• Reklama
    A1 - Kabe 12.02-12.02 Julian

Szukaj

    Reklama
    B1 - IGP 2024 Julian

    Artykuły branżowe

    Wydanie nr: 2(94)/2015

    Artykuły branżowe

    Lakiernictwo Proszkowe

    Technologie Lakiernicze

    ponad rok temu  01.03.2015, ~ Administrator,   Czas czytania 10 minut

    Strona 2 z 3

    Duże zamieszanie w konstrukcji kabin do malowania proszkowego spowodowała koncepcja tzw. kabin otwartych, czyli stanowisk do malowania proszkowego składających się jedynie ze ścianki wyposażonej w system filtracyjno-odzyskowy o dużej wydajności. Przez wielu potencjalnych użytkowników coś, co w zamyśle jest rozwiązaniem kompromisowym do pokrywania detali o niestandardowych wymiarach, w cyklu jednostkowym lub krótkoseryjnym, zostało potraktowane jako sposób na osiągnięcie uniwersalnego patentu na malowanie proszkowe. Nic bardziej mylnego. Tego typu kabiny zawsze przysparzają wielu kłopotów z odzyskiem proszku, czystością pomieszczenia malarni i właściwą jakością uzyskiwanych powłok.

    Malowanie proszkowe jest efektywne jedynie wtedy, gdy optymalizujemy zużycie materiałów powłokowych, co z kolei jest możliwe jedynie, gdy kabina malarska jest wyposażona w poprawnie działający system odzysku, pozwalający na zawracanie farby do ponownego użycia na tyle skutecznie, aby osiągnąć możliwie duże procentowe jej wykorzystanie. Oczywiście, musi być również brany pod uwagę rachunek ekonomiczny oferowanych rozwiązań. Dlatego też optymalizacja konstrukcji kabin zajmuje wiele czasu firmom dostarczającym urządzenia dla malarni proszkowych. Dotyczy to również materiałów konstrukcyjnych, których zastosowanie ma znaczący wpływ na łatwość czyszczenia przy zmianie aplikowanych farb, czy kolejnych rozwiązań technicznych sposobu usuwania i redystrybucji farby zalegającej na podłodze kabiny.

    Samodzielne wykonanie kabiny do malowania proszkowego zgodnie z przyjętymi zasadami dobrego projektowania nie jest niemożliwe. Wymaga jednak wiedzy, którą zdobywa się latami, często na bazie popełnianych błędów. Stąd może eksploatowanych jest tyle kabin proszkowych bardzo niedoskonałych, dostarczanych przez dostawców nazywających siebie na wyrost profesjonalistami.

    1550samemu_002.jpg


    Farbę proszkową należy właściwie utwardzić

    Konstrukcja pieców stosowanych do usieciowania farb proszkowych opiera się na dwu prostych przesłankach. Powinny być izotermiczne, czyli w całej przestrzeni roboczej powinna być zachowana możliwie jednakowa temperatura oraz powinny móc dostarczyć pomalowanym powierzchniom wystarczającą ilość energii cieplnej. W przypadku pieców komorowych druga przesłanka sprowadza się do możliwości utrzymania właściwej temperatury, ponieważ czas przebywania w piecu jest regulowany przez obsługę. W przypadku linii malarskich długość części roboczej pieca musi być powiązana z prędkością przenośnika transportującego pomalowane elementy. Wydaje się to proste, lecz dodatkowo należy brać również pod uwagę bezwładność cieplną układu wywoływaną przez konieczność zagrzania całego wsadu pieca do żądanej temperatury oraz potrzebę ograniczenia ruchu powietrza dla uniknięcia zagrożenia zdmuchiwania proszku z detali. Poza tym właściwa izolacja pieca ma kapitalne znaczenie dla warunków panujących w malarni. Przy podwyższonej temperaturze, nawet jeśli brak jest okien mogących pomóc w chłodzeniu (i zaciągnięciu zanieczyszczeń z zewnątrz), na pewno z czasem pojawią się wentylatory i inne urządzenia mieszające powietrze, skutecznie przenoszące do strefy aplikacji proszku zanieczyszczenia z całego pomieszczenia.

    Do utwardzania farb proszkowych, prócz typowych pieców konwekcyjnych, gdzie nośnikiem energii jest nagrzane powietrze, są stosowane również piece promiennikowe. Ich zastosowanie obniża sumaryczne koszty usieciowania powłok poprzez uniknięcie konieczności ogrzewania detali w całej ich masie. Z drugiej strony wymaga dużo więcej uwagi ze strony obsługi przy ustawianiu właściwych parametrów pracy. Na szczęście, z powodu dość szerokiej wiedzy potrzebnej do zaprojektowania takiego pieca i ograniczonej dostępności komponentów do jego wykonania, nie jest to popularna metoda utwardzania farb proszkowych wśród samorodnych wykonawców urządzeń malarni.

    Ruch gorącego powietrza w piecach konwekcyjnych decyduje o równomiernym rozkładzie temperatury w całej przestrzeni roboczej. Niezależnie od stopnia komplikacji konstrukcji, uzyskanie w miarę optymalnych wyników musi być poprzedzone próbami. Czasem nie do końca udany projekt można poprawić w czasie eksploatacji. Trudno jest jednak zaprojektować i wykonać piec do utwardzania farb proszkowych z grzaniem pośrednim (czyli z wymiennikiem ciepła) bez odpowiedniego doświadczenia lub uzyskania dokumentacji technicznej istniejącego, pracującego poprawnie rozwiązania. Z tego powodu większość tzw. samoróbek to piece z grzaniem bezpośrednim, ze względu ma możliwy kontakt medium grzewczego z farbą proszkową mniej bezpieczne, stwarzające duże problemy w ustawieniu stabilnych warunków pracy, z zasady trudne do utrzymania w czystości.


    Pozostałe zagadnienia budowy malarni proszkowej

    Samodzielne budowanie i wyposażanie malarni proszkowej, prócz wspomnianych powyżej problemów, jest wrażliwe również pod względem spełnienia wprowadzonych odnośnymi przepisami i obowiązujących wymagań BHP oraz wymagań środowiskowych związanych z warunkami pracy, wykorzystaniem wody, utylizacją odpadów, itp. Z tego powodu zagadnienia te dość często nie są brane zbyt poważnie pod uwagę przy planowaniu i budowie tego typu zakładów. W rezultacie, warunki pracy w tak powstających malarniach są zazwyczaj bardzo ciężkie, przy bezpośrednim narażeniu osób malujących na wypadki przy pracy i zapadanie na choroby zawodowe. Nie mówiąc o skażeniu środowiska poprzez odprowadzanie zanieczyszczonej wody i niekontrolowanym wyrzucaniu odpadów po przygotowaniu powierzchni, wypalaniu w ogniskach zawieszek z osiadającej na nich farby, utylizowaniu odpadów farb proszkowych wraz ze śmieciami bytowymi i temu podobnych praktykach.