Aktualności i przegląd rynku

- konstrukcje szkieletowe z cienkich kształtowników = 2,3;

- drobne detale, których strumień ścierny obejmuje z dużym nadmiarem (przetrysk ścierniwa) = 3.

Wartość strumienia ściernego S - zależna od wielkości stosowanej dyszy oraz stosowanego, rzeczywistego ciśnienia powietrza ze ścierniwem u wlotu do dyszy (mierzonego manometrem iglicowym). Strumień ścierny zależy też od rodzaju stosowanego ścierniwa, a mówiąc ściślej od jego ciężaru nasypowego, który z kolei zależny od wielkości ziaren ściernych (średnicy nominalnej), przy czym ziarna większe mają wyższy ciężar nasypowy. Ciężar nasypowy obniża się w miarę rozbijania się ziaren w trakcie wielokrotnego ich używania. Wielkość tych zmian można kompensować dodając porcje nowego nieużywanego ścierniwa, w ilości zbliżonej do jego ubytku w układzie i to możliwie jak najczęściej.

Dysza nr 6 (9,5 mm) 200 – 250 kg/h (przy ilości powietrza 7,1 m3/minutę)

Dysza nr 7 (11 mm) 250 – 300 kg/h (przy ilości powietrza 8,5 m3/minutę)

Dysza nr 8 (12,5 mm) 300 – 350 kg/h (przy ilości powietrza 9,9 m3/minutę)

Wielkość dyszy musi być dobrana według zasady: ~ 5–6 razy wielkość maksymalnych ziaren zastosowanego ścierniwa (podanych w tablicy rozsiewów). Wartości wyższe stosować przy używaniu dysz zbieżno–rozbieżnych tzw. Venturiego długich (~ 220 mm), a niższe przy wytartych przekrojach „krytycznych” dysz Venturiego i dyszach „prostych”. Przy stosowaniu ciśnień odmiennych od 100 psi (6,895 bara) należy korygować wielkość strumienia ściernego podanego powyżej, proporcjonalnie do ilości sprężonego powietrza podanego powyżej i podanej w załączonej tabeli (3); ilości przepływu powietrza w zależności od wielkości dyszy i ciśnienia sprężonego powietrza. Wydajność przybliżoną do rzeczywistej (W rzeczywista) oczyszczania powierzchni metodą strumieniowo–ścierną można wyliczać w sposób analogiczny do podanego wzoru na zużycie ścierniwa, gdyż istnieje zależność:

Wartość strumienia ściernego S można najłatwiej wyliczyć za pomocą wzoru (1):

S = C x V (1), gdzie:

C – ciężar nasypowy danego ścierniwa o danej granulacji w kg/dm3;

V - objętość strumienia ściernego w dm3/minutę, która nie różni się od wartości liczbowej ilości sprężonego powierza wpływającego do dyszy m3/min, przy założeniu, że będzie obróbka strumieniowo–ścierna prowadzona prawidłowo, tj. wystąpi ich proporcja: 1m3/min powietrza do 1 dm3/min ścierniwa.

Teoretycznie rozpatrując sprawę, można by wyliczać wielkość strumienia S, lecz dane w tego rodzaju tabelach są na tyle niepewne a najczęściej nieznane są ciężary nasypowe dla każdej granulacji ścierniwa, zwłaszcza żużli i piasku. Bezpieczniej więc opierać się na danych o wielkości strumienia podanych przez producenta albo przeliczać strumień piasku na inne ścierniwo (dzieląc przez ciężar nasypowy piasku – 1,602 i mnożąc przez ciężar nasypowy dla granulacji używanego ścierniwa). W przypadku stosowania zaś innych ciśnień sprężonego powietrza u wlotu do dyszy niż podane w tablicy, przeliczać je, biorąc za podstawę tablicę 5 i posługując się proporcjami. Wielkość przepływu powietrza i strumienia ściernego piasku w zależności od wielkości dyszy i ciśnienia powierza u wlotu do dyszy wg KELCO.

Przy wyliczaniu wydajności i zużycia danego ścierniwa oraz kosztów obróbki strumieniowo-ściernej należy:

1. Określić rzeczywiste parametry stosowanej obróbki strumieniowo–ściernej, tj. ciśnienie sprężonego powietrza na wlocie do dyszy, rzeczywistą wielkość stosowanej dyszy uwzględniając wielkość jej zużycia, odpowiedniej dla stosowanej granulacji ścierniwa, granulację stosowanego ścierniwa dobranej do wymaganej chropowatości, rodzaj materiału obrabianego i jego stan początkowy wg PN EN ISO 8501-1, określić cel obróbki, ustalić, jaki jest wymagany stopień oczyszczania oraz jaki jest kształt oczyszczanego obiektu i rodzaj wymaganej do tego celu operacji technologicznej.

2. Wyliczyć wartość strumienia ściernego posługując się tablicą 5 oraz ustalić ciężar nasypowy stosowanego ścierniwa (dane od producenta).

3. Określić wielkość użycia ścierniwa ZC, dzieląc wartość strumienia ściernego, przez spodziewaną wydajność W.

4. Określić krotność użycia danego ścierniwa N zgodnie z informacjami podanymi w tekście tego artykułu.

5. Skorygować otrzymane wartości, biorąc pod uwagę wielkość i kształt konstrukcji, np. ażurową (przestrzenną), jak też rozwiniętą lub nie oraz strukturę powierzchni.

6. Należy ustalić praktycznie średnio uzyskiwane na danym stanowisku wartości wydajności, zużycia ścierniwa i kosztów danego stanowiska (KŚ, KP, KE).

7. Koszty pracy, płacy i eksploatacyjne ustalać na większym kontrakcie i korygować, przy każdej zmianie składników tych kosztów (ceny ścierniwa, energii, płace, transportu, utylizacji).