• ReklamaA1 - silpol v2

Szukaj

    Reklama
    B1 - IGP 2024 Julian

    Aktualności i przegląd rynku

    Wydanie nr: 6(44)/2006

    Aktualności i przegląd rynku

    Galwanotechnika

    ponad rok temu  01.11.2006, ~ Administrator,   Czas czytania 12 minut

    Strona 1 z 3

    Kupując detale niklowane czy chromowane, pierwszym naszym odruchem jest ocena jakości powłoki. Tzn. patrzymy czy detal jest gładki, czy się świeci, czy powłoka jest wystarczająco równa. Uzyskanie idealnej lub prawie idealnej powłoki jest bardzo trudne. Im wyższy stopień wtajemniczenia (jakości), tym trudniej go uzyskać. W zasadzie dotyczy to każdej branży, nie tylko galwanotechniki.

    Konstrukcyjnie i technologicznie galwanizernia jako zakład czy też dział zakładu jest dosyć skomplikowana. Nie jest tak, że galwanizernia to kilka wanien plus jakiś prostownik. Praktycznie każdy zakład galwaniczny musi być przygotowany do kompleksowej obróbki metali, poczynając od mechanicznego przygotowania powierzchni, a kończąc na zapakowaniu gotowego towaru.

    Polerowanie

    Jednym z ważniejszych czynników mających wpływ na dalszy wygląd obrobionego elementu jest jego wstępne przygotowanie. Mam tu na myśli szlifowanie i polerowanie. Niestety, nie wszystko da się zautomatyzować. Są wprawdzie automaty do polerowania, ale dotyczy to powtarzalnej produkcji, a urządzenia są dosyć kosztowne. Myśląc o jakości, musimy brać pod uwagę czynnik ludzki. Jak już często wspominałem, jednym z kluczowych stanowisk w galwanizerni jest polernia, a właściwie ludzie tam pracujący: dobry polernik w galwanizerni to podstawa sukcesu. Trudno polerowania nauczyć się teoretycznie – najważniejsza jest praktyka. Duże zakłady posiadają polernie jako osobne działy – np. produkcja armatury łazienkowej. Jeden z zakładów znajdujący się na południu Polski, produkujący armaturę głównie do USA, posiada własną rozbudowaną polernię, w której detale są polerowane ręcznie. Rzeczywiście, jakość mają bardzo dobrą. Z własnego doświadczenia muszę stwierdzić, że im lepiej przygotowana powierzchnia, tym lepszy efekt końcowy. Im więcej starań dołożymy w procesy przygotowawcze, tym częściej unikamy potencjalnych kłopotów, które – niestety – widać zwykle po zakończeniu procesu galwanicznego, gdy oglądamy detal przy dziennym świetle. Jeśli będziemy chcieli uzyskać wyższą jakość powłoki, tym łatwiej zauważymy niedoróbkę (wadę) procesu galwanicznego. Częstym problemem widocznym na galwanicznej warstwie jest tzw. pitting. Wydzielający się w trakcie procesu np. niklowania banieczka gazu na detalu nie odrywa się od powierzchni. Skutkiem tego jest to, że nikiel obrasta bańkę dookoła i w efekcie otrzymujemy krater, jakby nakłucie powierzchni szpilką. Takie zjawisko w przypadku baterii łazienkowej dyskwalifikuje wyrób. Galwanizer ma kłopot, a powłoka nadaje się do ściągnięcia. Trzeba proces rozpocząć od nowa: detal przekazać do ponownego wypolerowania, a następnie niklowania i chromowania. Przyczyny powstawania pittingu mogą być różne:

    1 zanieczyszczenia kąpieli przez rozpadające się dodatki blaskotwórcze,

    2 nieszczelność filtra galwanicznego (filtr zasysa powietrze, które z kąpielą tworzy emulsję powietrzną),

    3 niskiej czystości sole stosowane do kąpieli (galwanizernie często dla obniżenia kosztów kupują najtańsze techniczne sole, co się potem mści. W efekcie ponoszą większe koszty ze względu na straty, o podważeniu swojej wiarygodności w oczach klienta nie wspomnę),

    4 anody niklowe niskiej jakości, dużo zanieczyszczeń tworzących szlam anodowy

    5 worki anodowe wykonane z tkaniny przepuszczającej szlam anodowy.

    6 źle wypolerowany detal. Na powierzchni są zagłębienia, gdzie bańka gazu mocniej przylega do podłoża.

    Czasami przyczyny są całkiem niespodziewane. W praktyce spotkałem się z przypadkiem, w którym do kąpieli przedostawał się pył powstający z rozwulkanizowanej gumy ze zbiornika filtra galwanicznego. Często zbiorniki, wanny czy filtry wykładane były gumą. Obecnej najczęściej wykłada się je polipropylenem lub – gdy wanna musi spełniać szczególne wymagania ze względu na agresywne medium – polifluorkiem winilidenu. Jednak to tworzywo jest dosyć drogie, więc w użyciu są zwykle stalowe wanny z tworzywowym wypełnieniem.

    Odtłuszczanie

    Na zjawisko „pittingu” może mieć również wpływ proces polerowania, a następnie odtłuszczania detali. Podczas polerowania na detalach pozostają resztki pasty polerskiej, które muszą być ściągnięte przed dalszą obróbką. Zwykle podczas polerowania element mocno się rozgrzewa i resztki pasty polerskiej dosyć mocno przylegają do podłoża. Gdy detal jest jeszcze ciepły, dobrze jest go umyć np. w jakimś rozpuszczalniku. Jak detal wystygnie a pasta zaschnie, to może się okazać, że pomoże już wyłącznie mechaniczne przetarcie lub wręcz ponowne przeszlifowanie. Pozostawienie pasty polerskiej powoduje zanieczyszczenie kąpieli galwanicznej. Ponadto w miejscu, gdzie pasta nie oderwie się podczas odtłuszczania elektrolitycznego, podczas niklowania powstanie „plama” w postaci widocznego materiału podłoża. To dyskwalifikuje detal i źle świadczy o obróbce wstępnej. Zaleca się, by po polerowaniu odtłuścić detal wstępnie w jakimś rozpuszczalniku (np. benzynie ekstrakcyjnej), a następnie przeprowadzić odtłuszczanie elektrolityczne.