Zastosowanie innowacyjnej technologii biooczyszczania powietrza z LZO
Biodegradacja LZO w kompaktowych bioreaktorach trójfazowych może być zastosowana do ograniczenia emisji LZO dla szerokiej gałęzi przemysłu, w tym przemysłu lakierniczego. Ze względu na stosunkowo niskie koszty eksploatacji, w porównaniu z innymi metodami redukcji, biodegradacja lotnych związków organicznych w kompaktowych reaktorach trójfazowych często stanowi ekonomicznie atrakcyjne rozwiązanie, zwłaszcza w przypadkach, w których przepływy oczyszczanego gazu są wysokie, a stężenie LZO jest niskie. Dodatkowo, biodegradacja nie przesuwa problemu zanieczyszczenia środowiska do innego przedziału środowiskowego (z fazy gazowej w ciało stałe, ciało stałe do wody itp.). Co więcej, nie ma emisji wtórnej, która występuje w przypadku spalania, technik adsorpcyjnych i chemicznego oczyszczania. W niniejszym artykule chcielibyśmy przedstawić działanie i zalety innowacyjnych kompaktowych bioreaktorów trójfazowych do biooczyszczania powietrza z lotnych związków organicznych.

Produkt - informacje wstępne
Wykorzystanie innowacyjnej na skalę europejską technologii opartej na procesach bioeliminacji naturalnie występujących w przyrodzie pozwala uzyskać konwersję zanieczyszczeń sięgającą 99%, pozwalając spełnić wymogi Dyrektywy 1999/13/WE, jednocześnie nie "przesuwając" zanieczyszczeń w inny obszar środowiska, co stawia ten produkt na znacznie lepszej pozycji w stosunku do klasycznych metod: dopalania, absorbcji czy adsorbcji. Główną zaletą tego rozwiązania jest jednak jego ekonomiczność. Prowadzenie procesów w temperaturze ok. 30°C i przy ciśnieniu atmosferycznym powoduje kilkunastokrotne obniżenie kosztów eksploatacyjnych w stosunku do metod klasycznych. Nie bez znaczenia jest również brak zagrożeń wybuchem, jak i długi, niemal bezobsługowy okres eksploatacji instalacji.
Przedstawienie metod utylizacji odorów, H2S i LZO emitowanych do powietrza
Wyczerpujące omówienie w niniejszej pracy każdej metody eliminacji odorów, H2S czy LZO emitowanych do powietrza nie jest możliwe. W związku z tym ograniczono się jedynie do ogólnego przedstawienia oraz porównania metod wykorzystywanych do eliminacji odorów oraz LZO.
Porównanie różnych technik BAT (Best Available Technology) dla ograniczania emisji gazów odpadowych przedstawiono w tabeli 1.
Ogólny zakres zastosowania poszczególnych technologii używanych do oczyszczania gazów z LZO, w zależności od stężenia emitowanego LZO do atmosfery, przedstawiono na rys. 1. Jak widać, biofiltrację charakteryzuje możliwość jej zastosowania w szerokim zakresie stężeń. Co więcej, jest ona przydatna szczególnie w tych przypadkach, gdy emitowane są duże objętości gazów, które mają niską temperaturę i niezbyt wysokie wartości stężenia zanieczyszczeń LZO (<1g/m3).
Jak wynika z tabeli 1, koszty ruchowe dla instalacji wykorzystującej procesy bioeliminacji są znacznie niższe od proponowanych klasycznych. Ze wstępnych szacunków wynika, że koszty prowadzenia procesu z wykorzystaniem procesu bioeliminacji są nawet 8-krotnie niższe od proponowanych kosztów instalacji spalania czy spalania katalitycznego. Warto w tym miejscu wspomnieć, iż na koszt prowadzenia procesu spalania katalitycznego składa się również koszt wymiany katalizatora (np. Pt), który stanowi znaczną część kwoty instalacji i kosztów jej użytkowania. Zaletą stosowania metod biologicznego usuwania LZO, w porównaniu z metodami klasycznymi, jest relatywnie niski nakład inwestycyjny i bardzo niskie koszty eksploatacyjne prowadzonego procesu (funkcjonowanie przy temperaturze otoczenia i ciśnieniu atmosferycznym) i wiążące się z tym niższe zużycie energii. Czynnikiem decydującym o popularności biologicznych metod oczyszczania gazu jest również ich relatywnie niski koszt.
Atrakcyjność ekonomiczna metod biologicznych widoczna jest przy porównaniu kosztów inwestycyjnych i eksploatacyjnych tych procesów z rozwiązaniami wykorzystującymi procesy fizyczne i/lub chemiczne. Są one relatywnie tanie w porównaniu z adsorpcją i spalaniem. Ich atrakcyjność wzrasta także w przypadku wystąpienia w gazach małych koncentracji zanieczyszczeń - są wykorzystywane z bardzo wysoką wydajnością (stopień konwersji nawet ok. 95%) przy niskich stężeniach zanieczyszczeń (rzędu ppm). Ostatnie tendencje w tym zakresie dotyczące możliwości stosowania adsorpcji z równoczesną biologiczną regeneracją adsorbenta przedstawia rys. 2.

Rys. 2. Porównanie różnych technik oczyszczania gazów odlotowych jako funkcja wielkości przepływu i stężenia zanieczyszczeń.

Rys. 3. Porównanie kosztów w rachunku ciągłym dla obecnie stosowanych technologii eliminacji LZO.
Typy instalacji do biologicznego usuwania LZO
W ostatniej dekadzie biologiczna degradacja lotnych związków organicznych emitowanych do atmosfery stała się alternatywą dla wielu fizycznych i fizykochemicznych metod oczyszczania powietrza. W praktyce biologiczne oczyszczanie gazów jest realizowane głównie w trzech typach instalacji, którymi są: biofiltry, bioskrubery i biofiltry z warstwą nawadnianą zwane bioreaktorami trójfazowymi. Wypełnieniem biofiltra jest materiał organiczny (kora, torf, kompost), natomiast złożem w bioreaktorach trójfazowych jest materiał obojętny (szkło, ceramika, plastik). W biofiltrach nawilżane gazy odlotowe przepuszczane są przez złoże stałe, na którym rozwinięty jest biofilm, a znajdujące się w nim mikroorganizmy degradują zanieczyszczenia organiczne zawarte w oczyszczanym powietrzu. Wadą biofiltrów jest występująca z czasem niehomogeniczność złoża, zakwaszanie (H2SO4, HCl) i zbijanie się materiału filtracyjnego. W bioskruberach zanieczyszczenia z gazów odlotowych są absorbowane w cieczy, w której rozproszone są mikroorganizmy, natomiast biologiczna degradacja zanieczyszczeń cieczy przebiega w osobnym zbiorniku. Absorpcja i regeneracja zachodzi zatem w dwóch oddzielnych reaktorach.






