużych elementów ze stosunkowo niewielkiego zbiornika. Malowanie przez polewanie stosowane jest do nanoszenia bejc i lakierobejc (fot. 2), rzadziej do impregnacji w przemyśle drzewnym, a także do malowania prostych długich elementów stalowych takich jak pręty lub rury, ale tylko powierzchni zewnętrznych.

    1294zalety_009.jpg

    Rys. 1. Schemat działania instalacji do polewania.

    1294zalety_010.jpg

    Rys. 2. Zasada powlekania.


    Malowanie metodą powlekania - coil coating


    Malowanie metodą powlekania przypomina trochę malowanie wałkiem. Malowana taśma blaszana przesuwa się pomiędzy walcami zanurzonymi częściowo w farbie, dodatkowe walce służą do usuwania nadmiaru farby (rys. 2). Ta technika najczęściej jest stosowana do malowania ocynkowanych cienkich blach dachowych i elewacyjnych jednoskładnikowymi farbami poliestrowymi i poliwinylowymi. Tą metodą nakłada się dość cienkie (20-30 ?m), ale równomiernej grubości powłoki malarskie o wysokich walorach estetycznych (fot. 6).

    1294zalety_006.jpg

    Fot. 6. Malowanie przez polewanie (archiwum Tikkurila Polska S.A.).

    1294zalety_007.jpg

    Fot. 7. Widok walców do powlekania blach.

    1294zalety_008.jpg

    Fot. 8. Malowanie nadwozia w procesie kataforezy.


    Kataforeza


    Polega na elektrochemicznym nanoszeniu na powierzchnie przedmiotów metalowych w zanurzeniu w specjalnej farbie do kataforezy. W wannie, w której znajduje się wodny roztwór (około 60-75% objętości) żywic i pigmentów (około 15-20%) oraz specjalnych dodatków (około 5-10%) zanurzane są malowane przedmioty. Malowane obiekty są katodą (-), natomiast elektrody dodatnie rozmieszczone są przy ścianach wanny. Ujemnie naładowane malowane przedmioty przyciągają dodatnio naładowane cząsteczki farby. Powłoka po malowaniu musi zostać opłukana i wysuszona. Malowanie kataforetyczne daje stosunkowo cienkie, ale bardzo równomierne i szczelne powłoki, nawet na przedmiotach o znacznym stopniu skomplikowania kształtów. Proces, podobnie jak omówione wcześniej metody, pozwala na ograniczenie strat materiału malarskiego do poziomu 3-6%.


    Istnieje jeszcze kilka innych technik aplikacyjnych, ale są one nie tylko mniej znane, ale także stosowane bardzo rzadko.


    Michał Jaczewski