• Reklama
    A1 - Kabe 12.02-12.02 Julian

Szukaj

    ReklamaB1 - EcoLine 04.2021-12.2025 Bogumiła

    Artykuły branżowe

    Wydanie nr: 4(78)/2012

    Artykuły branżowe

    Normy/Prawo

    Lakiernictwo Proszkowe

    Ekologia i Ochrona Zdrowia

    ponad rok temu  05.07.2016, ~ Administrator,   Czas czytania 11 minut

    Strona 2 z 3

    - zgodnie z §214 (patrz tabela) dla klasy E nie określa się klasy odporności ogniowej elementów budynku, tj.: głównej konstrukcji nośnej, konstrukcji dachu, stropu, ścian zewnętrznych i wewnętrznych, pokrycia dachu

    - obiekt klasyfikowany o powierzchni 108 m? mieści się w dopuszczalnej powierzchni strefy pożarowej PM i mogącej wynosić 8000 m? (dla Q < 500 wg §228.1)


    Stosowane w malarni procesy i materiały są niebezpieczne pod względem pożarowym i mogą powodować bezpośrednie niebezpieczeństwo powstawania pożaru (wybuchu). Dlatego mają tu zastosowanie postanowienia rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji z 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków i terenów (Dz. U. nr 109, poz. 719, rozdział 8). Zobowiązują one właściciela, zarządcę lub użytkownika obiektu do ocenienia zagrożenia pożarowego i ustalenia przedsięwzięć mających na celu niedopuszczenie do powstania i rozprzestrzenia się pożaru lub wybuchu (§32.1). Oceny dokonują: inwestor, projektant lub użytkownik. Częstość: nie rzadziej niż raz w roku (rozporządzenie ministra gospodarki z dn. 9 czerwca 2006 r.) lub w przypadku zaistnienia zasadniczych zmian.


    Pomieszczenie zagrożone wybuchem to takie, w którym wybuch mógłby spowodować przyrost ciśnienia przekraczający 5 kPa (§33.3). Ze względu na złożoność toku obliczeń tej wielkości (patrz załącznik do zarządzenia) przyjmuje się niejako awansem, że zagrożenie takie istnieje, uwzględniając sam fakt stosowania substancji niebezpiecznych w postaci farb rozcieńczalnikowych.


    Strefy zagrożone wybuchem


    Klasyfikację stref zagrożenia wybuchem określa norma PN EN 1127-1:2011 "Atmosfery wybuchowe. Zapobieganie wybuchowi i ochrona przed wybuchem. Pojęcia podstawowe i metodologia". W myśl tej normy obszar spodziewanego wystąpienia zagrożenia podzielony jest na trzy strefy, które dla gazów (rodzaj zagrożenia G) oznaczono jako: 0, 1, 2.

    Strefa 0 to obszar, w którym atmosfera wybuchowa zawierająca mieszaninę substancji palnych w postaci gazu, pary albo mgły z powietrzem występuje stale, w długim czasie lub często (w praktyce: wewnątrz pojemników, rurociągów, zbiorników, kanałów wentylacyjnych, przewodów na farbę)

    Strefa 1 to obszar, w którym atmosfera wybuchowa zawierająca mieszaninę substancji palnych w postaci gazu, pary albo mgły z powietrzem może czasami wystąpić w trakcie normalnego działania (bezpośrednie otoczenie strefy 0, miejsc zasilania surowcem, miejsc napełniania i opróżniania)

    Strefa 2 to obszar, w którym atmosfera wybuchowa zawierająca mieszaninę substancji palnych w postaci gazu, pary albo mgły z powietrzem nie występuje w trakcie normalnego działania, a w przypadku wystąpienia trwa tylko przez krótki okres (obszary otaczające strefy 0 lub 1)


    W omawianym przypadku stwierdza się istnienie dwóch rodzajów stref, a mianowicie 0 i 2 (patrz layout). Strefa 0 to przestrzeń znajdująca się wewnątrz kanałów wentylacyjnych, wentylowanego stołu malarskiego SW, począwszy od jego górnej krawędzi w dół. W strefie 0 znajduje się również wnętrze przewodu malarskiego, wnętrze pistoletu oraz strumień rozpylonej i naładowanej mieszanki farby z powietrzem. Strefa 0 jest w odpowiedni sposób i stopniu uszczelniona i wentylowana systemem nawiewno-wywiewnym. Urządzenia wchodzące w skład instalacji wentylacyjnej są odpowiednio dobrane przez jej projektanta i wykonawcę, co poświadczają posiadane deklaracje zgodności. Strefa 2 obejmuje przestrzeń otaczającą strefę 0, a ograniczoną po bokach ścianami i drzwiami pomieszczenia malarni, od góry zaś osiągającą wysokość obliczeniową H, która jest wyznaczona niżej. Występowania strefy 1 nie stwierdza się. Na wielkość strefy zagrożenia wybuchem 2 wpływ ma kilka czynników, w tym względna gęstość materiałów malarskich w stosunku do powietrza. Orientacyjny zakres strefy określa się korzystając ze wzorów uwzględniających właśnie ten czynnik. Źródło: "Powłoki malarsko-lakiernicze. Poradnik. WNT Warszawa 1983 r.


    Oznaczenia opisujące strefę:

    H - zasięg przestrzeni zewnętrznej lub strefy zagrożenia wybuchem w górę od punktu wydzielania się gazów lub par

    h - zasięg jak wyżej w dół

    R - zasięg jak wyżej w poziomie

    Rz - zasięg jak wyżej od pełzania przy powierzchni ziemi

    D - gęstość gazu lub pary w stosunku do powietrza


    H = 5/d

    h - jest nieograniczone

    R = 15/d

    Rz = 15d

    Wielkości te dla stosowanej farby o gęstości d = 1,3 kg/m? i rozcieńczalnika o gęstości d = 0,9 kg/m?:

    - dla farby: H = 5 / 1,3 = 3,9 m

    h - nieograniczone

    R = 15 / 1,3 = 11,5 m

    Rz = 15 × 1,3 = 19,5 m

    - dla rozcieńczalnika: H = 5,6 m

    h - nieograniczone

    R = 16,7m Rz = 13,5m

    Ostatecznie: H = 5,6m

    h - nieograniczone

    R = 16,7m Rz = 19,5m


    Tak więc strefa 2 to generalnie wnętrze bryły o wymiarach wynikających z powierzchni malarni, tj. 12 × 9 (m × m) oraz wyliczonej wysokości H = 5,6 m. Wymiar liczony w dół jest nieograniczony. W przestrzeni tej istnieje strefa 0 o wymiarach wynikających z powierzchni stołu: 1,0 × 8,0 (m × m), począwszy od górnej jego krawędzi. Ze względu na to, że gęstość mieszanki par materiałów malarskich w stosunku do powietrza jest większa od jedności - strefa ta w dół jest nieograniczona i musi być dostatecznie wentylowana. Poprawność wentylacji można fizycznie sprawdzić poprzez pomiar prędkości powietrza w strefie nad stołem (tzw. prędkość opadania), a która to powinna wynosić ok. 0,3 m/s.