Trzecie prawo antykorozji
Do zbioru omówionych już praw antykorozji – to „prawa słabego ogniwa” („LP” 6/2005) „prawa potrójnego kosztu” („LP” 4/2010), niniejszym artykułem dopisujemy kolejne, „prawem głównego mechanika” nazwane. Krótkie, treściwe jednoznacznie brzmiące: „Główny mechanik ma prawo spać spokojnie”. choć na pierwszy rzut oka odniesieniu do klasycznej „mechaniki” takie prawo może być trochę niezrozumiałe, to chemii przemysłowej, gdzie korozja „nie śpi”, nabiera ono szczególnego znaczenia.
Ogólnie rzecz biorąc – „główny mechanik” jest funkcyjnym wysokiego szczebla, odpowiadającym za ład techniczny firmie, tym remonty planowe naprawy bieżące urządzeń. Ten definicyjny zakres obowiązków – zależnie od branży – szczegółach jest dość zróżnicowany. ile „remont planowy” jest zawsze celowo organizowanym zadaniem, to naprawy bieżące – szczególnie awarie – są zdarzeniami nagłymi. choć – niezależnie od profilu firmy – przypadku każdej awarii zawsze potrzebne są natychmiastowe działania ratunkowe, to „chemii” rzecz jest tyle skomplikowana, że zakres czynności naprawczych jest zdecydowanie inny niż przypadku zatarcia łożyska, pęknięcia wałka lub przepalenia kabla zasilającego. „chemii” – co trzeba wyraźnie podkreślić – zdecydowanej większości zdarzeń awaryjnych, korozyjnych przede wszystkim, towarzyszy wyciek niebezpiecznej dla otoczenia substancji – paradoksalnie – on jest najczęściej pierwszym sygnałem nieprzyjemnej skutkach sytuacji. On też jest pierwszym obiektem akcji ratowniczej, gdyż dopiero po zahamowaniu wypływu, usunięciu roztworów, wymyciu przewentylowaniu uszkodzonego obiektu można przystąpić do naprawy aparatury. Awarie perforacyjne graniczą pojęciem „katastrofy ekologicznej” ze wszystkim dla „katastrof” skutkami co najważniejsze – zdarzają się bez względu na kalendarz oraz położenie wskazówek na zegarze. Dlatego „stan czujności” nadzoru technicznego jest stanem ciągłym, co wcale nie oznacza, że zagrożeniom nie można odpowiednio zapobiegać. Można dlatego poniżej kilka, być może subiektywnych refleksji służących temu, by mimo niebezpieczeństwa ze strony korozji, główny mechanik przedsiębiorstwa chemicznego mógł spać spokojnie.

Przemiany ostatniego dwudziestolecia, charakteryzujące się przede wszystkim znacznym zawężeniem popytu na aparaturę, istotnie zmieniły strukturę tego układu organizacyjnego. Miejsce potężnych „biur-chem-exów” zajęły wydzielone nich często „jednoosobowe” firmy projektowe, których „antykorozja” została sprowadzona do zapisu „powłoki ochronne dobierze ich wykonawca wyłoniony drodze przetargu”. Takie podejście stwarza dość niebezpieczną sytuację, gdyż spycha kwestie ochronne należnego im miejsca, jeśli nie deprecjonuje ich całkowicie. Tak się bowiem dzieje sytuacji, kiedy nawet bardzo dobre, nowoczesne materiały powłokowe nie znajdują potrzebnych warunków zastosowania ze względu na narzucone nieodpowiadające im aplikacyjnie podłoża stalowe. Na marginesie tej kwestii warto zauważyć taką tendencję, że „przenoszenie antykorozji do przetargu” przy jednoczesnym braku zainteresowania jej możliwościami pozwala projektantom na zapisy „życzeniowe”, przekraczające możliwości współczesnej inżynierii materiałowej, tym chemoodporności oraz wytrzymałości termicznej mechanicznej powłok.






