• ReklamaA1 - silpol v2

Szukaj

    ReklamaB1 - EcoLine 04.2021-12.2025 Bogumiła

    Artykuły branżowe

    Wydanie nr: 1(81)/2013

    Artykuły branżowe

    Antykorozja

    Normy/Prawo

    ponad rok temu  01.01.2013, ~ Administrator,   Czas czytania 7 minut

    Strona 1 z 2

    Dziewiąte prawo antykorozji


    Choć papier nie jest materiałem antykorozyjnym, to antykorozja przemysłowa bez papieru obejść się nie może. Ta zależność - rosnąca na wzór toczonej kuli śniegowej - staje się coraz bardziej widoczna i weterani branżowi są skłonni twierdzić, że niedaleki czas, gdy wysiłek włożony w przygotowanie wymaganych dokumentów zasadniczych, załączników i instrukcji na ogólne i szczególne okazje przerośnie pracochłonnością wykonanie powłoki chemoodpornej opisywanego przez nie zadania.


    Wieloletnie obserwacje relacji między ilością i zakresem tematycznym tworzonej dokumentacji a wielkością realizowanych zadań jednoznacznie wskazują, że dawniej występująca nieproporcjonalność wyrażana szczątkowymi zapisami technologicznymi przekształciła się później w stan względnej równowagi, a ta z kolei jest zakłócana nadmiarem opracowań dokumentacyjnych, z czym na dzisiaj mamy do czynienia. Być może powyższa teza jest subiektywnym odczuciem autora niniejszego artykułu, tym niemniej poniżej kilka spostrzeżeń uzasadniających to stwierdzenie. I nie o wzywanie do radykalnych działań porządkujących chodzi. Chodzi natomiast o to, by wywołać wewnątrzbranżową refleksję nad sygnalizowanym problemem, może i dyskusję wiodącą ku temu, by w praktyce dokumentacja "służyła" a nie "przeszkadzała", z czym, jak się wydaje, mamy w wielu wypadkach do czynienia.

    Tak jak w każdej innej dziedzinie, tak i w antykorozji każde zadanie poprzedzone jest opracowaniem stosownej dokumentacji. Podstawę stanowią dokumenty czysto techniczne związane z niuansami technologicznymi wykonawstwa powłok. Towarzyszą im opracowania "półtechniczne" związane z wymaganiami jakościowymi, w tym kontrolą warunków atmosferycznych podczas wykonawstwa, badaniami własności powłok i kontrolami materiałowymi oraz pośrednio związana z techniką problematyka behapowska. I o ile techniczne meritum w zasadzie się nie zmienia, to na "poboczach" obserwuje się przemiany, o których - dyskusyjnie - poniżej.

    W odniesieniu do robót warsztatowych sprawa jest stosunkowo prosta i mniej widoczna, albowiem od lat powszechnie jest w nich stosowany model "dokumentacji rozproszonej" obejmujący stanowiskową instrukcję technologiczną (wykaz składników systemów ochronnych, co z czym mieszać?, jak długo suszyć?, jak i czym badać powłokę na zgodność ze standardami?), naścienną i uniwersalną instrukcję BHP oraz dokumenty biurowe zawierające szczegółowe rozwinięcie skrótowych zapisów wydanych brygadom wykonawczym. W praktyce warsztatowej w zasadzie nie ma potrzeby i zwyczaju wykonywania zwartych projektów technicznych, odrębnych dla każdego ze zleceń produkcyjnych, a w przypadkach koniecznych (np. przy specjalnych odbiorach robót) z dokumentów rozproszonych tworzone są chwilowe całostki dokumentacyjne, zawierające wszystkie niezbędne na dany moment zagadnienia.

    1277prawo_001.jpg

    Antykorozja. Komplet dokumentacji technicznej.


    Zdecydowanie inaczej przedstawia się sprawa dokumentacji dla robót antykorozyjnych wykonywanych w tzw. systemie poligonowym, czyli bezpośrednio na placu budowy. Tutaj obowiązuje model "dokumentacji zwartej", wymagający spisania "od A do Z" i spięcia w jednej teczce wszystkich zagadnień wykonawczych, kontrolnych, infrastrukturalnych ze szczególnym uwzględnieniem problematyki bezpieczeństwa pracy i ochrony przeciwpożarowej. I jeśli do tego momentu rzecz jest jasna i całkiem zrozumiała oraz - co ważne - sprawdzona w wieloletniej praktyce, to ostatnie lata przyniosły, a następne - co już wiadomo - przyniosą dalsze wymagania powodujące rozrost części papierowej robót antykorozyjnych.

    Przykład pierwszy z brzegu - jeszcze do niedawna wydawana dla przeciętnego zadania poligonowego (absorber, 4500 m2 powierzchni chronionej systemami zawierającymi łącznie 12 podstawowych składników chemicznych) liczyła około 90 arkuszy o strukturze: 20 stron - konstrukcja (co?, gdzie?, czym?, jak?), 12 stron - materiały (własności, instrukcje stosowania), 10 stron - jakość (badania bieżące, odbiór końcowy, wzory protokółów odbiorowych), 12 stron - BHP i plan bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (BIOZ), 36 stron - karty charakterystyk chemicznych. Ten wzór, wielokrotnie powielany w indywidualnych odmianach, od kilku lat traci na aktualności i to głównie za sprawą jego drugiej części, dotyczącej zagadnień bezpieczeństwa pracy i ochrony pracowników, która to część pod wpływem kilku czynników wręcz "puchnie w oczach".


    Przyczyn tego stanu rzeczy jest na pewno kilka. Jedną z nich jest ingerencja inwestorska w suwerenne prawa wykonawców, zmuszająca ich do wprowadzania w skład dokumentacji wykonawczej własnych opracowań i przepisów. Są to zakładowe "Instrukcje dla wykonawców zewnętrznych wykonujących roboty remontowe", "Informatory BHP dla firm obcych", "Instrukcje postępowania w przypadku wypadków i pożaru", "Przewodniki przy pracach i w strefach zagrożonych wybuchem" oraz im podobne, które swą treścią odpowiadają analogicznym zapisom umieszczonym już w opracowanych BIOZ-ach i wytycznych BHP sporządzonych dla budowy. Bywa - i coraz częściej staje się zasadą - że służby inwestorskie sprawdzając dokumentację wykonawczą dla obiektu żądają umieszczenia w niej kompletnych opracowań z zakresu oceny ryzyka zawodowego jako dowodu, że takie oceny zostały sporządzone a wnioski z nich wypływające są zgodne z informacjami podanymi w BIOZ i w behapowskich instrukcjach stanowiskowych. I jeśli zgodzić się ze słusznością tego postępowania, zbieżną ze znanym skądinąd powiedzeniem - o BHP nigdy za dużo - to kontrargumentem jest fakt wymagający powiększenia dokumentacji wykonawczej przynajmniej o 200 stron, czyli trzykrotnego jej powiększenia w stosunku do pierwowzoru.