W codziennej pracy malarni bardzo istotnymi są: ciągły monitoring procesów, wykrywanie bieżących nieprawidłowości i ich usuwanie poprzez wprowadzanie natychmiastowych korekt. W praktyce prowadzi się pomiary i obserwację parametrów pracy urządzeń: do przygotowania powierzchni, kabin, aplikacji, suszarek i pieców oraz instalacji pomocniczych.
W przypadku malowania ręcznego istotne jest, aby próby były przeprowadzone dla obu farb na tych samych urządzeniach, przez tego samego malarza, w tym samym dniu. Jeżeli docelowo mają być stosowane równolegle farby tego samego rodzaju, ale większej ilości producentów, należy sprawdzić również ich reakcje na wzajemne mieszanie się (aby uniknąć kosztownego czyszczenia urządzeń).
Istotnymi cechami charakteryzującymi jakość uzyskanej powłoki i jej przydatność do określonych, nie tylko dekoracyjnych, celów są jej własności mechaniczne. W celu ich sprawdzenia przewidziane są testy:
- test na zginanie (na trzpieniu cylindrycznym, stożkowym)
- test tłoczności
- test odporności na uderzenia

Badania te wymagają zastosowania specjalnych urządzeń. Poza tym przeprowadzane są okresowo np. podczas uruchamiania nowych malarni, doborze farby lub jej zmianie, w przypadku istotnych zmian w technologii lub w urządzeniach. Dlatego też zaleca się ich wykonywanie w specjalistycznych laboratoriach. W ramach współpracy wykona je na pewno dostawca lub producent farb. Podobna sytuacja jest w przypadku konieczności przeprowadzenia testów tzw. pogodowych, które przeprowadzić może producent preparatów chemicznych. Polegają one na obserwacji wykonanych w warunkach produkcyjnych próbek poddanych następnie wpływowi zasymulowanych, przyspieszonych warunków środowiskowych, które mogą wystąpić w czasie normalnej pracy wymalowań.
- test w komorze solnej (ang. salt spray chaber)
- test w komorze wilgotnościowej (ang. humidity chaber)
- oraz tzw. komora słoneczna lub starzenia UV (ang. solar box)
Często przeprowadzanym testem jest pierwszy z wymienionych. Komora solna to wytworzone sztucznie środowisko o wilgotności 100% oraz temperaturze ok. 35 stopni C. Umieszczone w niej próbki spryskiwane są nieustannie solanką o określonym np. 5-proc. stężeniu. Na powierzchniach pomalowanych próbek wykonane są zarysowania o głębokości sięgającej podłoża. Wytworzone solne środowisko i wilgoć powoduje, że miejsca zarysowane stają się źródłami korozji, która ma tendencję podpełzania pod powłokę malarską, tj. w kierunku prostopadłym do nacięć. Miarą, parametrem określającym własności antykorozyjne próbki jest szerokość pasa podpełznięcia (w mm) zmierzona po określonym czasie działania solanki (w godz.) na próbkę w komorze. Odporność na tego typu oddziaływanie środowiska bada dużo firm z branż: mebli metalowych, artykułów gospodarstwa domowego, transportu – ogólnie tam, gdzie może wystąpić zjawisko korozji w skali niepożądanej. Wielkości graniczne odporności zależne są od branży i wahają się w granicach 1-5 mm i czasie ekspozycji 120-1000 godzin.
Test taki przebiega w sposób następujący:
- nagrzewa się piec do określonej temperatury pracy
- przedmiot przeznaczony do malowania uzbraja się w szereg czujek (sond) temperatury rozmieszczonych na charakterystycznych jego powierzchniach, np. przód, tył, góra, dół, zewnątrz, wewnątrz. Jedna z sond mierzy temperaturę powietrza. Wszystkie czujki podłączone są do specjalnego rejestratora wyposażonego w mechanizm drukujący
- tak uzbrojony przedmiot wprowadza się do pieca, włączając cały układ rejestrujący przyrosty temperatur na badanym detalu w przestrzeni pieca
- po upływie określonego czasu wyprowadza się cały wsad z pieca i wyłącza układ pomiarowo-rejestrujący
- w efekcie otrzymuje się obrazowy, czytelny wykres rozkładu temperatur w określonych miejscach pieca i detalu w czasie. Każdy punkt pomiarowy oznaczony jest innym kolorem. Z wykresu odczytać można czas po jakim poszczególne miejsca przestrzeni pieca osiągają temperaturę zadaną. Czas ten świadczy o tzw. dynamice pieca. Im jest krótszy, tym dynamika jest lepsza, korzystniejsza. Następnym parametrem jest odczytywany czas przebywania poszczególnych powierzchni detalu w zadanej temperaturze. Powinien on być zgodny z założeniami technologicznymi dla danego rodzaju farby – niemniej im krótszy, tym korzystniejszy. Z wykresu odczytuje się również równomierność rozkładu temperatur – ideałem byłaby sytuacja, w której wszystkie linie pokrywałyby się ze sobą.
Specjalista opisujący powstały podczas testu wykres określa stan pieca i wyszczególnia ewentualne nieprawidłowości stanowiące wskazówki do prac konserwacyjnych i regulacyjnych urządzenia, po przeprowadzeniu których test należy powtórzyć. Badania opisane wyżej wymagają posiadania dosyć kosztownego oprzyrządowania. Dlatego unikając zakupu najlepiej jest zlecić je np. producentowi pieca lub farb. Nie sposób jest i wydaje się być bezsensownym opis wszystkich metod kontrolnych i badawczych dotyczących podjętego w tym artykule tematu. Nie wszystkich w danym momencie interesuje to samo, a możliwości jest wiele. Tekst ten należy traktować jako wprowadzający. Szczegółów w zależności od potrzeb proszę szukać w opracowaniach normatywnych na stronach www.pkn.pl wprowadzając jako tytuł normy: Farby i lakiery. Każda norma nas interesująca posiada oznaczenie: PN-EN ISO numer: rok wprowadzenia. Nazwa, np. PN-EN ISO 2409:2007 Farby i lakiery. Badanie metodą siatki nacięć. Wymieniam niektóre, podając tylko numery i hasła wskazujące czego dotyczą:






