Co robimy, gdy mamy problemy z malowaniem? Najczęściej wpadamy w panikę i szukamy najprostszych rozwiązań. Farba proszkowa staje się ofiarą podejrzeń jako pierwsza. Jej jakość jest poddawana w wątpliwość najczęściej. Z doświadczenia wynika jednak, że farba proszkowa jest powodem problemów raczej rzadko. Dlatego też poniżej zamieszczony krótki opis podstawowych problemów podczas malowania oraz sposobu
ich usuwania, co może być przydatne w codziennych kłopotach.
1.Problemy aplikacji
Problemy z ładowaniem się farb proszkowych czy ich podawaniem do napylania podrażają proces malowania i prowadzą do powstawania wad gotowej powłoki. W wielu przypadkach przegląd podstawowych funkcji sprzętu aplikacyjnego może dać odpowiedź o możliwych przyczynach. Ta część tekstu zawiera opis problemów i sposób ich eliminacji przy założeniu, że sprzęt aplikacyjny poprzednio pracował poprawnie.
Niedostateczne ładowanie
Kiedy pojawia się problem z większymi niż zwykle trudnościami w napylaniu farby proszkowej na wewnętrzne, zagłębione przestrzenie (tzw. klatki Faradaya) należy sprawdzić trzy podstawowe parametry:
Utrata uziemienia najczęściej spowodowana jest tworzeniem się grubych warstw farby na zawieszkach służących do transportu detali podczas malowania. Uziemienie detali może być sprawdzone za pomocą miernika uniwersalnego. Oporność należy zmierzyć pomiędzy malowanymi detalami a szyną przenośnika, bądź w przypadku malowania ręcznego - obudową kabiny natryskowej. W przypadku, jeśli otrzymana wielkość jest większa niż 1 M? należy przyjąć, że uziemienie malowanych detali jest niedostateczne. Rozwiązaniem jest po prostu oczyszczenie zawieszek w celu przywrócenia właściwego przewodzenia ładunków elektrycznych.
Za duży wydatek napylanej farby proszkowej może być przyczyną obniżenia efektywności jej ładowania. Zdolność sprzętu aplikacyjnego do nadania farbie proszkowej właściwego ładunku jest wielkością związaną z konstrukcją urządzenia. Przekroczenie wydajności określonych przez producenta sprzętu powoduje np. wzmożone osypywanie się farby z pokrywanych detali. Kontrola i ustawienie właściwego wydatku proszku przywróci poprawne napylanie.Napięcie ładowania jest podawane do dyszy natryskowej w celu uzyskania pola elektrostatycznego o odpowiednim potencjale pomiędzy aplikatorem a malowanym detalem. Czasem dochodzi do uszkodzenia któregoś z elementów elektrycznych, odpowiedzialnych za generowanie wysokiego napięcia. W przypadku wątpliwości odnośnie napięcia ładowania należy zmierzyć rzeczywistą wartość napięcia ładowania na dyszy natryskowej aplikatora. Służą do tego dostępne na rynku mierniki wysokonapięciowe. Należy podkreślić, że wielkości wyświetlane na zespole kontrolnym urządzenia są wartościami generowanymi w niskonapięciowym obwodzie elektrycznym i mogą być mylne w przypadku uszkodzenia generatora lub opornika wysokonapięciowego znajdujących się w korpusie aplikatora.
Efekt klatki Faradaya opisuje problem z napylaniem farby i osiadaniem jej na wewnętrznych, zagłębionych powierzchniach malowanego detalu. Powodem zaistnienia efektu jest opór stawiany przez linie sił pola elektrostatycznego. Linie sił pola są gęstsze tam, gdzie odległość elektrody aplikatora od detalu malowanego (uziemienia) jest mniejsza. W tych częściach detalu farba proszkowa osiada najłatwiej i jej warstwa jest najgrubsza. Efekt klatki Faradaya może być ograniczony przez zmniejszenie wielkości prądu ładowania farby proszkowej, zastosowanie właściwej dyszy natryskowej dostosowanej do kształtu pokrywanego detalu, kontrolę wydatku napylanej farby oraz regulację odległości aplikatora od pokrywanego detali.Wsteczna jonizacja
pojawia się wtedy, gdy pole elektrostatyczne na powierzchni pokrywanego detalu osiąga stan, w którym zaczyna się jonizować powietrze pod napyloną warstwą farby proszkowej. Uwalniane jony dodatnie wywołują wady napylonej warstwy i utrudniają dalsze osiadanie proszku. Możliwymi przyczynami występowania problemu są:
Jeżeli prąd ładowania jest za wysoki, powierzchnia pokrywanego detalu może nie być w stanie odebrać zwiększonej ilości napływających jonów. Pomocą w ograniczeniu efektu wstecznej jonizacji są kolektory jonów oraz automatyczne systemy kontroli prądu płynącego w układzie aplikatora. W przypadku prostszych rozwiązań sprzętu natryskowego pozostaje obniżenie napięcia ładowania napylanej farby i kontrola odległości aplikatora do pokrywanego detalu. Odległość ta powinna wynosić około 25 cm (o ile nie ma specjalnych zaleceń producenta sprzętu aplikacyjnego) i zmiana tej wielkości na własną rękę powinna być dobrze przemyślana.
