O BHP nigdy za dużo (3)
Dlatego kontynuując rozważania na temat powodzenia wykonawczego przy robotach antykorozyjnych, przy czym głównie w odniesieniu do obróbki obiektów wielkogabarytowych w warunkach poligonowych, w niniejszym artykule słów jeszcze parę o tym, by powłoki ochronne były nie tylko ładne, ale i wykonane bez szkody dla ludzi oraz otoczenia.
Technika - jako rzecz martwa - sama przez się uszczerbku ludziom i otoczeniu nie przyniesie. Problem tkwi w posługiwaniu się techniką i dotyczy tzw. czynnika ludzkiego, który w odniesieniu do antykorozji przemysłowej jest obciążony poważnym i sygnalizowanym wcześniej niedostatkiem. Chodzi o kwalifikacje robotnicze, których obecnie nie przyznaje żadna szkoła zawodowa. Dlatego trudne roboty malarskie i powłokowanie chemoodporne praktycznie w całości wykonują pracownicy okazjonalnie przyuczeni do zawodu, co z pewnością ani jakości robót, ani bezpieczeństwu wykonawstwa nie służy. Dlatego szczególnego znaczenia nabierają ustawowe i zakładowe systemy nauczania, które poza techniką i zdobywaniem uprawnień zawodowych - muszą uwzględniać konieczność przeprowadzenia szkoleń zapewniających bezpieczeństwo pracownikom.
- szkolenia pracowników w zakresie BHP przed dopuszczeniem do pracy
- szkolenia okresowe
co w wykonawczym, ministerialnym rozporządzeniu[2] sprowadza się do obowiązkowego przeprowadzania:
- szkoleń wstępnych ogólnych (instruktaż ogólny), przed dopuszczeniem do pracy
- szkoleń wstępnych na stanowiskach pracy (instruktaż stanowiskowy), mających na celu bezpośrednie zapoznanie się z warunkami pracy, czynnikami szkodliwymi, ryzykiem zawodowym oraz sposobami ochrony niezbędnymi do pracy na danym stanowisku
- szkoleń okresowych dla wszystkich pracowników, służących aktualizacji posiadanej wiedzy na temat ryzyka zawodowego, zagrożeń i sposobów ich unikania, przy czym z częstotliwością dla stanowisk robotniczych - przynajmniej raz na trzy lata, a dla przypadków kontaktu z dużymi zagrożeniami - nie rzadziej niż raz na rok
Przygotowanie załogi do wykonania prac zamyka procedura wykonania lub aktualizacji badań lekarskich, które w stosunku do wykonawców robót antykorozyjnych przeprowadza przemysłowa służba zdrowia zgodnie z obowiązującymi przepisami[3]. Badania w zakresie określanym przez przepisy medyczne (z obowiązkowym warunkiem dopuszczenia do pracy na wysokości powyżej trzech metrów) wykonywane są jako wstępne, okresowe i kontrolne. W niektórych przypadkach - podobnie do wyżej omówionych szkoleń w zakresie bezpieczeństwa pracy i uznawania certyfikatów - inwestorzy sami organizują dodatkowe badania pracowników kierowanych do wykonania prac antykorozyjnych lub żądają wykonania ich według własnych zaleceń. Takie sytuacje występują najczęściej przy pracach antykorozyjnych wykonywanych w zagranicznych firmach zlokalizowanych na terenie kraju lub poza jego granicami.
Wykonawstwo prac antykorozyjnych w warunkach stacjonarnych (w obrębie warsztatu) sprowadza się do korzystania ze stałej infrastruktury i korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem. Dotyczy to zarówno pomieszczeń, jak i urządzeń, w tym dróg i środków transportu, oprzyrządowania stałego i ruchomego, zasilania energetycznego, oświetlenia, wentylacji, klimatyzacji z częścią socjalną włącznie. W warunkach poligonowych wykonanie infrastruktury staje się zadaniem bardzo poważnym, a dla części zadań przerasta ono pracochłonnością i kosztami ich stronę rzeczową. W każdym przypadku budowa i utrzymanie ruchu obiektów oraz oprzyrządowania pomocniczego jest porównywalna z kosztami materiałów i robocizny bezpośredniej. Podobnie - choć trudno tu o szacunek ilościowy - kształtuje się znaczenie i udział wpływu infrastruktury na całość spraw związanych z ryzykiem zawodowym i bezpieczeństwem pracy.
Zgodnie z praktycznym biegiem zadań do najważniejszych czynności infrastrukturalnych należą:
- budowa rusztowań zgodnych z minimum wyznaczonym normą PN-M-47900[4]
