Stopień zapylenia powierzchni
Ocena dokonywana jest zgodnie z PN-EN ISO 8502-3, metoda ta polega na zebraniu pyłu i kurzu taśmą samoprzylepną i porównania zagęszczenia i wielkości przyklejonych cząsteczek z wzorcami umieszczonymi w normie. Rozróżnia się pięć stopni zagęszczenia zanieczyszczeń i pięć stopni wielkości cząstek kurzu. Dla poprawnego wykonania powłok ochronnych zapylenie powierzchni nie może być wyższe od 3 stopnia. Odnosi to się również do wielkości cząsteczek kurzu.
Zatłuszczenie powierzchni
Do tej pory nie opracowano żadnej dogodnej i prostej ruchowej metody oceny zatłuszczenia. Można stosować: test wody (nie powinny zbierać się krople), bibułę filtracyjną nasączoną benzyną ekstrakcyjną, badanie fluorescencyjne (naświetlanie lampą UV), ekstrakcję rozpuszczalnikiem.
Obecność zanieczyszczeń jonowych rozpuszczalnych w wodzie
Zdejmuje się je metodą Bresla wg PN-EN ISO 8502-6 i oznacza kalorymetrycznie metodą podaną w PN-EN ISO 6502-9. Zanieczyszczenia zdejmuje się pod przylepcami Bresla rozpuszczając je w wodzie destylowanej. Pomiar przewodności roztworu jest bardzo prosty, można posłużyć się wzorem przeliczeniowym przewodności zawartym w normie PN-E-ISO 8502-9, lub też posłużyć się wykresem przy powierzchni przylepca 1250 mm. Obecność jonów żelaza w stężeniu do 15 mg/m2 nie wywiera ujemnego wpływu na większość powłok malarskich.
Chropowatość powierzchni i sposoby jej oceny
Profile chropowatości powierzchni poddanych obróbce strumieniowo-ściernej istotnie różnią się od profili uzyskanych innymi metodami obróbki mechanicznej. Zasadnicza różnica polega na tym, że powierzchnie obrobione metodą strumieniowo-ścierną posiadają profile nierówności przestrzenne, podczas gdy powierzchnie obrobione innymi metodami posiadają profile nierówności o charakterze liniowym.
Rysunek przedstawia różne, przykładowe kształty profilu chropowatości.
W wyniku obróbki strumieniowo-ściernej występuje zjawisko " falowania" warstwy wierzchniej. Ma to miejsce szczególnie przy obróbce materiałów nieżelaznych i stalowych nieutwardzonych. Czynnik ten należy brać pod uwagę przy dokonywaniu pomiaru chropowatości powierzchni - szczególnie przy ustalaniu długości odcinka pomiarowego.
Obecnie stosowane metody pomiaru chropowatości powierzchni można sklasyfikować następująco:
Przy ocenie chropowatości cechującej się znacznymi wahaniami wysokości mierzonych nierówności, a więc takiej chropowatości jak po obróbce strumieniowo-ściernej, nie wydaje się celowe stosowanie przyrządów pomiarowych o wysokiej dokładności własnej.
Można przyjąć, że jeśli wymagania nie stanowią inaczej, to do pomiaru chropowatości metalu po obróbce strumieniowo-ściernej wystarczająca jest metoda porównawcza, w której są wykorzystywane wzorce chropowatości powierzchni. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, kiedy pomiary chropowatości wykonywane są z dala od laboratorium.
W USA od wielu lat używane są wzorce Keane-Tatora, które schematycznie przedstawiono na rysunku 3. Najszersze zastosowanie mają jednak wzorce wg PN-EN ISO 8503-1. Przykład takiego wzorca przedstawiony jest na rysunku 4.
