Pozostałe zespoły
linii malarskiej
Tę część linii do malowania proszkowego, która jest odpowiedzialna za nałożenie farby na pokrywaną powierzchnię uzupełniają zespoły funkcjonalnie powiązane z jej przygotowaniem, zawieszaniem i transportem detali oraz utwardzaniem powłok po napyleniu. Poprawna i efektywna praca każdego z wymienionych zespołów ma równorzędny wpływ na jakość uzyskiwanych gotowych wymalowań. Podczas oceny oferowanych rozwiązań przygotowania powierzchni przed nakładaniem powłok należy pamiętać, że nie istnieją rozwiązania uniwersalne. Najczęściej zaleca się wybór metod sprawdzonych i dobrze przetestowanych w praktyce. Gdyby istniały np. skuteczne sposoby na przygotowanie stali i metali nieżelaznych za pomocą tych samych preparatów w jednakowych procesach, to wyparłyby po prostu z rynku oferty konkurencyjne. Poza tym należy pamiętać o tym, że operacje płukania między operacjami i po zakończeniu procesu to nie podniesienie kosztu inwestycji, a konieczność. Dlatego nigdy uproszczone tzw. jednozabiegowe metody nie będą równoważne jakości uzyskiwanej w pełnych cyklach technologicznych. Dostępność mediów grzewczych i rozwiązań utwardzania powłok pozwala na wybór najbardziej efektywnej propozycji, zaprojektowanej dla warunków istniejących w konkretnej malarni. I tutaj też można kierować się prostą zasadą, że sprawdzone rozwiązania są najbezpieczniejsze. Przykładem mogą być systemy promiennikowe, oferowane jako tańsza i bardziej efektywna alternatywa dla konwencjonalnych pieców konwekcyjnych. Ich skuteczność jest bezdyskusyjna lecz zakres zastosowania ogranicza się do elementów płaskich lub o bardzo małej wgłębności. Skuteczność grzania promienników maleje bowiem proporcjonalnie do kwadratu odległości od powierzchni detalu. Ilość oferowanych rozwiązań transportu malowanych elementów jest ograniczona jedynie wyobraźnią projektanta. Systemy automatyczne często budowane są na komponentach, na których niektórym wydaje się, że można oszczędzić. Stąd biorą się w wielu wypadkach znaczne różnice cen za wydawałoby się podobne rozwiązania konstrukcyjne. Niestety oszczędności w chwili zakupu mszczą się dotkliwie podczas eksploatacji. Trzeba pamiętać o tym, że jakakolwiek usterka dezorganizuje skuteczność pracy całej malarni. Dodatkowo, warto zwrócić uwagę przy wyborze oferty transportu automatycznego na właściwe zabezpieczenie łańcucha przed osiadaniem farby proszkowej, a malowanych detali przed ewentualnym zabrudzeniem przez media smarne.
Co jest drogie,
a co tanie?
Chcąc zakupić wyposażenie malarni precyzujemy konkretne warunki, zgodne ze specyfiką naszej produkcji i przekazujemy je zainteresowanym firmom z pytaniem o ofertę koncepcji technicznej i wyceny inwestycji. Po otrzymaniu kilku ofert opracowanych mniej lub bardziej zgodnie z przedstawionymi wymaganiami, pierwszym zaskoczeniem jest znaczna różnica cenowa proponowanych rozwiązań. I jest to moment kluczowy, gdzie należy uniknąć pierwszego i najbardziej dotkliwego błędu. Nie należy bowiem odrzucać na wstępie żadnej z ofert. Trzeba zacząć od porównania poszczególnych propozycji pod względem technicznym. Okaże się dość szybko, że nie są one równoważne, co jest głównym powodem różnicy cen. Przez wiele lat Polska traktowana była jako rynek tanich towarów, gdzie należy dążyć za wszelką cenę do obniżenia kosztów inwestycji, nawet za cenę kompromisów w funkcjonalności oferowanych rozwiązań. Doprowadziło to do dość dziwnej sytuacji, gdzie wiele obecnie pracujących instalacji jest skompletowanych niezwykle nieracjonalnie. Wyszukanym pod względem technologicznym systemom aplikacji proszku, kontrolowanym przez układy sterowania będące ostatnim krzykiem techniki towarzyszą źle zaprojektowane kabiny wykonane ze stali, bądź pseudoplastikowe koszmarki na szkielecie metalowym nie oferujące jakichkolwiek zalet przypisanych kabinom tworzywowym. Do tego podłączone są cyklonowe systemy proszku tracące bezpowrotnie bardzo często ponad 10% farby lub systemy filtrowe ze stale zapychającymi się filtrami. Wyposażenie dopełniane jest przez piece w chwili zakupu wymagające pierwszej poważnej ingerencji serwisowej dla modernizacji pozwalającej na równomierny i właściwy rozkład temperatur oraz transport podwieszony zacinający się w najmniej oczekiwanych momentach. Oczywiście przedstawiony obraz jest przerysowany, ale odzwierciedla w dobry sposób ogólny trend w podejmowaniu decyzji o zakupie wyposażenia malarni. Rezygnując z każdego kolejnego elementu w wykonaniu optymalnym na rzecz jego zamiennika oferowanego o wiele taniej godzimy się na większe koszty eksploatacji i obniżenie jakości jaką możemy zaoferować naszym kontrahentom. Przełożenie decyzji na pieniądze jest niezwykle proste:
• niewłaściwe przygotowanie powierzchni to: niedostateczna jakość i trwałość gotowych powłok, pojawiające się wady gotowej powłoki w postaci np. kraterów i niedomalowań• źle zaprojektowana kabina proszkowa to: więcej zanieczyszczeń w malarni, gorsza jakość powłok, mniejsza efektywność napylania, dłuższy czas zmiany kolorów, straty farby proszkowej
