Co zatem jest wadą wykonawczą zabezpieczenia antykorozyjnego konstrukcji? Na to pytanie precyzyjnej odpowiedzi udzielić może tylko próba czasu. Jeżeli rzeczywista trwałość zabezpieczenia antykorozyjnego okazała się mniejsza od oczekiwanej, tzn. konstrukcja zardzewiała wcześniej niż powinna, to zabezpieczenie było wadliwe. Powodów może być kilka: wadliwy nie uwzględniający wszystkich realnych zagrożeń projekt antykorozyjny, wykonawstwo nie zgodne z technologią czy wyrób nie zgodny ze specyfikacją. W tym ujęciu niedopuszczalna aplikacyjna wada powłoki to taka, która w miejscu występowania nasila zniszczenia korozyjne, doprowadzając do wystąpienia korozji przed upływem okresu trwałości. Jeżeli natomiast zabezpieczenie antykorozyjne wytrzymało próbę czasu, to znaczy, że było pozbawione wad.
Poprawne zabezpieczenie antykorozyjne wymaga ścisłego przestrzegania reżimów technologicznych, a także bezkompromisowej kwalifikacji na wszystkich etapach pośrednich - począwszy od wstępnego przygotowania podłoża aż do pełnego utwardzenia powłok malarskich, tzn. do czasu osiągnięcia przez nie założonych cech ochronnych. Nie zawsze jednak wizualnie negatywne cechy skutkują obniżeniem trwałości zabezpieczenia. Arbitralne uznanie wad powłok - jak i innych potencjalnych usterek opisanych w normach - za niedopuszczalne bez rozeznania ich szkodliwości dla całego projektu jest przejawem nadinterpretacji tych norm, błędu w sztuce i doprowadzić może do nieuzasadnionego wzrostu kosztów zabezpieczenia antykorozyjnego.Wysoce pożądane jest zatem uściślenie pojęcia wada rozumianego potocznie jako cecha negatywna, która w odniesieniu do zabezpieczenia antykorozyjnego powinna wiązać się z obniżeniem trwałości, w odróżnieniu od skazy oznaczającej ujemną cechę wyglądu powierzchni lecz pozbawionej wpływu na właściwości ochronne.
Mgr inż. Łukasz Augustyński, Instytut Badawczy Dróg i Mostów,
Inspektor FROSIO Certyfikat nr 2797,
