BHP - praca nad poziomem "0"
Poziom zerowy - czyli podłoga - jest zarezerwowany dla robót warsztatowych, choć w niejednej malarni czy gumowni i tak trzeba korzystać z drabiny, podnośnika, platformy albo rusztowania. I choć w tych przypadkach również obowiązują wymagania i przepisy wysokościowe, to ich zakres jest nieporównywalnie mniejszy od stawianych robotom wykonywanym wielobrygadowymi zespołami pracującymi w górze na granicy zasięgu oka. Stąd wynika szereg zagrożeń klasyfikowanych przez BHP jako "szczególnie niebezpieczne", przy czym sprawa jest o tyle ważna, że upadki ludzi lub przedmiotów są bezpośrednią przyczyną około 5% ogółu wypadków przy pracy. W budownictwie obejmującym antykorozję przemysłową w 2012 roku wypadkom uległo blisko 9100 osób - w tym 114 ze skutkiem śmiertelnym. Co czwarty z nich był spowodowany upadkiem z wysokości, a co piąty był następstwem spadających z góry przedmiotów [1-4]. Z przytoczonej statystyki wynika równoznaczność "wysoko = szczególnie niebezpiecznie" i dlatego warto tej problematyce poświęcić słów parę.
Formalnie rzecz biorąc, ten zapis przesądza o jednoznacznym kryterium kwalifikowania robót do "niskich" lub "wysokościowych", ale w praktyce to kryterium już takie jednoznaczne nie jest. Nie jest - gdyż "wysoko", w myśl tego samego dokumentu, nie jest równoznaczne z pojęciem "na wysokości", a indywidualne interpretacje stwarzają dowolność pojęciową i - w konsekwencji - różne wymagania prowadzące do sytuacji spornych. Niejednoznaczność pojawia się bowiem w innym punkcie tegoż dokumentu mówiącym, iż "do pracy na wysokości nie zalicza się pracy na powierzchni, niezależnie od wysokości na jakiej się ona znajduje, jeżeli powierzchnia ta jest osłonięta ścianami lub ścianami z oknami, albo jest wyposażona w inne stałe konstrukcje lub urządzenia chroniące pracownika przed upadkiem z wysokości". I ze sposobu oceny tych "innych stałych konstrukcji" wynikają nierzadkie dyskusje ze służbami BHP, albowiem tu zaczyna się kwestia szkoleń, dopuszczeń, szelek bezpieczeństwa, linek, amortyzatorów i innego sprzętu ochronnego wymaganego przy pracy "na wysokości".
W "wysokiej" ciężkiej antykorozji przemysłowej, reprezentowanej np. przez podstawowy obiekt w postaci gumowanego wewnątrz absorbera instalacji odsiarczania spalin (patrz fot.), istotne znaczenie - oprócz własnej palnej i toksycznej chemii - ma fakt, że przyczyną wypadków mogą być zagrożenia obce pochodzące z ogólnych uwarunkowań budowy, przede wszystkim towarzyszących robót montażowych, dużego ruchu maszyn i pojazdów, transportu dźwigowego i wszechobecnych prac szlifiersko-spawalniczych sypiących iskrami we wszystkie możliwe strony. Dlatego - z punktu widzenia BHP - niezwykle istotny staje się czynnik organizacyjny tak w zakresie przygotowania budowy, ustalenia etapów i podetapów wykonawczych oraz koordynacji prac wykonywanych na sąsiednich stanowiskach, omawiany już na łamach niniejszego czasopisma w odrębnych artykułach (LP 2/2014; 4/2014). Za "organizacją" stoi "czynnik ludzki" i jemu należy poświęcić nieco uwagi, albowiem w statystyce wypadkowości właśnie on jest przyczyną ok. 48% wypadków i wyprzedza "organizację" (41%) oraz "technikę" odpowiadającą za 11% nieszczęśliwych zdarzeń [4].

Absorber IOS.
W przypadku poligonowych i jednocześnie wysokościowych robót antykorozyjnych - tak ludzie, jak i obsługiwany przez nich sprzęt - muszą posiadać kwalifikacje, zezwolenia i zapewniać bezpieczeństwo pracy. Zawsze wykonujący pracę na wysokości musi mieć dopuszczenie lekarskie, przeszkolenie stanowiskowe, pełną wiedzę techniczną związaną z wykonywaniem zadania oraz musi być samokrytyczny względem aktualnego stanu swojej osoby.
Niedopuszczalne jest podejmowanie pracy w stanie chorobowym, po przyjęciu leków nasennych, uspokajających i innych działających na układ nerwowy, po spożyciu alkoholu, narkotyków oraz podobnie działających środków. Przeciwwskazaniem są indywidualne stany wzburzenia emocjonalnego, waśnie wewnątrz zespołów pracowniczych oraz rywalizacja i dążenie do sukcesu za wszelką cenę. Mało rozpoznanym zagrożeniem, choć praktycznie zauważalnym, jest wykonawstwo robót w stanie zbytniego zrelaksowania, przy utracie normalnego tempa pracy oraz podczas prac wykonywanych w święta i inne dni wolne od zajęć. Natomiast mocno udokumentowanym zagrożeniem jest brak doświadczenia i umiejętności poruszania się po wysokościowym stanowisku pracy. Statystyka roku 2008 odnotowała, że połowa poszkodowanych w wypadkach związanych z "wysokością" miała staż pracy krótszy niż jeden rok, a 363 osoby (95 wypadków śmiertelnych i 146 ciężkich) staż nieprzekraczający jednego tygodnia.[5]






