Systemy zasilania
i odzysku proszku
Mamy do wyboru dwa sposoby odzyskiwania farb proszkowych do powtórnego użytku i dwa główne rozwiązania zasilania systemów napylania. Dla uzyskania w miarę optymalnych rezultatów jakości i powtarzalności nakładanych powłok niezbędne jest połączenie odzysku i zasilania w jedną logiczną całość. Wydaje się to zrozumiałe, ale praktyka pokazuje, że bywa inaczej. Systemy filtrowe są zdecydowanie dedykowane dla malarni wykonujących powłoki jednym materiałem powłokowym, bądź ewentualne zmiany są niezwykle sporadyczne przy długich partiach malowanych jedną farbą. Każda zmiana napylanego materiału powoduje konieczność zmiany filtrów znajdujących się w kabinie na inny komplet przeznaczony do wykonywania powłok konkretnym produktem. Dopuszczenie do zmieszania się różnych farb proszkowych może, choć nie musi, powodować trudne do przewidzenia wady gotowej powłoki. Od zmiany połysku, przez powstawanie efektów strukturalnych, po nieciągłości i niedomalowania. Tego typu systemy odzyskowe są w opinii producentów bardzo efektywne, ponieważ tylko niewielka część farby magazynowana na powierzchni filtrów nie nadaje się po pewnym czasie do powtórnego wykorzystania. Dla tych malarni, gdzie profil produkcji wymaga częstych zmian napylanych farb naturalnym wyborem są cyklonowe systemy odzysku. Separacja farby proszkowej od zanieczyszczeń z wykorzystaniem tego typu urządzeń jest rozwiązaniem znanym od wielu lat i konstrukcyjnie dopracowanym. O ile producent rzeczywiście wiedział co robi. Dla dobrze wykonanych systemów cyklonowych, przy kilku farbach malowanych na zmianę suma procentowa strat nie powinna przekroczyć 5%, co dla wielu użytkowanych obecnie rozwiązań wydaje się wielkością nieosiągalną. Za właściwą separację farby od zanieczyszczeń i drobnych frakcji, przy jednoczesnym minimalizowaniu rozdrabniania cząstek farby odpowiedzialna jest właściwa konstrukcja cyklonu. Jego kształt, wysokość, energia kinetyczna nadawana proszkowi odsysanemu z kabiny są powiązanymi ze sobą czynnikami w efekcie decydującymi o skutecznej i efektywnej pracy. W obu wariantach dostępnych obecnie systemów odzysku proszku zespołem wspólnym, zamykającym obieg powietrza użytkowanego przez linię malarską są filtry końcowe. To tam od powietrza są odseparowywane zanieczyszczenia. Właściwie zaprojektowana wydajność i stan filtrów ma wpływ na poprawne działanie całego systemu wentylacji kabiny proszkowej.
Aplikacja farb proszkowych
Utarło się dość niesłuszne powszechne przekonanie, że za właściwe nakładanie farb odpowiedzialne są głównie aplikatory, systemy sterowania polem elektrostatycznym i manipulatory. Błąd w tym rozumowaniu polega na tym, że podejmując decyzję o zakupie sprzętu dokonujemy wyboru pomiędzy takimi samymi rozwiązaniami. Poza bardzo nielicznymi wyjątkami, to co możemy wybrać nie różni się niczym od oferty konkurencyjnej. W sprzedaż wkłada się za to wiele chwytów marketingowych dających wrażenie, że jedne dysze kształtujące strugę są lepsze od drugich, a sterowanie polem elektrostatycznym zastąpi myślenie o właściwym projekcie kabiny. Czy się to nam podoba, czy nie, od czasu zabudowy kaskady wysokonapięciowej wewnątrz pistoletu natryskowego pod względem technicznym napylanie farb proszkowych nie posunęło się ani o krok do przodu. To samo dotyczy systemów tribo, gdzie ładowanie realizowane jest za pomocą tarcia. Prawdziwe zmiany w technologii napylania są powodowane przez obniżenie prędkości transportu farby podawanej do aplikacji, a nie badanie w tunelach aerodynamicznych dysz odchylających strugę. Mieszaninę proszek-powietrze płynącą z mniejszą prędkością łatwiej jest kształtować, cząstki proszku uzyskują wyższy potencjał elektrostatyczny, co w efekcie znacznie poprawia efektywność osiadania. Komplikowanie systemów sterujących wraz z rozszerzeniem się dostępności do coraz bardziej zaawansowanych podzespołów automatyki kosztuje coraz mniej, robi wrażenie na potencjalnych użytkownikach i niestety dość często odbiera obsłudze malarni pełną kontrolę nad zakupionym sprzętem. Prostota w rozwiązaniach technicznych przekłada się zawsze na funkcjonalność i efektywność. Komplikowanie systemów sterowania jest przeważnie objawem braku pomysłu lub próbą ułatwienia zadania przez uniformizację oferty.
