Szukaj

    Artykuły branżowe

    Wydanie nr: 5(97)/2015
    Strona 1 z 2
    Czy nadszedł już czas, aby powłoki termoutwardzalne, galwaniczne oraz z PVC, stosowane dotychczas do wykańczania metalowych elementów małej architektury, zastąpić poliolefinowymi powłokami termoplastycznymi? Coraz częściej klienci oczekują, że elementy tzw. małej architektury, np. meble uliczne i parkowe, przetrwają w stanie nienaruszonym w wymagających środowiskach przez coraz dłuższy czas bez ponoszenia zwiększonych nakładów. Technologie produkcji powłok poliestrowych, poliwinylowych oraz wykończeń galwanicznych zostały już chyba maksymalnie udoskonalone, więc chyba najwyższa pora przyjrzeć się bliżej termoplastycznym powłokom proszkowym na bazie poliolefin.

    Powłoki termoplastyczne (na bazie poliolefin oraz z PVC) różnią się od powłok termoutwardzalnych przede wszystkim tym, że nie muszą być wypalane. Powłoki termoplastyczne są już wstępnie spolimeryzowane, podczas topienia się powłoki termoplastycznej - w przeciwieństwie do powłoki termoutwardzalnej - na metalu nie zachodzi proces sieciowania, będący nieodwracalną reakcją chemiczną.


    1648mocna_001.jpg

    Obydwie latarnie pomalowane 18 miesięcy temu, ta sama lokalizacja. Powłoka termoplastyczna radzi sobie znacznie lepiej z solą drogową i ekstremalnymi temperaturami.


    Ta fundamentalna właściwość ma dwie korzyści:

    - po pierwsze - powłoka termoplastyczna zachowuje jednorodne właściwości, nawet jeśli poszczególne części detalu mają różne temperatury (np. rura, która nagrzewa i chłodzi się szybciej na końcach niż w części środowej). W przypadku powłok termoutwardzalnych szybkość utwardzania zależy w dużej mierze od temperatury, może spowodować, że pewne części pomalowanego detalu nie będą w pełni utwardzone,

    - po drugie - uszkodzone powierzchnie można łatwo naprawić na miejscu zamontowania detalu poprzez ponowne stopnienie powłoki termoplastycznej.


    Trwałość


    Każdy, kto ma do czynienia z farbami termoutwardzalnymi, powierzchniami ocynkowanymi, powłokami z PVC wie, że słabym punktem tych powłok jest ich trwałość w pewnych środowiskach, tj. morskim czy pustynnym. Termoutwardzalny poliester może szybko ulec uszkodzeniu w kontakcie z solą. Powierzchnia ocynkowana galwanicznie jest podatna na ścieranie piaskiem targanym przez wiatr, a powłoki termoplastyczne PVC z czasem mogą stać się kruche i pękać w wyniku utraty plastyfikatorów.

    Powłoki termoplastyczne na bazie poliolefin są ze swej natury odporne na degradację wskutek kontaktu z solą czy ścieranie piaskiem. Są również niezwykle elastyczne, co oznacza, że nie pękają, nie odpryskują i nie łuszczą się i pod tym względem górują nad powłokami termoutwardzalnymi. Wyjątkowa elastyczność powłok termoplastycznych, np. na metalowych konstrukcjach ogrodzeń powoduje, że rozszerzają i kurczą się wraz z rozszerzającym i kurczącym się pod wpływem dziennych cykli temperaturowych metalem. Ta "wrodzona" właściwość sprawia, że woda i tlen nie ma szans na przedostanie się do podłoża w wyniku pęknięć powłoki.


    1648mocna_002.jpg

    Wyjątkowa elastyczność powłok termoplastycznych sprawdza się m.in. na metalowych konstrukcjach ogrodzeń.


    Farby proszkowe i rynki zastosowań


    Historia farb proszkowych rozpoczyna się w latach 50. ubiegłego wieku. Od początku były one adresowane do zastosowania na rynku dekoracyjnym i funkcjonalnym. Farby termoutwardzalne stały się popularne w branży dekoracyjnej głównie ze względu na niższe koszty materiałowe, natomiast farby termoplastyczne zyskały uznanie w sektorze funkcjonalnych zastosowań z powodu ich trwałości.

    Poleć innym

    Jak się czujesz po przeczytaniu tego artykułu ? Głosów: 1

    • 1
      ZADOWOLONY
    • ZASKOCZONY
    • POINFORMOWANY
    • OBOJĘTNY
    • SMUTNY
    • WKURZONY
    • BRAK SŁÓW

    Komentarze (0)

    dodaj komentarz
    Aby dodać komentarz musisz podać wynik
      Nie ma jeszcze komentarzy...

    WYDANIE 5(97)/2015

    do góry strony