Od kilkudziesięciu lat w przemyśle drzewnym mamy do czynienia z niebywale szybkim postępem technologicznym. Postęp ten jest szczególnie widoczny w lakierniach fabryk płyt pilśniowych, mebli czy stolarki budowlanej. Kierunki modernizacji to: o ograniczenie strat materiałów lakierniczych, o ograniczenie kosztów lakierowania, o poprawianie jakości otrzymywanych powierzchni, o ograniczenie emisji szkodliwych substancji do środowiska.
Wszystkim tym celom służy wprowadzanie techniki nanoszenia materiałów lakierniczych na walcach. Materiał lakierniczy nakładany jest na powierzchnię walca pokrytego gumą, po czym w momencie styku z pokrywaną powierzchnią, walec "oddaje" materiał lakierniczy malowanej powierzchni. Technika ta pozwala na prowadzenie procesu praktycznie bez strat.
Istnieją oczywiście istotne ograniczenia w stosowaniu tej techniki malowania. Pozwala ona pokrywać materiałami malarsko-lakierniczymi jedynie powierzchnie płaskie, o niewielkich błędach kształtu i małej tolerancji grubości, rzędu kilku dziesiątych mm. Technika ta wymaga starannego przygotowania powierzchni do malowania (dokładne skalibrowanie i szlifowanie elementu).Jednak w tych dziedzinach produkcji, gdzie mamy do czynienia z wielką ilością wyrobów o powtarzalnych rozmiarach (przemysł płytowy, drzwi płaskie, panele podłogowe, meble), technologia ta nie ma sobie równych. Ostatnimi czasy toruje sobie również drogę do mniejszych wytwórców, tam gdzie wymagana jest wysoka jakość i powtarzalność powierzchni.
Urządzenia do malowania, zwane nakładarkami walcowymi lub walcami lakierniczymi, można ogólnie podzielić na dwa typy:
maszyna szpachlująca
W maszynie do nanoszenia barwników, farb, lakierów itp. materiał lakierniczy podawany jest przy pomocy pompy między walec dozujący i nanoszący. Nadmiar materiału spływa przez specjalnie ukształtowane rynny z powrotem do zbiornika, w którym zanurzony jest króciec pompy. Maszyna wyposażona jest w mechanizm pozwalający zbliżać i oddalać od siebie walce, co pozwala na płynną regulację ilości materiału nanoszonego na element. Element transportowany jest przez szeroki pas przesuwający się pod zespołem walców. Oczywiście, w zależności od grubości malowanych elementów, zespół walców można odpowiednio podnosić lub opuszczać nad przenośnikiem. Każdy z walców wyposażony jest w indywidualny napęd z możliwością regulacji w szerokim zakresie prędkości. Możliwa jest także zmiana kierunku obrotów walca dozującego (rewers). W maszynach do nanoszenia farb i lakierów stosuje się walce z gumy twardej, nieporowatej, która "przenosi" materiał lakierniczy tylko na swojej powierzchni. W maszynach do nakładania barwników stosuje się gumy porowate, o różnych stopniach twardości, w zależności od tego, jak dużą ilość barwnika i w jaki sposób, chcemy go nanieść. Cała ta grupa maszyn służy do nadania płaskiej powierzchni elementu koloru lub pokrycia jej lakierem lub farbą.
Odrębną grupę maszyn stanowią maszyny szpachlujące, których zadaniem jest wyrównanie porowatej powierzchni elementu, poprzez nałożenie na nią szpachlówki i mechaniczne "wtłoczenie" jej w szczeliny szpachlowanej powierzchni. Materiał (szpachlówka) nanoszony jest na element tak samo, jak w typowej maszynie do malowania opisanej powyżej. Element z naniesioną szpachlówką jest traktowany dodatkowo przez sztywny walec stalowy o duże średnicy, którego zadaniem jest "wprasowanie" szpachlówki w pory wykańczanego elementu. Często dla uzyskania lepszego efektu wygładzenia powierzchni walec ten jest podgrzewany gorącą wodą. Ze względu na to, że maszyny szpachlujące poddawane są dużym obciążeniom (duży nacisk walca stalowego na powierzchnię elementu) ich konstrukcja musi być sztywniejsza niż maszyn do nanoszenia lakierów. Urządzenia te zatem są masywniejsze i cięższe.Do nanoszenia walcami stosuje się w praktyce dwa typy materiałów lakierniczych: materiały wodorozcieńczalne (barwniki w przemyśle meblarskim oraz grunty i farby wodne w przemyśle płytowym) oraz materiały utwardzane promieniowaniem UV (szpachlówki, lakiery i emalie w przemyśle meblarskim i stolarki budowlanej). W ciągu technologicznym, za maszyną nanoszącą materiał lakierniczy (walce), niezbędne jest ustawienie odpowiedniego urządzenia do wysuszenia naniesionej warstwy (w przypadku materiałów wodorozcieńczalnych) lub ich utwardzania (w przypadku materiałów UV). Jeżeli suszymy materiały wodorozcieńczalne, urządzeniem tym jest tunel suszarniczy długości kilkudziesięciu metrów. Z mokrej warstwy naniesionej na element walcami, usuwana jest woda i śladowe ilości wodorozcieńczalników. Poza wysuszeniem, w materiale lakierniczym nie zachodzą żadne procesy fizykochemiczne.
Inaczej jest z materiałami utwardzanymi promieniowaniem ultrafioletowym. Materiały te nie wymagają suszenia fizycznego a ich utwardzenie następuje poprzez krótkotrwałą ekspozycję na promieniowanie ultrafioletowe. Są one z natury rzeczy pozbawione rozcieńczalników lub zawierają je w bardzo niewielkich ilościach (do 1%). W czasie utwardzania cała ich objętość przechodzi (wskutek reakcji chemicznej zainicjowanej dawką promieniowania ultrafioletowego) z cieczy w ciało stałe. Aby zatem otrzymać efekt utwardzenia warstwy, należy naświetlić ją odpowiednią dawką promieniowania UV.
