Jak prostymi środkami ustalić potencjalne miejsca oszczędności i zredukować koszty?
W ostatnim czasie w instytucie Fraunhofera IPA przeprowadzono seminarium pt. „Planowanie innowacyjnych instalacji lakierniczych”. Duża liczba zainteresowanych odzwierciedla starania przemysłu w sferze dokładnej kontroli procesów oraz poprawy ich efektywności. Jaki jest więc klucz do instalacji lakierniczych przynoszących dochody?
Dział technologii lakierowania instytutu IPA opracowuje od wielu lat dające się w pełni kontrolować procesy dla przemysłu i wdraża nowe technologie do zastosowania praktycznego. Według Ulricha Hoffmanna, kierownika działu technologii lakierowania w IPA, przy planowaniu i optymalizowaniu instalacji chodzi o to, aby każdy przypadek zastosowania rozpatrywać indywidualnie. - Jest np. dużą różnicą czy powlekane mają być detale z tworzyw sztucznych, czy też odlewy – mówi Hoffmann. - Również dyskutując o grubościach powłoki trzeba oczywiście rozróżniać czy chodzi o powierzchnie wewnętrzne z warstwą lakieru jedynie kilku µm, czy o odlewy żeliwne ze 100 µm powłoki malarskiej.
Przepływ materiałów i wykorzystanie instalacji
- Duża gęstość upakowania elementów do lakierowania na zawieszkach optymalizuje wykorzystanie linii malowania i zmniejsza zużycie lakieru na detal. Ważną rolę odgrywają tutaj testy na zawieszkach kontrolnych.
- Również przy mieszaniu procesów, np. lakierowanie proszkowe oraz ciekłe, zlecenie jednego z procesów firmie zewnętrznej może być opłacalne.
- Przeznaczenie na montaż wstępnie polakierowanych części podnosi jakość poprzez lepszą ochronę antykorozyjną.
- Poprzez ustawienie całego procesu powlekania na wcześniejszym etapie w łańcuchu produkcyjnym, np. przed montażem, można ograniczyć wielkość instalacji, gdyż mniejsza jest złożoność elementów.

Obróbka wstępna lakierowanych elementów
- Kompaktowe procesy, jak oczyszczanie dwutlenkiem węgla (np. przy użyciu suchego lodu), mogą zmniejszyć koszty inwestycji oraz energii, w porównaniu do chemicznej obróbki wstępnej „na mokro” z późniejszym suszeniem – w zależności od stopnia zanieczyszczenia oraz rodzaju konstrukcji.
- Korzystna może być zmiana procesu chemicznego – np. w niektórych przypadkach technologia silanowa okazuje się dobrą alternatywą dla bardzo kosztownego fosforanowania cynkowego.
Zużycie lakieru jako główny czynnik kosztowy
- Przy założeniu, że lakierowane są jedynie zewnętrzne powierzchnie ochronne, odpada np. obróbka wewnętrznych powierzchni obudów z materiałów sztucznych. Dla blachy często wystarczają cieńsze warstwy.
- Stała kontrola grubości warstwy lakieru oraz parametryzacja powłoki gwarantują zachowanie przyjętych założeń.
- Szkolenie personelu, systematyczne informowanie o wymogach, a przy manualnym powlekaniu również optymalizacja miejsca pracy, to oszczędność około 20 do 30% materiału (lakieru), zależnie od konstrukcji wyrobu oraz możliwości ustawienia parametrów.
- Roboty z odpowiednim sterowaniem zwiększają zazwyczaj efektywność wykorzystania materiału (lakieru) oraz poprawiają jakość.
- Rezygnacja z metod wykorzystujących natrysk, na rzecz np. malowania zanurzeniowego, zwiększa efektywność wykorzystania materiału.
- Przy lakierowaniu natryskowym, zastosowanie pistoletów HVLP pozwala na uniknięcie drogiego przetrysku, zależnie od materiału oraz wymagań jakościowych.
- Metody elektrostatyczne zapewniają ponad 50-proc. oszczędności przy lakierowaniu elementów z tworzywa sztucznego i części małogabarytowych.
- Poprawa jakości wyrobów na etapie produkcji, a także zmiana jakości lakierów mogą spowodować, że gruntowanie stanie się zbyteczne.
- Przy grubych warstwach lakieru na elementach metalowych, najkorzystniejsze zarówno pod względem jakościowym, jak i ekonomicznym jest powlekanie proszkowe, w porównaniu do ciekłego.
Zoptymalizowane kierowanie lakiernią
- Minimalizacja prędkości przepływu powietrza w lakierni do optymalnego poziomu, np. do 0,25 m/s, wraz z ciągłą kontrolą prawidłowej cyrkulacji powietrza wentylacyjnego, obniża koszty energii.






