Drewno jest materiałem podatnym na niszczące działanie ognia oraz czynników biotycznych, tj. grzybów domowych, pleśniowych, bakterii i owadów.
Na korozję biologiczną narażone jest szczególnie drewno, mające styczność z gruntem, wodą i powietrzem. Każde drewno wystawione na działanie światła słonecznego i wody deszczowej traci swój pierwotny wygląd. Wilgoć i grzyby w budynku stwarzają szkodliwe warunki dla zdrowia przebywających w nim ludzi i zwierząt oraz obniżają, a często przekreślają całkowicie użytkową wartość fragmentów lub całych budynków. Tak więc względy techniczne, technologiczne i zdrowotne zmuszają do zabezpieczenia budynków i budowli przed niepożądanym i szkodliwym działaniem korozji biologicznej. Jednym skutecznym sposobem przeciwdziałania temu zjawisku jest impregnacja chemiczna. Polega ona na wprowadzeniu do drewna środków ochronnych o działaniu grzybo- i owadobójczym oraz o działaniu ogniochronnym.
Skuteczność zabezpieczania drewna zależy od właściwości biobójczych środka, metody impregnacji, a co się z tym wiąże - ilość i głębokości wniknięcia oraz trwałość środka toksycznego. Uzyskanie dobrego zabezpieczenia drewna przed ogniem i korozją biologiczną jest procesem złożonym i zależy od wielu czynników.Pierwsze produkowane profesjonalne preparaty do ochrony drewna charakteryzowały się wysoką skutecznością i szerokim zakresem działania. Jednocześnie budziły one szereg kontrowersji związanych z ich potencjalną szkodliwością. Na podstawie badań i obserwacji naukowych udowodniono, że zdecydowana większość związków chemicznych stosowanych wówczas w ochronie drewna stanowiła poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi i dla środowiska naturalnego.
Stosowano w nich związki fluoru, cynku, a nawet rtęci oraz związki chemiczne o niskiej lotności (np. chlorofenole i chloronaftaleny) odpowiedzialne za długotrwały zapach. Zastosowanie nawet bardzo szczelnych powłok izolacyjnych na zaimpregnowane tymi środkami powierzchnie elementów drewnianych, nie powoduje zaprzestania emisji uciążliwych i szkodliwych zapachów, może je jedynie ograniczyć. Znaczny udział w preparatach do ochrony drewna miały fungicydy oraz środki oleiste, zawierające szkodliwe dla zdrowia mieszaniny węglowodorów aromatycznych.
Upowszechnione zostały także rozwiązania oparte na nieorganicznych związkach arsenu, związkach chromu oraz pochodnych pięciochlorofenolu. Środki ochrony drewna komponowane były również ze związków chemicznych stosowanych w ochronie roślin.Przełom w dziedzinie środków ochrony drewna w Polsce nastąpił w połowie lat 80. XX w. Coraz ostrzejsze wymagania ekotoksykologiczne stawiane fungicydom, w ciągu zaledwie kilku lat przyczyniły się do zaprzestania produkcji szeregu preparatów nadmiernie toksycznych. Spośród fungicydów stosowanych dawniej w ochronie drewna tylko nieliczne znajdują dalsze zastosowanie (np. sole boru i związki miedzi).
Brak jasnej i konsekwentnej polityki dopuszczania produktów toksycznych na rynek, a szczególnie brak skutecznych narzędzi kontroli tego rynku, umożliwiał pojawianie się preparatów zupełnie przypadkowych. Niektóre z wprowadzonych na nasz rynek środków ochrony drewna przed grzybami i owadami - szkodnikami drewna, pod względem skuteczności działania nie odpowiadają wymaganiom obowiązujących norm atestacji.
Środki ochrony drewna powinny spełniać wymagania norm:Dopuszczenie do obrotu i stosowania środków do ochrony drewna wymaga wspólnych decyzji: Instytutu Technologii Drewna w Poznaniu i Instytutu Techniki Budowlanej w Warszawie, uzgodnionych z Państwowym Zakładem Higieny (PZH). Decyzje te są podejmowane w oparciu o opinie Komisji Naukowo-Technicznej ds. Ochrony Drewna, które są wynikiem badań atestacyjnych dotyczących skuteczności działania tych preparatów oraz prób toksykologicznych
Wymagania dla nowoczesnych środków ochrony drewna grupowane są obecnie w następujących obszarach.
1. Wymagania pod względem trwałości i skuteczności działania preparatów dostosowane do przewidywanych warunków eksploatacji drewna.
2. Wymagania techniczne i ekonomiczne, m.in. w zakresie zdolności wnikania w drewno, wpływu na wytrzymałość i zapalność drewna, działania korodującego na łączniki metalowe, niski koszt składników itp.
3. Wymagania ekotoksykologiczne i toksykologiczne m. in. w zakresie badań: działania mutagennego (równolegle kilkoma metodami), działania drażniącego na skórę, określania wartości toksycznej LD50 (w stosunku do organizmów stałocieplnych np. szczurów).
