Staranność malowania ujęta w normach
Obecnie istnieje kilka norm dotyczących terminologii i nazewnictwa związanych z farbami i lakierami. Są to normy:
W normach tych obok innych terminów podane są definicje aplikacyjnych wad powłok w sposób przystępny i zrozumiały. Przedstawione w normach ISO wady należą do najbardziej powszechnych i pokrywają na ogół wystarczający zakres zagadnienia. Należy podkreślić, że chodzi tu o wady aplikacyjne czyli takie, które powstają w wyniku błędów w nakładaniu, szybkich zmian pogodowych bądź są charakterystyczne dla danego wyrobu i niemal zawsze towarzyszą jego aplikacji. Niektóre z wad takie jak np.: gazowanie, spękanie mogą być podobne do objawów degradacji w skutek oddziaływania powłok ze środowiskiem, a przez to niekiedy mylone.
Normy ISO wprowadzają pojęcia takich wad jak: o zacieki, firany o suchy natrysk o skórka pomarańczowa o zmarszczenie o uniesienie wymalowania o krwawienie o spękania o rysy skurczowe o nakłucia igłą o rybie oczka o gazowanie o i inne.Niestety w odróżnieniu od ISO 8501-3 normy te nie podają żadnych algorytmów korelacji wad aplikacyjnych z agresywnością środowiska. Ponadto jednakowym terminem wada określa się zarówno te, które pozostawiają odsłonięte podłoże np.: rysy skurczowe, rybie oczka jak i inne mające bezspornie jedynie znaczenie estetyczne o marginalnych lub żadnych konsekwencjach dla trwałości zabezpieczenia antykorozyjnego np.: krwawienie, skórka pomarańczowa.
Dla zabezpieczenia antykorozyjnego konstrukcji stalowych stosuje się inne kryteria jakościowe niż np. dla karoserii samochodów osobowych. Stawianie wymagań wysokiego połysku czy lustrzanej gładzi byłoby trudne i nie miało uzasadnienia ekonomicznego, gdyż stosuje się grube powłoki z farb o małej zawartości rozpuszczalników. Dlatego należy precyzyjnie określić, które wady aplikacyjne są szczególnie niepożądane, a które można potraktować z przymrużeniem oka tzn. bez przesadnej pedanterii.
Rybie oczka i złuszczenie powłoki końcowej
Nieścisłe pojęcie wady
W odniesieniu do antykorozyjnych powłok malarskich określenie wada jest nieprecyzyjne, bo dotyczy cech wizualnych, które nie zawsze pokrywają się z cechami ochronnymi powłok. Konsekwentnie, biorąc pod uwagę sposób podejścia prezentowany w normie ISO 8501-3, a także potoczne rozumienie terminu wada, należałoby określić, jakie typy wad aplikacyjnych mogą spowodować obniżenie trwałości zabezpieczenia antykorozyjnego w rozpatrywanym środowisku (np. oczywiste jest, że powłoki eksploatowane w zanurzeniu muszą posiadać dalece wyższą szczelność od powłok eksploatowanych na powietrzu) i - jeśli tak - to w jakim stopniu zostaje obniżona trwałość (tzn. czy rzeczywiście pozostawienie niektórych wad aplikacyjnych doprowadzi do obniżenia trwałości zabezpieczenia antykorozyjnego np. z 5 do 4 lat?)
Należy również jednoznacznie określić, po jakim czasie wady te się ujawnią, tzn. na ile zostaje obniżona trwałość tak zainfekowanej powłoki np.: korozja w miejscu, gdzie występują spękania powłoki nawierzchniowej nie wystąpi dopóki poprzednie warstwy będą nadal chronić.
Rodzaj stosowanej technologii zabezpieczenia antykorozyjnego ma również bezpośredni wpływ na potencjalną wadliwość zabezpieczenia. Niekiedy nierówności spoin bruzdy czy odpryski spawalnicze mogą być całkowicie nieszkodliwe, jeżeli zastosujemy cynkowanie zanurzeniowe elementów konstrukcji. Dostępne na rynku farby przemysłowe różnią się tolerancją przygotowania podłoża obróbki wstępnej stali, a także odpornością na wady aplikacyjne.
Powszechnie stosuje się podział na wady: dopuszczalne, o wymiarze estetycznym, nie powodujące zmiany trwałości zabezpieczenia antykorozyjnego oraz wady niedopuszczalne, obniżające jego trwałość. Podział taki jest jednak płynny, ponieważ o zakwalifikowaniu wady do którejś z grup decyduje wiele czynników takich jak.:
