Pierwsze dwa etapy wykazały, że akta złożono dla mniej niż połowy ogłoszonych substancji czynnych, co może mieć wpływ na producentów farb. Wskutek tego, w przypadku braku złożonych akt produkty zawierające czynne substancje zastosowane dla zgłoszonych grup PT mogą pozostać na rynku przynajmniej do sierpnia 2008 roku w przypadku produktów stosowanych do konserwacji wyrobów umieszczanych w opakowaniach zamkniętych i do października 2009 roku w przypadku produktów stosowanych do konserwacji powłok suchych. Tam, gdzie złożono akta, będzie dodatkowy czas na ocenę substancji czynnych, a bieżąca sytuacja pozostanie bez zmian, tj. produkty biobójcze mogą być wprowadzone na rynek. Zostanie przeprowadzona kontrola kompletności, która w ciągu 3-6 miesięcy oceni administracyjną akceptację akt. Ocena, przeprowadzona przez wyznaczony raportujący kraj członkowski (RMS – lista przydzielonych RMS dla każdej substancji jest również dostępna w trzeciej regulacji przeglądowej), zostanie wówczas wysłana Komisji w ciągu roku. Wynik oceny jest wtedy poddawany komentarzom na stronie internetowej Komisji http://ec.europa.eu/environment/biocides/evaluation_reports.htm). Decyzja o liście substancji w załączniku I powinna być podjęta po kolejnym roku. Wskutek tego, rewizja powinna zabrać 2,5 roku od daty złożenia. Jeśli odnosi się to do konserwacji powłok, powinniśmy mieć jasną sytuację odnośnie substancji czynnych, które definitywnie mają pozostać na rynku w Europie (przynajmniej przez 10 lat), do wiosny 2011 r. Czy proces rewizji zajmie faktycznie 2,5 roku? Wskazówek udzielić nam może pierwszy etap. Termin złożenia akt wyznaczony był na marzec 2004 roku; wskutek czego decyzja powinna być podjęta jesienią 2006 r. Bronionych jest około 40 substancji stosowanych do konserwacji drewna i zwalczania gryzoni, a opublikowana zostanie prawdopodobnie tylko jedna decyzja pod koniec tego roku. Większość decyzji zostanie prawdopodobnie podjęta dopiero w latach 2007-2008. Zamiast 2,5 roku, proces rewizji zajmie prawdopodobnie 4 lata. Jeśli proces rewizji produktów stosowanych do konserwacji powłok suchych zabierze również 4 lata, decyzje dotyczące substancji czynnych zostałyby podjęte dopiero pod koniec 2012 roku. Następnie, jeśli wszystkie substancje czynne obecne w produkcie zostaną umieszczone w załączniku I dyrektywy o produktach biobójczych, producenci produktów biobójczych będą mieli 2 lata na złożenie akt do zatwierdzenia w kraju, a zgodę można uzyskać w ciągu 2 lat. W ten sposób mamy koniec 2016 roku.
Dlaczego takie opóźnienia?
W procesie rewizji dyrektywy o produktach biobójczych można wymienić kilka powodów opóźnień. Po pierwsze, należy podkreślić, że dyrektywa o produktach biobójczych została napisana i wdrożona na podstawie dyrektywy dotyczącej bezpiecznego wykorzystania środków ochrony roślin (91/414/EEC), nie biorąc pod uwagę jej specyficzności. Faktycznie, w przeciwieństwie do pestycydów, większość biocydów nie jest rozprzestrzeniana celowo w środowisku i nie jest obecna w resztkowej postaci w pożywieniu. Dodatkowo, pestycydy były dawno zarejestrowane we wszystkich krajach członkowskich zanim przeprowadzono rewizję dyrektywy, co oznacza, że większość wiedzy na temat substancji czynnych, ochrony i ekspertyzy była już obecna w krajach członkowskich. I mimo to, rewizja dyrektywy pokazała wiele ważnych kwestii, do takiego stopnia, że decyzja dotycząca niektórych pestycydowych substancji czynnych od pierwszego etapu przeglądu (akta złożono w 1995 roku) wciąż czeka jeszcze w 2006 r. Niestety, polityczny nacisk na biocydy przyspieszył wydanie odpowiedniej dyrektywy zamiast włączyć je w ogólne ramy substancji chemicznych systemu REACH (nowa europejska polityka chemiczna).
Jak wspomniano wyżej, dwa kraje mogą mieć pełny gotowy projekt regulacyjny odnośnie biocydów. Jednakże, zdziwi spostrzeżenie, że na listach zarejestrowanych produktów biobójczych niektóre grupy produktów pozostawione zostały całkiem puste. Na przykład, żaden produkt nie został zarejestrowany w grupie produktów stosowanych do konserwacji powłok. A to ze względu na kilka czynników: podniesione opłaty, wysokie i niejasne wymagania, ograniczony rynek ze względu na koszty, brak wytycznych i odpowiedzi od lokalnych władz, możliwość posiadania produktów końcowych zawierających środki konserwujące powłokę w tych krajach bez potrzeby rejestrowania środków konserwujących powłoki (ta ostatnia kwestia jest również znana pod nazwą kwestii artykułu impregnowanego). Wszystkie te kwestie obowiązują w przypadku dyrektywy o produktach biobójczych i są początkiem odpowiedzi na postawione w tej pracy pytanie. Nie jest jej celem wyjaśnienie wszystkich szczegółów spraw poruszonych w dyrektywie o produktach biobójczych. Jednakże należy podkreślić, że wiele kwestii powstało w wyniku struktury samego systemu, który jest związany z uzupełniającą zasadą: Państwa Członkowskie są bardzo obciążane i mają dużo kontroli. Odgrywają ważną rolę w europejskim przeglądzie substancji czynnych i obowiązują dla celów rejestracyjnych produktów biobójczych. Braku harmonizacji, którą ta organizacja pozostawia dwudziestu pięciu krajom, można by było uniknąć, jeśli zarządzanie dyrektywą o produktach biobójczych byłoby przydzielone Centralnej Agencji Unii Europejskiej.
