• ReklamaA1 - silpol v2

Szukaj

    Reklama
    B1 tiger-coating 18.08.2022-24.01.2023 Julian przedłużony do końca 2025

    Artykuły branżowe

    Wydanie nr: 4(90)/2014

    Artykuły branżowe

    Ekologia i Ochrona Zdrowia

    Technologie Lakiernicze

    ponad rok temu  01.07.2014, ~ Administrator,   Czas czytania 7 minut

    Strona 1 z 2
    Lotne Związki Organiczne (LZO) stanowią jedną z najważniejszych grup zanieczyszczeń powietrza. Są one nie tylko prekursorami powstawania utleniaczy fotochemicznych, ale znane są również jako kancerogenne. Przemysłowa emisja LZO jest przedmiotem coraz bardziej rygorystycznych przepisów dotyczących ochrony środowiska. Spośród wielu technik eliminacji LZO, które są dostępne do oczyszczania zanieczyszczonych strumieni powietrza, biologiczne metody zyskują coraz większe zainteresowanie, ponieważ są oparte na naturalnej zdolności mikroorganizmów do rozkładu tych zanieczyszczeń.

    Zastosowanie innowacyjnej technologii biooczyszczania powietrza z LZO



    Biodegradacja LZO w kompaktowych bioreaktorach trójfazowych może być zastosowana do ograniczenia emisji LZO dla szerokiej gałęzi przemysłu, w tym przemysłu lakierniczego. Ze względu na stosunkowo niskie koszty eksploatacji, w porównaniu z innymi metodami redukcji, biodegradacja lotnych związków organicznych w kompaktowych reaktorach trójfazowych często stanowi ekonomicznie atrakcyjne rozwiązanie, zwłaszcza w przypadkach, w których przepływy oczyszczanego gazu są wysokie, a stężenie LZO jest niskie. Dodatkowo, biodegradacja nie przesuwa problemu zanieczyszczenia środowiska do innego przedziału środowiskowego (z fazy gazowej w ciało stałe, ciało stałe do wody itp.). Co więcej, nie ma emisji wtórnej, która występuje w przypadku spalania, technik adsorpcyjnych i chemicznego oczyszczania. W niniejszym artykule chcielibyśmy przedstawić działanie i zalety innowacyjnych kompaktowych bioreaktorów trójfazowych do biooczyszczania powietrza z lotnych związków organicznych.


    1496skutecznie_001.jpg

    Rys. 1. Obszary zastosowania różnych technologii używanych do oczyszczania powietrza z LZO.


    Produkt - informacje wstępne

    Wykorzystanie innowacyjnej na skalę europejską technologii opartej na procesach bioeliminacji naturalnie występujących w przyrodzie pozwala uzyskać konwersję zanieczyszczeń sięgającą 99%, pozwalając spełnić wymogi Dyrektywy 1999/13/WE, jednocześnie nie "przesuwając" zanieczyszczeń w inny obszar środowiska, co stawia ten produkt na znacznie lepszej pozycji w stosunku do klasycznych metod: dopalania, absorbcji czy adsorbcji. Główną zaletą tego rozwiązania jest jednak jego ekonomiczność. Prowadzenie procesów w temperaturze ok. 30°C i przy ciśnieniu atmosferycznym powoduje kilkunastokrotne obniżenie kosztów eksploatacyjnych w stosunku do metod klasycznych. Nie bez znaczenia jest również brak zagrożeń wybuchem, jak i długi, niemal bezobsługowy okres eksploatacji instalacji.


    Przedstawienie metod utylizacji odorów, H2S i LZO emitowanych do powietrza

    Wyczerpujące omówienie w niniejszej pracy każdej metody eliminacji odorów, H2S czy LZO emitowanych do powietrza nie jest możliwe. W związku z tym ograniczono się jedynie do ogólnego przedstawienia oraz porównania metod wykorzystywanych do eliminacji odorów oraz LZO.

    Porównanie różnych technik BAT (Best Available Technology) dla ograniczania emisji gazów odpadowych przedstawiono w tabeli 1.

