Trudno jest ocenić, na czym polega błąd, gdyż nie powołano się na żadną normę metodyczną oznaczania białości, a metod jest przecież bardzo dużo. Podany w normie wzór na białość: W = 4B - 3G można dwojako interpretować Prawdopodobnie pomylono tu oznaczenia, np. we wzorze Taubego (W = 4B - 3G) i we wzorze Bergera (W = G + 3B - 3A), B jest równe 0,847 Z, a G = Y, natomiast A = 1,276 X - 0,212 Z. Być może wielkość \"B\" przyjęto jako wartość luminancji przy oświetleniu światłem niebieskim (B od Blue). Jest także problemem, jaki sposób należy zastosować (jaką nastawić opcję) w przyrządach skomputeryzowanych.
Należy także zauważyć błąd przy oznaczeniu współczynnika \"G\". Jest to współczynnik światła dziennego, a powinno być - współczynnik światła zielonego, chociażby jak podano w normie wyżej. Konieczne jest, by do określenia białości powłok powołać się na znaną normę metodyczną.
2. Braki i nieścisłości
w normach na farby dyspersyjne
Odporność na przyśpieszone działanie czynników atmosferycznych
Powłoki z farb dyspersyjnych zarówno do wymalowań wewnętrznych, jak też zewnętrznych są sprawdzane pod kątem odporności na działanie takich czynników atmosferycznych jak: światło, wilgoć, suszenie i temperatura. Po przyśpieszonym starzeniu powłoki ocenia się wzrokowo, porównawczo ze wzorcem stosowanym w przemyśle tekstylnym. Jest to niewystarczająca skala, dająca duży błąd pomiaru, gdyż do dyspozycji jest 5 stopni wyrażenia barwy po starzeniu w zakresie dopuszczalnych zmian (tzn. do stopnia 3, mianowicie: 3, 3,5, 4, 4,5 i 5). TOMCHEM preferuje metodę pomiarową instrumentalną pomiaru białości i zażółcenia powłoki ze skalą o dowolnej punktacji, wyrażaną w procentach (może to być np. pomiędzy 75,0 a 90,0% w stosunku do wzorca białości).
Zawartość suchej pozostałości
W obydwu normach brak jest wymagań dotyczących zawartości suchej pozostałości w farbie. Zawartość suchej pozostałości w farbie jest tą częścią produktu, która pozostaje po jego wyschnięciu, suchą pozostałość wyraża się w procentach m/m (% masowe, inaczej wagowe). Większość farb na naszym rynku zawiera od 55 do 60% m/m suchej pozostałości. Z punktu widzenia użytkownika farby, wydaje się, że wyższa zawartość suchej pozostałości jest korzystniejsza, ponieważ więcej farby pozostanie na ścianie.
Niektórzy producenci, szczególnie farb droższych podnoszą suchą pozostałość przy pomocy napełniaczy, aby zmniejszyć ilość dość drogiego dodatku reologicznego (zagęstnika) i zmniejszyć zawartość bieli tytanowej.
Takie zabiegi mogą jednak doprowadzić do obniżenia jakości wyrobu. Zostaje w ten sposób podniesiona lepkość farby. Jednak do malowania farbę musimy rozcieńczyć wodą dla uzyskania właściwej lepkości roboczej. Dodanie odpowiedniej ilością wody jest trudne, bo lepkość farby szybko maleje wraz z ilością dodanej wody ze względu na zbyt niską zawartość dodatku reologicznego, który zwykle buforuje te zmiany.
Zwiększając suchą pozostałość producent oszczędza na bieli tytanowej (decydującej o sile krycia wyrobu), licząc na uzyskanie grubszej powłoki, która wystarczy dla zapewnienia odpowiedniego krycia. Grube powłoki nie mają jednak zbyt dobrych właściwości dekoracyjnych, łatwiej w nich o defekty i występowanie sznarów (widocznych pociągnięć pędzla). W tej sytuacji staje się oczywiste, że użytkownika interesuje nie grubość powłoki, ale pokrycie podłoża.Krycie ilościowe
W Polskich Normach dla farb dyspersyjnych podano wymagania jedynie co do krycia jakościowego wyrobów. Jest to parametr niewystarczający, gdyż np. istniejące dwie farby o stopniu krycia np. III mogą standardowo (tzn. w warunkach oznaczenia) pokryć, jedna 2,05 m2 z 1 litra, a druga 2,95 m2 z 1 litra. Jest to zbyt duża rozpiętość tak istotnej właściwości, jakim jest krycie farby (zwłaszcza, że wystarczające zużycie np. białej farby do renowacji - ponownego pomalowania również białej powłoki po kilkuletniej eksploatacji wynosi ok. 2 razy więcej niż oznaczone w sposób standardowy). Odpowiednio do wyżej podanych wartości będzie to - odpowiednio - ok. 4 i 6 m2 z litra farby. Różnica wyraźnie widoczna.
Oznaczenia ilościowego krycia umożliwiają rozróżnienie dwóch farb nawet o niewielkiej różnicy w kryciu (jednej o wydajności np. 2,5 m2 z litra od drugiej np. 2,6 m2 z litra). Taka dokładność oznaczenia krycia ma istotne znaczenie do planowania zakupu odpowiedniej ilości farby do pomalowania np. jednego pokoju. W przypadku oznaczeń w istniejącej normie możemy się pomylić ok. 30%. Np. zamiast kupić 15 litrów, to niepotrzebnie kupiliśmy albo 4,5 litra za dużo albo 4,5 litra - za mało. Korzystając z wyników oznaczeń możemy pomylić się jedynie o pół litra w obie strony, co podczas malowania staje się niezauważalne. Jeżeli kupiliśmy za mało, to możemy dokupić, a jak za dużo - to powinniśmy farbę przeznaczyć do utylizacji. Wylewanie farby do zlewu jest zabronione, a pozostawienie jej do następnego malowania jest nie celowe, gdyż malując ścianę pędzlem doskonale zainfekowaliśmy resztkę farby wszechobecnymi zarodnikami i fragmentami pleśni zdjętymi ze ściany tak, że farba zazieleni się i zniszczy sama po kilku tygodniach.
