• ReklamaA1 - eko color 08.11-31.12.2023 Julian

Szukaj

    ReklamaB1 - EcoLine 04.2021-04.2023 Bogumiła

    Artykuły branżowe

    Wydanie nr: 3(83)/2013

    Artykuły branżowe

    Antykorozja

    Procesy Wspomagające

    Przygotowanie Powierzchni

    ponad rok temu  01.05.2013, ~ Administrator,   Czas czytania 13 minut

    Strona 2 z 7


    Dla prawidłowego wyboru rodzaju śrutu metalowego dla obróbki powierzchni różnych przedmiotów metalowych istotna jest znajomość ich potencjałów normalnych. W tabl. 1 zamieszczono względne wartości potencjałów wybranych metali istotnych w praktyce obróbki strumieniowo-ściernej w odniesieniu do złota. Analiza wartości potencjałów anodowych różnych metali i stopów pokazuje jak istotnym problemem jest możliwość wyboru rodzaju śrutu. Dokonując wyboru rodzaju śrutu metalowego należy uwzględnić warunki przeprowadzania procesu obróbki i przechowywania detali i śrutów. Im warunki atmosferyczne, w których przebywają poddawane obróbce przedmioty metalowe są trudniejsze (duża wilgotność, zanieczyszczona atmosfera), tym problem wyboru odpowiedniego medium obróbczego jest ważniejszy.


    Dla szczególnie trudnych warunków (np. w warunkach wody morskiej) różnica potencjałów anodowych obrabianego metalu i śrutu nie powinna być większa niż 0,15 V, zaś dla normalnych warunków występujących np. w magazynach, które nie mają kontroli temperatury i wilgotności powietrza maksymalna różnica potencjałów nie powinna przekraczać 0,25 V [3]. Tylko dla środowiska z kontrolowaną atmosferą dopuszczalna różnica potencjałów może wynosić 0,5 V. Tym też można tłumaczyć dlaczego do obróbki np. przedmiotów aluminiowych lepszym śrutem jest nierdzewny śrut chromowy (AISI 430) niż kwasoodporny śrut niklowy (AISI 304).

    W wyborze śrutów metalowych należy zatem dążyć do maksymalnej kompatybilności galwanicznej z obrabianym metalem. Zapobieganie generowania korozji galwanicznej detali poddawanych obróbce strumieniowo-ściernej szczególnie wykonanych z aluminium, magnezu i ich stopów było przyczyną wprowadzenia do tej obróbki śrutów z metali nieżelaznych. Znaczenie przemysłowe znalazły dotychczas śruty aluminiowe, cynkowe, miedziane, niklowe i ich stopy.


    1328dobor_001.jpg

    Tablica 1. Wartości względnych potencjałów anodowych w V dla wybranych metali i ich stopów [3].


    Otrzymywanie śrutów z metali nieżelaznych

    Śruty aluminiowe i cynkowe to podstawowe śruty z metali nieżelaznych. Można wyróżnić dwie podstawowe metody ich wytwarzania. Najbardziej popularna jest metoda polegająca na cięciu drutów o określonej średnicy, przy czym obowiązuje zasada, że długość odciętego walca odpowiada średnicy drutu. Druga metoda polega na granulowaniu poprzez gwałtowne chłodzenie rozproszonych ciekłych cząstek metalu. Jest to też podstawowa metoda otrzymywania śrutów staliwnych.

    Inną metodą stosowaną przez niemiecką firmę Chr. Otto Pappe [4] jest proces polegający na mechanicznym rozdrabnianiu stopu aluminium i następnej owalizacji tego produktu przy użyciu specjalnego urządzenia z wirującą turbiną. W urządzeniu tym nieregularne cząstki są wielokrotnie uderzane w powierzchnię płyty, gdzie następuje owalizacja tych nieregularnych cząstek. Dopiero taki produkt jest przydatny jako śrut. Z punktu widzenia technologii przetwórstwa aluminium jest to metoda zbliżona do technologii produkcji śrutu z drutu aluminiowego.

    Komentarze (0)

    dodaj komentarz
    Aby dodać komentarz musisz podać wynik
      Nie ma jeszcze komentarzy...