• ReklamaA1 - silpol v2

Szukaj

    ReklamaB1 - EcoLine 04.2021-12.2025 Bogumiła

    Aktualności i przegląd rynku

    Wydanie nr: 6(44)/2006

    Aktualności i przegląd rynku

    Ekologia i Ochrona Zdrowia

    ponad rok temu  01.11.2006, ~ Administrator,   Czas czytania 6 minut

    Strona 1 z 2

    Powłoki ochronne znalazły się w kręgu dużego zainteresowania. Nie tylko z uwagi na zmienność warunków środowiskowych, w których są one produkowane, ale również ze względu na ochronę zdrowia, bezpieczeństwo i ustawodawstwo ochrony środowiska. To szczególne zainteresowanie wynika z dużej wagi, jaką się przykłada do ochrony zdrowia i naszego środowiska.

    Temat ten stawia wiele wyzwań przemysłowi powłok ochronnych, prowadzącemu utylizację chemikaliów, które badane są zwłaszcza pod kątem ich wpływu na zdrowie, bezpieczeństwo i środowisko. Szczególnie zainteresowano się LZO(lotnymi związkami organicznymi, ang. VOC), izocyjanianami, ciężkimi metalami i innym materiałami rakotwórczymi, takimi jak MDA (metylenodianilina) i smoła. Dlaczego wciąż stosuje się te materiały?

    Głównym powodem jest to, że mają one wymaganą charakterystykę wytworzonej powłoki oraz stosowane są w powłokach od lat, będąc zazwyczaj tańsze niż ich „bezpieczne” odpowiedniki. Niemniej te odpowiedniki również są dostępne, badane i rozwijane w celu uzyskania ich dodatkowych możliwości. Emisja lotnych związków organicznych może być zmniejszana poprzez stosowanie technologii wykorzystujących wyższe ciała stałe, wolne od rozpuszczalników albo wyrobów pochodzenia wodnego. Technologia nieizocyjanianowa jest dostępna w celu zastąpienia utwardzanych izocyjanianów warstwami z poliuretanu. Z kolei barwniki zawierające ołów mogą być zastąpione przez alternatywne pigmenty, a w przypadku powłok epoksydowych na rynku są już czynniki utwardzające wolne od MDA. Jakkolwiek nie jest to takie proste. Kluczowy parametr to pewność, że po zastąpieniu podejrzanych komponentów w formule będzie techniczna możliwość ich wymiany przez odpowiedniki, a wydajność wytworzonych powłok nie spadnie w sposób znaczący. W dalszej części artykułu zostaną omówione bardziej szczegółowo technologie alternatywne.

    Obecne i przyszłe ustawodawstwo

    Od pewnego czasu w Europie i Ameryce Północnej obowiązują akty prawne dotyczące ograniczania emisji LZO i poprawy jakości powietrza. Tzw. Dyrektywa rozpuszczalnikowa 1999/13/EC wymaga od użytkowników rozpuszczalników zawartych w produktach powłokowych wykazania się znaczącą redukcją emisji lotnych związków organicznych. Jednakże Dyrektywa nie do końca się sprawdza i nie obejmuje całości przemysłu powłok ochronnych, ponieważ dotyczy jedynie instalacji o odpowiednim rozmiarze (większość małych instalacji nie jest nią objęta) i powłok stosowanych „wewnątrz” instalacji, skutkiem czego wykluczone są procesy związane z konserwacją urządzeń i stanowisk wykonywane na miejscu. W Stanach Zjednoczonych, na podstawie przepisów Agencji Ochrony Środowiska (EPA), emisje LZO są regulowane od wielu lat. W różnych stanach występują różne maksymalne limity LZO dla powłok. Różnica pomiędzy uregulowaniami zawartymi w USA a Dyrektywą Europejską jest taka, że tzw. wolne rozpuszczalniki nie są klasyfikowane jako LZO. Rozpuszczalniki te określane są jako wolne, ponieważ ich potencjał tworzenia fotochemicznego ozonu jest uważany za nieznaczący. Jest to interesująca kwestia, która również stała się przedmiotem badań w Europie. W Europie Strategia Chemiczna UE (bardziej znana jako REACH) będzie miała znaczący wpływ na przemysł powłokowy. Istnieje obawa, że REACH przyniesie wiele poważnych reperkusji dotyczących dostępności surowych materiałów, jeśli dostawcy wycofają produkty z rynku, gdy nie będą chcieli ponosić kosztów związanych z rejestracją, autoryzacją i procesem klasyfikacyjnym. REACH może oczywiście zmusić producentów powłok do zmiany formuł produktów w celu pozbycia się substancji szkodliwych.

    Dyrektywy UE dot. składowania odpadów i zdolności recyklingu są przedmiotem dyskusji, które z jednej strony mogą nie wpływać na powłoki ochronne, ale przy bliższym zapoznaniu mogą na nie oddziaływać. Pozostaje problem odnalezienia obszarów, w których powłoki ochronne znajdą inne zastosowanie. Nie możemy zapominać o ustawodawstwie narodowym. Niektóre kraje idą dalej i zabraniają stosowania poszczególnych szkodliwych substancji, np. smoły w Holandii. Ze względu na różnice między krajami fragmentacja rynku powoduje trudności w przetrwaniu producentów powłok ochronnych. Zarządzanie linią produkcyjną musi być kluczem, a poszukiwanie możliwych technicznie, mających zastosowanie, bezpiecznych dróg powinno być poważnie wzięte pod uwagę.

    Redukcja LZO

    Redukcja emisji LZO nie jest niczym nowym dla przemysłu powłok ochronnych. Początkowo kołem napędowym dla firm operujących na skalę globalną były przepisy EPA w Ameryce Północnej i krajowe akty prawne w Europie w późnych latach 80. i na początku lat 90. Doprowadziło to w sektorze powłok ochronnych do zwiększenia stosowania materiałach opartych na dużych ciałach stałych, głównie na epoksydach. W konsekwencji zanotowano znaczący spadek wyższych rozpuszczalników zawierających takie materiały, jak: chlorowany i akrylowany kauczuk, winyle i alkidy. Technologia epoksydowa pozwala na tworzenie formuł w szerokim zakresie. Do tworzenia powłok ochronnych stosuje się niskocząsteczkowe żywice epoksydowe o zmniejszonej lepkości, wymagające mniej rozpuszczalników, aby osiągnąć wymaganą lepkość aplikacji. Jako formulatory materiałów epoksydowo-aminowych używane są rozpuszczalniki epoksydowe i reaktywne plastyfikatory, takie jak fenol nonylowy i alkohol furfuralowy, jako środki zmniejszające lepkość bez potrzeby stosowania rozpuszczalnika. Te zasady stosuje się nie tylko tam, gdzie możliwe są produkty z dużymi ciałami stałymi, ale również dla materiałów wolnych od rozpuszczalników. Są też wady takiego rozwiązania, gdyż nie zwrócono odpowiedniej uwagi na pojawiające się ostrzeżenia. Ruch z wysokocząsteczkowych epoksydów w kierunku niskocząsteczkowych wraz z redukcją w długości łańcucha polimerowego wytworzył bardziej sztywne powłoki. Zastosowanie niereaktywnych rozpuszczalników jako zewnętrznych plastyfikatorów w celu wyrównania doprowadziło do problemów ze stabilnością wymiarową niektórych powłok epoksydowych. Z czasem mogłaby wystąpić kruchość powłok ze względu na tendencję tych plastyfikatorów i innych niskocząsteczkowych gatunków do migracji z nanoszonej warstwy.