p>Za niecały rok będziemy członkiem Unii Europejskiej, kiedy to staniemy przed ogromną szansą, ale i wyzwaniami. Od spełnienia unijnych wymogów zależy, czy sprostamy konkurencji i czy przetrwamy na rynku. Najsłabszymi punktami produkowanych w kraju wyrobów jest niska jakość i estetyka wykończenia powierzchni. Przedsiębiorca, stojąc przed problemem projektowania linii do malowania przeważnie kopiuje wzory rozwiązań, które są już zastosowane u znajomych lub poradzone przez dostawców urządzeń. Nowoczesne czy wręcz nowatorskie rozwiązania pozwalają łączyć różne z pozoru odległe technologie.



Wielu przedsiębiorców boryka się z problemem nakładania warstwy podkładowej pod napylanie próżniowe, a następnie z nakładaniem warstwy zmieniającej kolor napylonego aluminium. Problem polega przede wszystkim na tym, że warstwa podkładowa "płynie", co jest widoczne tym bardziej, im większa jest płaska powierzchnia. Podkład przeważnie nakładany jest proszkowo, a ten - ze względu na swoje właściwości - nie daje równej powierzchni. Ten sam problem powstaje przy nakładaniu farb mokrych. Mówimy tu o przypadku, kiedy operator jest wprawiony i ma duże wyczucie tego, co robi. Jeżeli jest to "nowicjusz" to estetyka detali, o ile nie są to małe elementy, pozostawia wiele do życzenia. Dodatkowym problemem pozostaje sprawa grubości na brzegach produktu, co bezpośrednio rzutuje na odporność korozyjną, a w konsekwencji - na jakość produktu.


Tak przedstawiony proces wygląda dość skomplikowanie, ale jeżeli przyjmiemy, że płukania trwają tyle, ile trwa trzykrotne zanurzenie zawieszki z detalami w wannie a pokrywanie od 30 do 60 sekund, to już wygląda to znacznie bardziej interesująco. Jeżeli teraz dodamy do tego możliwości kolorystyczne, to wdrożenie tego rozwiązania daje nowe szanse dla produkcji i zbytu. Wynika to z tego, że możemy uzyskać kolory nieistniejące jeszcze w palecie RAL i powłokę powstającą z kombinacji koloru aluminium i nałożonej równo farby (bez efektu "płynięcia" farby i dobrze pokrytych krawędzi). W ten sposób można uzyskać kolory mosiądzu, czarnego niklu, chromu, matów w różnych kolorach czy satyny.
Z ekonomicznego punktu widzenia kataforeza jest opłacalna - energia potrzebna do tego procesu jest stosunkowo mała, powierzchnie lakierowane proszkowo też trzeba wypalać w piecu, a proces nakładania elektroforezy jest energooszczędny ponieważ przy 50 V pobiera 0,2 ampera na decymetr kwadratowy. Koszty farby kataforetycznej są porównywalne z proszkiem, ale nie są porównywalne z efektem estetycznym na korzyść kataforezy. Te technologie bardzo często są przeciwstawiane sobie jako konkurencyjne, ale jest to nieporozumienie z tego względu, że inne efekty uzyskujemy, stosując malowanie proszkowe, a inne - stosując elektroforezę. Oba rodzaje są potrzebne, szczególnie, że stosowanie elektroforezy jako podkład pod lakierowanie proszkowe daje bardzo dobre efekty odporności korozyjnej i na promieniowanie UV.

Jeżeli produkowany wyrób wymaga wyjątkowo odpornej powłoki na ścieranie, to warto zastanowić się nad wyborem napylania hydrodynamiczno-organiczno-ceramicznej powłoki a zastosowaniem elektroforezy, która już ceramikę w sobie posiada. Jest to kwestia rachunku ekonomicznego.
Jednym z ważniejszych czynników kosztowych jest energia. Była moda, że jej źródłem ma być olej, gaz, a ostatnio obserwujemy - ze względu na wysoką cenę oleju - powrót do elektryczności. Czy na pewno jest to tańszy sposób? Zakładając, że kW energii elektrycznej kosztuje 50 gr., trzeba pamiętać, że w procesie mamy dwukrotne wypalanie zawieszek. Jeżeli przyjmiemy, że piec komorowy zużywa 20 kWh, to przy podanej cenie energii jedno wypalenie kosztuje 5 zł (wypalanie powłoki kataforetycznej trwa 30 min.) Stosując katalityczne promienniki podczerwieni, uzyskamy ten sam efekt za 5 gr. za gaz ziemny lub 8 gr za gaz propan-butan. W pierwszym wypadku koszt wyniesie 0,5 zł, a w drugim - 0, 80 zł. Oznacza to, że oszczędności na godzinę (dwa wypalane piece) wyniosą 8 zł za gaz ziemny, a 6,8 zł przy zastosowaniu propan-butan, co wyniesie na zmianę odpowiednio 64 lub 54,40 zł. Mnożąc to przez ilość dni roboczych w roku (300), oszczędności wyniosą 19.200 zł lub 16.320 zł. Do powyższych wyliczeń brano pod uwagę mały piec - ile można zaoszczędzić przy większej produkcji?






