• ReklamaA1 - silpol v2

Szukaj

    ReklamaB1 - EcoLine 04.2021-12.2025 Bogumiła

    Artykuły branżowe

    Wydanie nr: 4(78)/2012

    Artykuły branżowe

    Przygotowanie Powierzchni

    ponad rok temu  05.07.2016, ~ Administrator,   Czas czytania 19 minut

    Strona 4 z 6


    Korzyści ekonomiczne

    Ścierniwa plastikowe mogą być poddawane recyklingowi (10 i więcej razy). Brak jest kosztów utylizacji ścieków (typowych dla operacji chemicznego usuwania farb). Również brak emisji rozpuszczalników i tworzenia niebezpiecznych odpadów. Ścierniwa plastikowe mogą być przechowywane przez czas nieokreślony.

    Ograniczenia

    - Jest wymagany kapitał na nowy sprzęt.

    - Jakość usuwania zależy od umiejętności i doświadczenia operatora.

    - Ścierniwa plastikowe nie usuwają produktów korozji.

    - Odpady, mimo że zwolnione z ochrony zasobów i odzyskiwania jako odpady niebezpieczne, mogą być zakwalifikowane jako niebezpieczne w transporcie.

    - Wojskowe procedury nie pozwalają PMB na usuwanie powłok z niektórych rodzajów materiałów na stopach aluminium z magnezem. Niektóre procedury wojskowe nie pozwalają też PMB na usuwanie powłok z materiałów: włókna szklanego, kompozytów, o strukturze plastra miodu, struktury wielowarstwowej i niektórych aplikacji z bardzo cienką grubością.

    - W niektórych przypadkach PMB mogą przeszkadzać wykryciu pęknięć przy naświetlaniu za pomocą penetrantów fluorescencyjnych niektórych miękkich stopów używanych na elementy samolotów (np. magnezu).

    - Nie oczyści się elementów elektronicznych w mokrych i wilgotnych oczyszczarkach.


    Parametry obróbki ścierniw plastikowych


    Ważne jest, aby brać pod uwagę zarówno rodzaj i wielkość ziarna. Działanie agresywne na powłoki i podłoża rośnie wraz z wielkością ziarna. Agresywność ścierniw plastikowych wzrasta w kolejności od najmniejszej: typ I > typ VI > typ IV > typ V > typ VII > typ VIII > typ II > typ III największy. Typy V, VII i VIII ścierniw plastikowych są powszechnie stosowane w lotnictwie wojskowym, a najbardziej delikatne z nich w lotnictwie cywilnym. Typ II jest najlepszym ścierniwem dla powierzchni stalowych. Najtwardsze, ale drobne ścierniwo typu III może spowodować mniejsze uszkodzenia podłoża niż grube, bardziej miękkie typu II i uzyskuje się przy tym dobrą szybkość usuwania powłok. Strategie wyboru muszą brać pod uwagę zarówno rodzaj ścierniwa, jak i wielkość ziarna, a selekcja ścierniw musi uwzględniać działania zarówno na powłoki, jak i na podłoża. Na przykład, typ VI wykazuje dobre wskaźniki usuwania powłok z kompozytów (podobny do typu II), a jeszcze jest dużo łagodniejszy dla podłoża w porównaniu z typem II. Zastosowania PMB są ograniczone jedynie wyobraźnią. Potencjalne zastosowania obejmują, lecz nie ograniczają się do suchego usuwania powłoki lub oczyszczania z zanieczyszczeń, ale i do utwardzania powierzchni oraz usuwania ostrych krawędzi i zadziorów. Tabela 2 pokazuje najczęściej stosowane w przemyśle ścierniwa plastikowe typu: II, III, V, VI i poliamidowe według podziału na branże i zastosowania. Podano też typowe wielkości tych ścierniw wyrażone symbolami wielkości oczek sit, przez które przelatują ścierniwa. Wielkość ziaren wg numeru oczka sita: 12/16 (1007/1200?m), 12/20 (1700/850?m), 20/30 (850/600?m), 30/40 (600/420?m), 40/60 (400/250?m).


    Usuwanie powłok proszkowych


    Chociaż powłoki proszkowe rozwiązały wiele problemów powłok i wytwarzają niezwykle trwałe wykończenie, mogą być jednak trudne i kosztowne do usunięcia, gdy jest potrzeba częściowego lub całkowicie nowego powlekania. W użyciu są m.in. następujące metody usuwania powłok proszkowych: zanurzanie w stopionej soli (sól przekształca powłokę proszkową w popiół i parę); wypalanie w piecu ze złożem fluidalnym ścierniwa lub bez niego (temperatura - zwykle między 150°C a 482°C - zamienia powłoki proszkowe w popiół. Wiele podłoży cienkościennych wyrobów nie może jednak przetrwać procesu ze względu na niszczenie ich struktury); metoda strumieniowo-ścierna przy zastosowaniu małych kulek szklanych lub granulatu szklanego (kiedy usuwa się powłoki z cienkich lub miękkich podłoży, takich jak aluminium, metoda ta może jednak spowodować odkształcenie lub niechciane chropowacenie oczyszczanych części). Alternatywną metodą do wymienionych jest zastosowanie plastikowych ścierniw typu II, a dla bardzo twardych typu III (wielkości 12/20). Powłoki proszkowe usuwa się z niewielką ilością suchej pozostałości (<3%) i korzysta się z recyklingu ścierniwa. Odpad klasyfikowany jest jako bezpieczny dla środowiska, dlatego też jeśli proszek z lakieru proszkowego nie stanowi problemu dla ochrony środowiska (najczęściej tak jest), nie ma odpadów niebezpiecznych ścierniwa plastikowego z tego procesu. Do renowacji okrętów torpedowych i łodzi podwodnych wymaga się rozbiórki taką metodą, która usuwa powłoki proszkowe i pozostawia nienaruszone powłoki konwersyjne na aluminium. Plastikowe ścierniwo usuwa lakier proszkowy z pęknięć, szczelin i główek nitów bez ich uszkadzania. Usuwanie chemiczne jest w tym przypadku nieskuteczne. Nie nadają się też metody chemiczne do częściowo zmontowanej obudowy, która obejmuje różne elementy mocujące i dodatki, mogące ulec uszkodzeniu przez chemikalia. Odlewy metalowe i skomplikowane odlewy kompozytowe, po miękkiej obróbce PMB, są wolne od zanieczyszczeń powierzchni i gotowe do ponownego powlekania. Obróbka strumieniowo-ścierna twardymi ścierniwami konwencjonalnymi tworzy nadmierny profil powierzchni miękkich materiałów oraz wymaga użycia dodatkowych podkładów i bardzo pracochłonnego szlifowania wygładzającego.