
Pomiar natężenia wykonany na całej wiązce przewodów nic nie da, gdyż oddziaływania elektromagnetyczne wytwarzane przez każdy przewód z osobna się znoszą i miernik nic nie pokaże. Mało tego, mierząc natężenie prądu na każdym przewodzie jesteśmy w stanie określić, jaką moc ma jeszcze grzałka. Amperomierzem cęgowym mierzymy wartość skuteczną płynącego prądu np. 3,5 A, mnożymy to przez napięcie skuteczne w sieci, czyli 230 V, co daje moc 805 W na jedno uzwojenie. W przypadku grzałki trójfazowej łączna moc (przy założeniu, że wszędzie mamy to samo natężenie prądu) wynosi 2,415 kW. Jest to szybka i skuteczna diagnostyka grzałki. W przypadku grzałki jednofazowej sprawa jest oczywista. Jeden pomiar i wszystko jasne. Jeśli już użytkujemy grzałki jedno- oraz trójfazowe, to chciałem zwrócić uwagę na jeden szczegół. W przypadku grzałki trójfazowej o mocy ok. 2,4 kW w każdym przewodzie płynie prąd rzędu 3,5A, natomiast by uzyskać tę samą moc z grzałki jednofazowej, to musi już płynąć prąd 10,4 A. W tym momencie zaczynają się problemy. Temperatura kąpieli jest ustalana za pomocą odpowiednich termostatów i czujników temperatury. Z nich jest przesyłany sygnał do urządzenia, które załącza grzałkę. Często tego typu urządzeniami są przekaźniki. My stosujemy przekaźniki, które teoretycznie są przewidziane do przewodzenia przez styk prądu 10 A. O ile w przypadku sterowania grzałkami trójfazowymi o mocy 2,4 kW przekaźniki radzą sobie doskonale, o tyle dla grzałek o tej samej mocy a jednofazowych następuje już wypalanie styków i gniazd (fot. 8). Zamiast przekaźników można stosować styczniki ale są to już większe urządzenia.

Waldemar Tomankiewicz
Kraków






