Wszystko, co pozostanie na powierzchni detalu po chemicznym przygotowaniu powierzchni, a nie powinno pozostać, będzie pojawiało się w postaci wad gotowej powłoki.
Najczęściej mogą to być:
- zgazowania w postaci kraterów powstające w wyniku reakcji pozostałości z farbą proszkową podczas utwardzania
- zanieczyszczenia na powierzchni powłoki w przypadku, gdy pozostałości po obróbce wypłyną na powierzchnię podczas utwardzania
- zanieczyszczenia nieusunięte przez proces przygotowania powierzchni
Niedostateczne oczyszczenie powierzchni detalu w procesie przygotowania chemicznego może być również przyczyną wad powłok powodowanych przez związki chemiczne znajdujące się w warstwie wierzchniej materiału. W procesach obróbki plastycznej dochodzi często do zanieczyszczenia przetwarzanego materiału środkami smarnymi trudnymi do chemicznego usunięcia, odgazowującymi podczas utwardzania napylonej powłoki proszkowej.
Aplikacja
Sposób w jaki przebiega napylanie i utwardzanie farb proszkowych decyduje co prawda o jakości ochronnej otrzymywanych powłok, ale ma szczególny wpływ na ich walory dekoracyjne. Dlatego też brak właściwej dbałości o poszczególne parametry procesu przekłada się na ilość powstających wad.
Pomieszczenie malarni
Mówienie o potrzebie utrzymywania czystości w pomieszczeniach malarni wydaje się truizmem. Patrząc jednak na liczbę malarni, gdzie porządek i czystość pozostawia wiele do życzenia, pewne informacje należy powtarzać do skutku.
Wszystko, co jest unoszone przez powietrze i krąży w pomieszczeniu malarni wcześniej czy później pojawi się na pokrywanej powierzchni w postaci wady gotowej powłoki.
Pierwszym krytycznym progiem do pokonania jest sam moment uruchomienia malarni, kiedy mamy do czynienia z zanieczyszczeniami charakterystycznymi dla procesów budowlanych i inwestycyjnych. Jakiekolwiek uruchomienie operacji malowania "na bojowo" musi być poprzedzone dokładnym przejrzeniem poszczególnych urządzeń technologicznych i jeśli to konieczne usunięciem zanieczyszczeń, olejów, smarów itp. Uruchomienie linii malarskiej bez właściwego przygotowania może spowodować rozprowadzenie zanieczyszczeń i powstanie poważnych problemów, czasem wykluczających możliwość poprawnego malowania przez dłuższy czas. Dla przykładu: wystarczy jeden raz, przez niedopatrzenie, podać zaolejone powietrze na płytę fluidyzacyjną podajnika farb, żeby wszystkie nakładane przez dłuższy czas powłoki były usiane kraterami. Dodatkowo, poddawana odzyskowi zanieczyszczona farba proszkowa zabrudzi kolejne partie dosypywanej świeżej farby. Przykład jest wzięty z życia, a wyszukanie i usunięcie przyczyn oraz przywrócenie właściwej pracy kosztowało nadzór malarni ponad tydzień czasu i sporo pieniędzy.
- nie prowadzić w pomieszczeniu malarni jakichkolwiek prac niezwiązanych z procesem malowania, a przyczyniających się do powstawania zanieczyszczeń
- odgrodzić szczelnie pomieszczenie malarni od innych procesów technologicznych (np. obróbka mechaniczna, spawalnia, itp.)
- zabezpieczyć pomieszczenie malarni przed niekontrolowanym przepływem powietrza z zewnątrz poprzez otwarte otwory, jak: bramy, drzwi i okna
- o ile to możliwe zapewnić w pomieszczeniu malarni lekkie nadciśnienie powietrza w stosunku do pozostałych pomieszczeń
Zasilanie sprężonym powietrzem
Sprężone powietrze zasilające urządzenia aplikacyjne w malarni proszkowej powinno być suche i odolejone. Zła jakość powietrza zawsze wpływa na pogorszenie wyglądu otrzymywanych powłok. Rosnąca zawartość oleju w powietrzu zasilającym może prowadzić w rezultacie do podobnych wad powłok, jakie są wynikiem źle odtłuszczonego podłoża. Zbyt dużo wilgoci w powietrzu zasilającym powoduje powstawanie problemów z jednorodnym podawaniem farby, prowadząc do sklejania się proszku, powstawania aglomeratów a w konsekwencji powstawania wad powłoki. Poza tym wilgotne powietrze wywołuje spiekanie się farby proszkowej wewnątrz przewodów na drodze od podajnika do dyszy natryskowej i na elementach wysokonapięciowych aplikatorów. To też może być przyczyną powstawania wad powłoki, choć częściej staje się powodem poważnych uszkodzeń sprzętu.
Sprzęt aplikacyjny, kabina natryskowa i systemy odzyskowe
Stan techniczny i rodzaj stosowanego sprzętu aplikacyjnego wpływają bezpośrednio na jakość i efekt wizualny otrzymanych powłok proszkowych.
Poprawna konstrukcja kabiny natryskowej uniemożliwia wydostawanie się napylanego proszku na zewnątrz do pomieszczenia malarni. Wydajność wentylacji jest tak dobrana, żeby we wszystkich otworach kabiny wymuszony przepływ powietrza był skierowany do jej wnętrza. Taka konstrukcja w zasadzie działania niewiele odróżnia kabinę malarską od domowego odkurzacza. Wszystkie zanieczyszczenia unoszone w pomieszczeniu malarni są w rezultacie zasysane do wewnątrz kabiny i dalej mogą być przenoszone na malowane powierzchnie. Szczególnie, że duża część zanieczyszczeń dość dobrze ładuje się elektrostatycznie. Problem występuje z różnym nasileniem w zależności od rodzaju stosowanego rozwiązania aplikacji. Napięciowy sprzęt aplikacyjny tworzy pole elektrostatyczne jonizujące powietrze pomiędzy dyszą aplikatora a pokrywanym detalem. Nadaje ładunek farbie proszkowej z takim samym skutkiem jak np. nitkom z odzieży pracowników czy nitkom ze szmat służących do przecierania detali. W przypadku ładowania tarciowego ten efekt nie występuje, ponieważ pomiędzy aplikatorem a pokrywanym detalem nie ma pola elektrostatycznego. Nośnikiem ładunku są jedynie cząstki farby proszkowej. Jednak ładowanie tarciowe wymaga o wiele większego wydatku i prędkości przepływu powietrza dla nadania cząstkom farby wymaganej energii kinetycznej, co również może być powodem powstawania problemów z jakością powłok.






