

Prędkość wypływu powietrza z dyszy
Gdy sprężone powietrze o temperaturze 27°C, przy ciśnieniu p = 0,6MPa, przepływa przez dyszę, jego teoretyczna prędkość wyjścia wynosi VA = 491 m/s. Krytyczna prędkość powietrza (maksymalna) jest często określana jako prędkość Lavala (VL). Nie jest ona przekraczana w dyszach cylindrycznych. Nie zależy od ciśnienia, parametrów i temperatury gazu.
Struktura strumienia powietrza
Fokke znalazł prawie liniową zależność między połową szerokości strumienia i długością strumienia. Natomiast masowe natężenie przepływu powietrza wykazało znikomy wpływ na wielkość połowy szerokości do długości strumienia: Wraz ze wzrostem prędkości przepływu powietrza, połowa szerokości strumienia zmniejsza się tylko nieznacznie. Przyspieszanie cząstek ścierniwa w dyszach Termin (VA/Vm) jest prędkością względną pomiędzy prędkością przepływu powietrza (gazu) Vm i cząstek ściernych VA. W przypadku bardzo małych prędkości przepływu cząstek, na przykład w części wejściowej dyszy, Vm = VA. Oba parametry zmieniają się na długości dyszy, o czym świadczą wyniki symulacji numerycznych. Zarówno ciśnienie powietrza i spadek temperatury powietrza następują jeśli zdążają ku wyjściu. W cylindrycznych dyszach prędkość ta nie może przekroczyć prędkości dźwięku, a w dyszach Lavala (Venturiego) tak. Jednakże prędkość dźwięku jest zależna od temperatury gazu. Wartości przyspieszenia dla dysz zbieżno-rozbieżnych obliczał Achtsnick (2005), który szacuje wartości aP = 107 m/s2. Przyspieszania cząstek aP wzrosły nadzwyczaj, kiedy średnica cząstek ściernych została zmniejszona poniżej DP = 10 ?m. Przyspieszenie nie jest stałą wartością na długości dyszy. W przypadku ciężkich ścierniw (?P) i dużych średnic ziaren (DP), dla uzyskania żądanej prędkości przyspieszenia musi zostać zwiększona długość dyszy. Okres przyspieszenia może być zmniejszony, jeśli gęstość przepływającego powietrza i jego prędkość oraz współczynnik oporu powietrza posiadają wysokie wartości (np. w dyszach Lavala). Wykorzystanie dyszy Lavala zwiększa prędkości powietrza i cząstek ściernych, ale w o wiele wyższym stopniu przyśpieszane jest powietrze. Powodem jest spadek gęstości powietrza w rozbieżnej (wylotowej) części dyszy Lavala, powodujące zmniejszenie siły nacisku na przyspieszane cząstki. Tak więc, choć dysze Lavala są bardzo skuteczne w przyspieszaniu powietrza, nie zwiększają prędkości wyjścia ziaren ściernych w równie wysokim stopniu. W zaprojektowanym przez Adlassinga w specjalnym urządzeniu do oceny rozmieszczenia wektorów prędkości ściernych cząstek w strumieniu powietrza wypływającego z dyszy czyszczącej.Ogólne wyniki były następujące: wewnętrzny rdzeń (24 cm2 przekroju) zawiera od 20 do 25% wagowych wszystkich cząsteczek, średnia część (76 cm2 przekroju) 40 i 45%, a w zewnętrznej części (2150 cm2 przekroju) od 25 do 30% wagowych wszystkich materiałów ściernych. Pola te rozmieszczone są względem siebie, kolejno jak kolory płomienia palnika. Krzywizny części wejściowej dyszy nie zmieniają proporcji rozkładu. Cząsteczki kumulują się w zasadzie w pobliżu środka osi dyszy. Według tych obrazów, zmodyfikowany kanał wejścia ścierniwa Lavala do środka i wylot z dyszy o prostokątnym przekroju wykazał, że rozkład cząstek jest bardziej korzystny dla mniejszych ziaren ściernych. Wyniki pomiarów prędkości cząstek ściernych w przekrojach dwu dysz są pokazane na wykresie 2. Wektorowa prędkość ścierniwa zależy od zaprojektowanego wewnętrznego kształtu dyszy i ciśnienia powietrza. Można zauważyć, że cylindryczna końcówka dyszy (lewy wykres) opisuje typowy dzwonowaty kształt prędkości. Takie profile są także typowymi dla standardowych dysz Lavala. Modyfikacja dyszy Lavala o przekroju prostokątnym (prawy wykres) przyczyniła się do bardziej przyjaznego rozkładu prędkości. Wysokie ciśnienie powietrza pogarsza profil prędkości cząstek. Kształt dzwonu był najbardziej widoczny dla pierwszego najwyższego ciśnienia powietrza.

Wzrost ciśnienia zwiększa gęstość powietrza, jak również prędkość przepływu; oba efekty przyczyniają się jednak do zwiększenia sił oporów (tarcia). Prędkość cząstki ściernej wzrosła o 35%, jeżeli ciśnienie powietrza wzrosło z p = 0,2 do 0,4 MPa, a jeżeli ciśnienie powietrza wzrosło z p: od 0,4 do 0,6 MPa, prędkość cząstki ściernej wzrosła o 25%. Widać więc, że nadmierne podnoszenie ciśnienia jest coraz mniej efektywne. Fokke wykazał, że odchylenie prędkości cząstek jest nieznacznie zwiększone, jeżeli ciśnienie powietrza wzrasta, a w szczególności, gdy masowy współczynnik przepływu ścierniwa mA/powietrza mP wynosi Rm = 1,0-4,5).






