• Reklama
    A1 - Kabe 12.02-12.02 Julian

Szukaj

    ReklamaB1 - EcoLine 04.2021-12.2025 Bogumiła

    Artykuły branżowe

    Wydanie nr: 1(81)/2013

    Artykuły branżowe

    Przygotowanie Powierzchni

    ponad rok temu  01.01.2013, ~ Administrator,   Czas czytania 18 minut

    Strona 4 z 5


    Wpływ kształtu cząstek ściernych na ich prędkość

    Badania wykazały, że gdy spada gęstość cząstki materiału, prędkość cząstek wzrasta. Ta odwrotna zależność występuje ze względu na większy pęd cięższego materiału ściernego, który dla takiej samej średnicy cząstek wymaga większych odległości przyspieszania. W przypadku dłuższych dysz, różnica prędkości końcowych będzie się zmniejszać.


    Skutki długości dyszy na prędkość cząstek

    Istnieje optymalna długość dyszy sprzyjająca najwyższej prędkości. Optymalna długość jest nieznacznie przesunięta dla mniejszych wartości długości dysz, jeżeli średnica dyszy jest zmniejszona. Długość dyszy wytwarza maksymalną prędkość osiową cząstek w dowolnym podanym współczynniku przepływu masy, w przybliżeniu równą 20 średnicom wewnętrznych dysz dla dysz cylindrycznych. Przypisuje się to kilku mechanizmom:

    - zwiększenie długości dyszy zwiększa czas, w którym cząstki te są wystawione na przyspieszanie przez powietrze,

    - wyższe działanie tarcia na przepływ powietrza, a prędkość przepływu powietrza wpływa na przesuwanie cząstek ściernych, co powoduje obniżenie prędkości cząstek.

    - tarcie pomiędzy cząstkami i ściankami dyszy, potwierdzone przez zużycie ścian dysz (wydatek energii cząstek na tarcie ogranicza prędkości cząstek).


    Prędkość cząstki ściernej jest zwiększona jeśli średnica dyszy jest zwiększona, a ściślej przekrój krytyczny wnętrza dyszy. Efekt ten zanika przy wyższych wartościach przepływu masowego stosunku powietrze/ścierniwo i w krótkich dyszach. Najwyższa prędkość cząstki ściernej może być zrealizowana z dyszy zbieżno-rozbieżnej ze specjalnie zaprojektowaną sekcją wlotową. Najniższa prędkość cząstki ściernej powstaje w dyszy cylindrycznej z wlotową częścią dyszy w kształcie dzwonu. Różnice prędkości cząstek ściernych są rzędu 45%. Można uznać, że wykorzystanie prostokątnego przekroju poprzecznego może zwiększyć prędkości cząstek w porównaniu z użyciem okrągłego przekroju dyszy. Wpływ przekroju dyszy na prędkości cząstek ściernych zależy od ciśnienia wewnątrz dyszy. Wzrost prędkości cząstek ściernych do +67% z dyszy pod ciśnieniem p = 0,45 MPa i do +93% z dyszy pod ciśnieniem p = 0,57 MPa. Przepływ energii ściernej strumienia dyszy zbieżno-rozbieżnej ze specjalnie zaprojektowanym przekrojem wlotu wykazał wartość około PE: 500 Nm/s, natomiast cylindryczna dysza z dzwonową sekcją wlotową dostarcza tylko wartość Ep = 209 Nm/s, co stanowi różnicę około 240%.


    Wpływ chropowatości ściany dyszy na prędkość cząstki ściernej

    Gładka powierzchnia ściany powoduje wyższe prędkości wyjścia cząstek. Przy ciśnieniu p = 0,06 MPa z gładkiej dyszy prostej prędkość wynosi 100 m/s, a przy chropowatości (Ra = 0,25?m) 85 m /s, przy chropowatości (Ra = 0,94 ?m) prędkość cząstki wyniosła tylko 65 m/s. Wyniki te zostały przypisane efektowi odbijania się ścierniwa od ścianek wewnętrznych dyszy. W miarę wzrostu chropowatości ścian, kąt odbicia ma tendencję wzrostu, co prowadzi do mniejszej odległości pomiędzy kolejnymi punktami uderzenia strumienia o jej ściany wzdłuż dyszy. Rozprzestrzenianie rozrzutu prędkości wyjścia cząstek ściernych z dyszy następuje przy zwiększaniu się chropowatości ścian. Uetz i Gommel wykonali badania wzrostu temperatury w strefach styku blach uderzanych stalowym śrutem okrągłym. Zmierzono na powierzchni podłoża temperaturę 380°C w strefie kontaktu, a wzrastała ona wraz ze wzrostem prędkości uderzenia i zmniejszeniem średnicy śrutu. Zarówno wzrost ciepła i temperatury są silnie powiązane z miejscowymi odkształceniami plastycznymi materiału podłoża. Gillstrom i Jarl wyrzucali śrut cięty z drutów stalowych przez koła rzutowe (DP = 420-710 ?m) i mierzyli temperatury podłoża jako funkcję przepływu masowego śrutu i zmierzono wzrost temperatury do 75°C, co stanowi około 33% energii kinetycznej dostarczonej przez śrut. Wpływ prędkości cząstek i stosunek twardości cząstek ścierniwa i lakierowanej powierzchni obrabianej na ładunki napięcia powierzchniowego badali Uetz i Gommel. Była ona atakowana przez cząsteczki granitu przy prędkościach pomiędzy Vp = 47 i 78 m/s. Osiągnięto temperaturę 200°C, na tyle wysoką, że osiągnięto temperaturę zeszklenia powłok lakierowych. Proces ładowania był znacznie bardziej intensywny, jeśli stosunek twardości uderzającej cząstki do twardości powierzchni obrabianej był wysoki. Często obserwuje się formowanie iskry na bardziej elektrododatnich materiałach podłoża. Energia absorbowana jest w tym procesie również w postaci emisji światła cząstek ściernych rozbitych podczas uderzania, nie można jednak ująć tego ilościowo.


    Efekty tarcia

    Składowa pozioma energii jest zaangażowana w proces erozji, chropowacenia i tarcia w wyniku oddziaływaniu pomiędzy docelową powierzchnią i powierzchnią ścierniwa. Współczynnik tarcia jest stosunkiem siły tarcia i siły prostopadłego nacisku na powierzchnię. Przy niskich prędkościach uderzenia (Vp = 20 m / s) stwierdzono, że współczynnik tarcia zmniejszał się wraz ze wzrostem wpływu kąta wobec materiałów wulkanizowanych. W przypadku polimerów natomiast znaleziono maksymalne wartości współczynnika tarcia między ?F = 0,2 i 0,35 pod niskimi kątami (oddziaływania ? = 30 i 40°), gdy cząstki były kulkami stalowymi o średnicy d = 2 mm. Współczynnik tarcia zmniejsza się wraz ze wzrostem prędkości zderzenia.