• Reklama
    A1 - Kabe 12.02-12.02 Julian

Szukaj

    ReklamaB1 - EcoLine 04.2021-12.2025 Bogumiła

    Artykuły branżowe

    Wydanie nr: 3(89)/2014

    Artykuły branżowe

    Wydarzenia

    Lakiernictwo Proszkowe

    Technologie Lakiernicze

    ponad rok temu  01.05.2014, ~ Administrator,   Czas czytania 8 minut

    Strona 1 z 2

    Na przykładzie MALOW - firmy z tradycjami


    Tak się złożyło, że w bieżącym roku przypadł cały cykl świąt związanych z działalnością firm POLAM, LITPOL i MALOW Suwałki. Święta wynikają z jubileuszy: 35 lat POLAM - SUWAŁKI, 25 lat LITPOL, 15 lat MALOW, 10 lat LITPOL - UKRAINA, 25 lat SKB LITPOL-MALOW (badminton) oraz 10 lat członkostwa w BCC.


    Firmy, wraz z upływem czasu, przekształcane były organizacyjnie i technicznie jedne w drugie, w zależności od uwarunkowań ekonomicznych i politycznych w kraju. Znane są jako czołowy producent i dostawca mebli metalowych na rynek polski - 50% produkcji, a pozostałej części na rynki europejskie i inne rejony świata. W zależności od swojego przeznaczenia, są to meble biurowe, socjalne, medyczne, warsztatowe, sejfy i szafy wzmocnione, regały i ich systemy.

    Obecnie wyroby powstające w MALOW poddawane są w 100 procentach obróbce końcowej, dekoracyjnej, dającej powłoki o pożądanych własnościach - poprzez malowanie proszkowe. Towarzyszą jej zabiegi, z których najistotniejszymi są te związane z przygotowaniem powierzchni. Są to fosforanowanie żelazowe i cyrkonowe.


    1452historia_001.jpg

    Malarnia taktowa ręczna.


    Z upływem czasu i równolegle z rozwojem firm, rósł również ich potencjał w najnowsze, innowacyjne w danym okresie urządzenia i technologie powierzchniowe. W ujęciu historycznym i chronologicznie proces ten jest bardzo ciekawy. Na początku w firmie POLAM, której wówczas główną produkcję stanowiły oprawy oświetleniowe, przygotowanie powierzchni odbywało się w taktowych, zmechanizowanych myjkach zanurzeniowych, pulsacyjnych w specjalnych koszach, w roztworach preparatów oferowanych przez IMP, czyli Instytut Mechaniki Precyzyjnej w Warszawie. Równolegle stosowana była technologia obróbki poprzez anodowanie powierzchni odbłyśników aluminiowych. W przypadku konieczności usunięcia wadliwych powłok lakierniczych, przewidziana była operacja wytrawiania w gorącym roztworze soli kaustycznej. Malowanie osłon odbywało się przy użyciu ręcznych pistoletów pneumatycznych, kubkowych stosując, ze względu na wysokie wymagania stawiane powierzchniom, stuprocentowe cedzenie farb. Filtrami były sita młyńskie lub w przypadkach awaryjnych lignina. Ze względu na rodzaj używanych farb, to znaczy tzw. piecowych, po operacji malowania następowało suszenie detali w odpowiednich komorach w temperaturze 80-90°C. Stosowana, konieczna na stanowiskach wentylacja pomieszczeń, w których pracowała obsługa, w tym szczególnie malarze, mimo używania filtrów była powodem znacznego zanieczyszczania okolicznego powietrza szkodliwymi, lotnymi frakcjami rozcieńczalnikowych farb. Rewolucja technologiczna, bo na takie zasługuje miano, w tym zakresie nastąpiła w 1993 roku, kiedy to w POLAM-ie uruchomiono pierwsze stanowisko malowania proszkowego. Na podkreślenie zasługuje fakt, że kabinę malarską wykonano wg własnego projektu i we własnym zakresie. Było to w czasach, gdzie liczba tego typu importowanych urządzeń w Polsce była jeszcze niewielka, a cena bardzo wysoka. W wykonanym rozwiązaniu tego stanowiska zastosowano aplikację ręczną szwedzkiej firmy STJERNQUISTS oraz, przystosowany z suszarki produkcji ZUGIL Wieluń, piec elektryczny.

    Zastosowane farby proszkowe (firmy BECKERS, potem DU PONT kupowane za pośrednictwem POL-SVER), z racji swojego składu chemicznego, są ekologicznymi, tzn. pozbawionymi rozcieńczalników bardzo szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzkiego. Zastosowanie metody malowania proszkowego zagrożenia te wyeliminowało.


    W firmie POLAM przy produkcji mebli, w tym głównie szaf metalowych, operacja przygotowania powierzchni przed malowaniem polegała na tzw. myciu. Elementy np. szafy (głównie korpusy, drzwi, półki) zanurzane były w wannach w kąpieli, tj. w podgrzanym roztworze wodnym odpowiedniego preparatu, a samo mycie polegało na usuwaniu z detali zanieczyszczeń mechanicznych i tłuszczów poprzez przecieranie ręczne szczotkami i czyściwem. Suszenie przed malowaniem odbywało się początkowo w temperaturze pokojowej i przyspieszane było w razie potrzeby odmuchem sprężonego powietrza. Ponieważ w efekcie stan przygotowania powierzchni nie zapewniał czasowej jej ochrony przed korozją, dlatego operację malowania należało przeprowadzić bezpośrednio po operacji mycia. Niemożliwe było tworzenie zapasów wyrobów umytych wcześniej, ponieważ w warunkach bardzo ku temu sprzyjających (wilgoć i temperatura) pokrywały się one szybko nalotem rdzy. Malowanie mebli metalowych początkowo polegało na ich natrysku ręcznymi pistoletami kubkowymi farbami szybko schnącymi, nitrocelulozowymi, tzw. nitro. Malowanie i suszenie odbywało się bezpośrednio na hali w temperaturze otoczenia, bez stosowania kabin.


    Ulepszenie technologii przygotowania powierzchni oraz warunków pracy nastąpiło z czasem, po uruchomieniu operacji mycia w wykonanej szczelnej kabinie, gdzie mycie prowadzono ręcznym natryskiem odpowiednim pistoletem. Suszenie było o wiele szybsze, bo prowadzone w ogrzewanej kabinie. W 1989 roku w spółce LITPOL dokonano rozruchu, a w 1990 roku w pełni uruchomiono malarnię mokrą, można by powiedzieć, z prawdziwego zdarzenia. Zaprojektowana ona została i wykonana przez ZUGIL Wieluń. Urządzenia zlokalizowano w specjalnie do tego celu zmodernizowanym obiekcie. W skład malarni wchodziły: stanowisko zawieszania detali na przenośnik podwieszony o regulowanym ręcznie czasie taktu pracy, myjnia tunelowa, kabina malarska, suszarka po myciu i po malowaniu o temperaturze pracy 80-90°C, co związane było z wprowadzeniem w miejsce nitro farb piecowych ftalowo-karbamidowych. Na malarni znajdowało się również stanowisko malowania ręcznego w półotwartej kabinie malarskiej typu ściana. Stosowana aplikacja to również od 1990 roku ręczne pistolety natryskowe elektrostatyczne firmy WAGNER. Malarnia mokra w LITPOL-u funkcjonowała oficjalnie do maja 1998 roku - fizycznie zlikwidowano ją w 1999 roku.