    Ogólny zakres zastosowania poszczególnych technologii używanych do oczyszczania gazów z LZO, w zależności od stężenia emitowanego LZO do atmosfery, przedstawiono na rys. 1. Jak widać, biofiltrację charakteryzuje możliwość jej zastosowania w szerokim zakresie stężeń. Co więcej, jest ona przydatna szczególnie w tych przypadkach, gdy emitowane są duże objętości gazów, które mają niską temperaturę i niezbyt wysokie wartości stężenia zanieczyszczeń LZO (<1g/m3).


    Tabela 1. Techniki BAT dla ograniczania emisji LZO i substancji nieorganicznych z gazów odpadowych wg (praca zespołowa na zamówienie Ministerstwa Środowiska, 2005)..


    Jak wynika z tabeli 1, koszty ruchowe dla instalacji wykorzystującej procesy bioeliminacji są znacznie niższe od proponowanych klasycznych. Ze wstępnych szacunków wynika, że koszty prowadzenia procesu z wykorzystaniem procesu bioeliminacji są nawet 8-krotnie niższe od proponowanych kosztów instalacji spalania czy spalania katalitycznego. Warto w tym miejscu wspomnieć, iż na koszt prowadzenia procesu spalania katalitycznego składa się również koszt wymiany katalizatora (np. Pt), który stanowi znaczną część kwoty instalacji i kosztów jej użytkowania. Zaletą stosowania metod biologicznego usuwania LZO, w porównaniu z metodami klasycznymi, jest relatywnie niski nakład inwestycyjny i bardzo niskie koszty eksploatacyjne prowadzonego procesu (funkcjonowanie przy temperaturze otoczenia i ciśnieniu atmosferycznym) i wiążące się z tym niższe zużycie energii. Czynnikiem decydującym o popularności biologicznych metod oczyszczania gazu jest również ich relatywnie niski koszt.

    Atrakcyjność ekonomiczna metod biologicznych widoczna jest przy porównaniu kosztów inwestycyjnych i eksploatacyjnych tych procesów z rozwiązaniami wykorzystującymi procesy fizyczne i/lub chemiczne. Są one relatywnie tanie w porównaniu z adsorpcją i spalaniem. Ich atrakcyjność wzrasta także w przypadku wystąpienia w gazach małych koncentracji zanieczyszczeń - są wykorzystywane z bardzo wysoką wydajnością (stopień konwersji nawet ok. 95%) przy niskich stężeniach zanieczyszczeń (rzędu ppm). Ostatnie tendencje w tym zakresie dotyczące możliwości stosowania adsorpcji z równoczesną biologiczną regeneracją adsorbenta przedstawia rys. 2.

    1496skutecznie_002.jpg

    Rys. 2. Porównanie różnych technik oczyszczania gazów odlotowych jako funkcja wielkości przepływu i stężenia zanieczyszczeń.


    1496skutecznie_003.jpg

    Rys. 3. Porównanie kosztów w rachunku ciągłym dla obecnie stosowanych technologii eliminacji LZO.


    Typy instalacji do biologicznego usuwania LZO

    W ostatniej dekadzie biologiczna degradacja lotnych związków organicznych emitowanych do atmosfery stała się alternatywą dla wielu fizycznych i fizykochemicznych metod oczyszczania powietrza. W praktyce biologiczne oczyszczanie gazów jest realizowane głównie w trzech typach instalacji, którymi są: biofiltry, bioskrubery i biofiltry z warstwą nawadnianą zwane bioreaktorami trójfazowymi. Wypełnieniem biofiltra jest materiał organiczny (kora, torf, kompost), natomiast złożem w bioreaktorach trójfazowych jest materiał obojętny (szkło, ceramika, plastik). W biofiltrach nawilżane gazy odlotowe przepuszczane są przez złoże stałe, na którym rozwinięty jest biofilm, a znajdujące się w nim mikroorganizmy degradują zanieczyszczenia organiczne zawarte w oczyszczanym powietrzu. Wadą biofiltrów jest występująca z czasem niehomogeniczność złoża, zakwaszanie (H2SO4, HCl) i zbijanie się materiału filtracyjnego. W bioskruberach zanieczyszczenia z gazów odlotowych są absorbowane w cieczy, w której rozproszone są mikroorganizmy, natomiast biologiczna degradacja zanieczyszczeń cieczy przebiega w osobnym zbiorniku. Absorpcja i regeneracja zachodzi zatem w dwóch oddzielnych reaktorach.

    Tagi: LZO, VOC, Ekoinwentyka,