Lakiery do malowania parkietów wykazują różne właściwości w zależności od producenta.
Emalie na powierzchnie drewniane
Emalie, czyli wyroby lakierowe pigmentowane tworzące powłoki kryjące, stanowią popularny asortyment wybierany do powierzchniowego malowania drewna. Stosowane są do malowania stolarki budowlanej tj. drzwi i okien oraz różnych przedmiotów drewnianych.
Zadaniem emalii jest nadanie malowanym elementom odpowiednich właściwości użytkowych i dekoracyjnych.
Rynek oferuje emalie w wersji rozpuszczalnikowej i wodorozcieńczalnej, w szerokiej gamie kolorystycznej a przeznaczone do wymalowań wewnątrz i na zewnątrz budynków.
W ostatnich latach notuje się wzrost zainteresowania emaliami wodorozcieńczalnymi. Decyduje o tym nie tylko moda i wzrastająca świadomość społeczeństwa dotycząca ochrony środowiska naturalnego, co zdecydowany postęp w jakości tych wyrobów.
Wodorozcieńczalne emalie do stolarki budowlanej oparte są na wysokojakościowych dyspersjach akrylowych, akrylowo-uretanowych lub dwuskładnikowych systemach poliuretanowych. W ich składzie znajdują się niewielkie ilości rozpuszczalników organicznych mieszających się z wodą.Powłoki emalii wodorozcieńczalnych charakteryzują się szybkim wysychaniem w warunkach pokojowych. Są twarde, odporne na sklejanie, działanie środków myjących, odporne na zabrudzenie i łatwe w konserwacji. Wykazują również dobrą odporność na warunki atmosferyczne i działanie światła i promieni UV. Za cechy te "odpowiedzialne" są nowoczesne spoiwa, na których są produkowane.
Właściwości nowoczesnych emalii wodorozcieńczalnych opisuje norma PN-C-81907: 2003 Wodorozcieńczalne farby nawierzchniowe. Nazwa "farby" jest tożsama w tym przypadku z nazwą "emalie" i zgodna z obowiązującym nazewnictwem wg PN-EN 977-1.
Przedmiotem normy są wodne jednoskładnikowe farby nawierzchniowe, przeznaczone do ochronno-dekoracyjnego malowania powierzchni drewnianych lub drewnopochodnych, tynku, płyt kartonowo-gipsowych. W zależności od przeznaczenia norma dzieli farby na rodzaje:o I - na metal, bez uprzedniego gruntowania, o II - do podłóg, o III - na inne podłoża np. drewno.
Zakres badań normy obejmuje określenie ich cech ciekłych jak: gęstości, rozlewności czy zdolności rozcieńczania wodą oraz badanie powłok w zakresie: czas wysychania, krycie jakościowe, połysk, odporność na odrywanie od podłoża, czas tłumienia (twardość), ścieralność, odporność powłoki na działanie wody, 5 % roztworu Na2CO3, odporność na rozpylona mgłę solną.
Emalia (farba wodorozcieńczalna jednoskładnikowa), spełniająca wymagania normy i nałożona zgodnie z zaleceniami producenta, gwarantuje uzyskanie powłok o dużych walorach estetycznych i użytkowych.
Wyroby wodorozcieńczalne wypierają powoli rozpuszczalnikowe emalie alkilowe (ftalowe), chociaż również i w tej dziedzinie nastąpił postęp zmierzający do ochrony zdrowia. W miejsce aromatycznych rozpuszczalników wprowadza się odaromatyzowaną benzynę lakową oraz sykatywy bezołowiowe.Emalie rozpuszczalnikowe tzw. ogólnego stosowania, stanowią znaczny udział na rynku wyrobów lakierowych. Ich klasyfikację oraz wymagania, jakie powinny spełniać, opisuje norma PN-C-81607: 1998 Emalie olejno-żywiczne, ftalowe, ftalowe kopolimeryzowane styrenowane. Emalie wodorozcieńczalne i rozpuszczalnikowe mogą być nakładane bezpośrednio na surowe drewno lub po jego zagruntowaniu podkładem wskazanym przez producenta.
Istotnym czynnikiem wpływającym na jakość wymalowania jest prawidłowe przygotowanie podłoża, na które nakładany jest wyrób lakierowy. Ma to szczególne znaczenie przy tzw. przemalowywaniu drewna tzn. o przy odnawianiu starej powłoki, o na powłokę z emalią rozpuszczalnikową nanosi się emalię wodorozcieńczalną.
W takich przypadkach konieczne jest dokładne usunięcie starej powłoki, gdyż "niechlujstwo" w przygotowaniu podłoża spowoduje spękanie powłoki, a w następstwie jej złuszczenie.
Właściwe dobranie rodzaju emalii i staranne wykonanie wymalowań elementów drewnianych, eksponowanych na zewnątrz budynków pozwoli na uzyskanie szczelnej powłoki, chroniącej drewno przed czynnikami atmosferycznymi. Efektem "niedomalowania" lub wadliwego przygotowania podłoża, jest nieszczelna powłoka lakierowa, w której pod wpływem różnic temperatur i opadów atmosferycznych tworzą się mikropęknięcia. Wskutek nich, następuje zwiększenie wilgotności drewna, "dające" pożywkę dla grzybów oraz łuszczenie się powłoki, a więc krótszą jej trwałość.
Ochrona przeciwpożarowa drewna
Zastosowanie środków ogniochronnych zmienia klasyfikację drewna i materiałów drewnopochodnych z łatwo zapalnych do materiałów trudno zapalnych, co zdecydowanie poszerza zakres ich stosowania w budownictwie, a niekiedy wręcz ich dopuszczenie do użycia. Środki ochronne, zmniejszają zapalność drewna i materiałów drewnopochodnych, nie nadają im jednak cech materiału niepalnego. Ich użycie powoduje m.in. wydłużenie czasu potrzebnego do zapalenia drewna, zwiększenie szybkości wytworzenia się warstwy ochronnej węgla drzewnego.
